Ας κάνουμε αυτό το λίγο...

Η εύθυμη πλευρά της υγιεινής διατροφής

Επειδή πολλά σας έχω γράψει για τις διατροφικές συνήθειες, νομίζω πως λόγω Σαββατοκύριακου, μπορούμε να δούμε και την εύθυμη πλευρά του θέματος, με τον μοναδικό τρόπο της Δήμητρας Παπαδοπούλου. Το κείμενο μου ήρθε σήμερα με e-mail, από το φίλο και συγχωριανό μου Ηλία...

ΠΩΣ ΕΧΑΣΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΤΥΡΟΠΙΤΑΚΙ
Tης Δήμητρας Παπαδοπούλου ηθοποιού και θεατρικής συγγραφέως


Κάπου διάβασα πως το στήθος ή το μπιμπερό που μας πρόσφεραν μωρά όταν δυσανασχετούσαμε καθησυχάζει, λέει, τη συναισθηματική μας δυσφορία.
Οπότε, σαν ενήλικες πια, όποτε τρώμε φρίκη μασουλάμε καμιά παπαριά να το κατευνάσουμε,με αποτέλεσμα να χοντραίνουμε και να γινόμαστε σαν νεροχύτες, συν που η υγιεινή διατροφή είναι στα φόρτε της και έχουμε μπλέξει στον εγκέφαλό μας ποιο είναι το φυσικό και ποιο το μεταλλαγμένο, τι είναι οι ισοφλαβόνες και πού σκατά υπάρχει το φολικό οξύ, επίσης το ξέρεις πως η ντομάτα έχει λυκοπένιο ενώ το μπρόκολο έχει ισοθειoκυανικά;
Μ' αυτά και μ' αυτά, αποφάσισα πως τέρμα οι γουρουνιές, αιφνίδια η απόφαση, μετά που μου 'ρθε να ξεράσω που 'φαγα κάτι τυροπιτάκια, ξέρεις, αυτά τα έτοιμα τα κατεψυγμένα που τα τηγανίζεις και διαβάζεις πίσω τα συστατικά που περιέχουν και είναι σαν να διαβάζεις προκήρυξη εξωγήινου.
Αφού λοιπόν έφαγα τέσσερα, κοίταξα το πέμπτο και τελευταίο και του είπα: «Όχι, όχι δεν θα σε φάω». Ναι, άρχισα να μιλάω στο τυροπιτάκι, το τύλιξα σαν μωρό σε μια χαρτοπετσέτα και το 'βαλα στο ψυγείο. Μη με ρωτήσεις γιατί δεν το πέταξα, ήταν μια υποσυνείδητη, αρχέγονη αντανακλαστική διαδικασία, όπως θα έλεγε και ο Γιουνγκ ή ο Φρόιντ, δεν ξέρω, αυτούς τους μπερδεύω τι ακριβώς είπε ο καθένας, και κατηφόρισα για Κολωνάκι να πάρω πράσινο τσάι που 'χει μέσα φαινολικές ενώσεις. Τέλος για μένα τα ανθυγιεινά. Κάτω τα λιπαρά. Ζήτω το ασβέστιο και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β.
Άρχισε μια νέα εποχή που το κορμί μου θα γινόταν πιο ανταγωνιστικό, κι έτσι όπως κατηφόριζα τη Σκουφά, διαπίστωσα πως ένα όχι και τόσο νέο προϊόν γυναίκας που έχει κατακλύσει την παγκόσμια αγορά τελευταία, έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας.

Μιλάω για το τσουλοειδές. Το τσουλοειδές είναι ένα είδος με έξω κοιλιά, έξω βυζιά, μανικιούρ πεντικιούρ γαλλικό και σποραδικά τατού, κυρίως εκεί που τελειώνει η κωλοχαράδρα μπορείς να βρεις μέχρι και την Γκουέρνικα του Πικάσο. Και όλα έτοιμα για φάσωμα (σημειωτέον, δεν έχω τίποτα εναντίον του φασώματος, απλά με εκνευρίζει σαν λέξη, θα 'θελα να καταργηθεί απ' το λεξιλόγιο και να επιστρέψουμε στην παλαιά κλασική της εποχής των σπηλαίων, το μπαλαμούτι).

Επίσης, συνειδητοποίησα πως τα τσουλοειδή είναι κυρίως μικρά τα οποία περάσανε αιφνιδίως από τα πάμπερς στα στρινγκ, χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Εν πάση περιπτώσει, αφού πήρα τα τσάγια μου τα πράσινα και έτρωγα όλη μέρα φρούτα, ήπια και δυο λίτρα νερό, τιγκάρισα στο ιχνοστοιχείο και αφού συνειδητοποίησα πως για να ζεις υγιεινά πρέπει να 'σαι λίγο η Μαριάννα Λάτση και να 'χεις χρόνο όλη μέρα να πίνεις νερά και να τρέχεις να τα κατουράς, άρχισα να πεινάω. Το σκέφτηκα πολύ το πώς θα κινηθώ και αποφάσισα να φάω μια μπανάνα που 'χει μέσα κάλιο.
Αλλά η πείνα φούντωνε. Σαν όραμα άρχισαν να ξεπροβάλλουν απειλητικά τα τσουλοειδή, τα αδύνατα, τα καλογυμνασμένα. Τρόμαξα πολύ, επίσης, όταν ήρθε και εκείνο το γαμημένο τυροπιτάκι και μου σφήνωσε στον εγκέφαλο. Αλλά είπα όχι, θα δω τηλεόραση να ξεχάσω.

Ήταν αργά τη νύχτα πια και κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα σε καμιά δεκαριά ξεκοιλιάσματα, παντού αίματα, στο ΣΚΑΪ κάτι τύποι σ' ένα τζιπ έψαχναν έναν ιπποπόταμο, στην ΕΤ3 φώναζε η Φώφη Γεννηματά και νάτα πάλι τα τσουλοειδή διάσπαρτα στα κανάλια να αυτογλείφονται και να γδύνονται.
Και νάτο πάλι το τυροπιτάκι. Όρμηξα στο ψυγείο. Ήτανε παγωμένο, τηγανισμένο και καυλωμένο. Δίπλα του, ένα ξενέρωτο γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά, πώς να αντέξει τον ανταγωνισμό. Κοιταχτήκαμε με το τυροπιτάκι ξανά και ξανά. Θα σε πετάξω μαλακισμένο πολυακόρεστο ανθυγιεινό τηγανισμένο. Άρχισα να το βρίζω, μόνο που δεν το χαστούκισα. Με κοίταζε λάγνα και με προκαλούσε με τα τυριά του. Όρμηξα και το καταβρόχθισα. Καταπίνοντας την τελευταία μπουκιά, το 'ξερα πως είχα χάσει οριστικά τη μάχη με το τυροπιτάκι.

Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς τι ακριβώς είναι οι ελεύθερες ρίζες;

Ο Γιάννης Ρίτσος στο Καρλόβασι...

Αυτή η φωτογραφία στάθηκε η αφορμή… Αυτή η φωτογραφία που βρήκα τυχαία χθες στο διαδίκτυο… Είναι ο Γιάννης Ρίτσος στη χτιστή πολυθρόνα του στο Καρλόβασι της Σάμου. Ένα μέρος μαγικό όπου ο ποιητής συνήθιζε να κάνει τον απογευματινό του περίπατο. Συχνά καθόταν εκεί για να σκεφτεί ή να γράψει, βλέποντας ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα του Αιγαίου…
Αριστερά του βρίσκεται το λιμάνι και δεξιά του αρχίζει η περιοχή με τα παλιά βυρσοδεψεία…
Τέσσερα χρόνια συνέχεια περνούσα εκεί τις καλοκαιρινές διακοπές μου και είχα την τύχη να γνωρίσω αυτούς τους τόπους. Συχνά διασταυρωνόμουνα με τον ποιητή με το ζεστό χαμόγελο, αλλά ποτέ δεν συζήτησα μαζί του –από ντροπή. Ο ίδιος φαινόταν ο πιο ευπροσήγορος άνθρωπος.
Μια χρονιά το μπαλκόνι μου έβλεπε στον κήπο του. Κάθε πρωί σηκωνόταν και επιθεωρούσε τις πέτρες, τα βότσαλα που είχε απλωμένα παντού. Με κάποιον τρόπο τα προετοίμαζε για να τα ζωγραφίσει...

Μετά τον έβλεπα ξανά στην παραλία στο Ποτάμι, να στέκεται όρθιος (κάποιο πρόβλημα είχε στη μέση του) και να κοιτάζει τον κόσμο κρατώντας πάντοτε στο χέρι το τσιγάρο του.
Πολλές φορές πήγαινε στο εργαστήρι κεραμικών του κυρ Βασίλη του Κοντορούδα και ζωγράφιζε κυρίως πιάτα, έτσι για το κέφι του. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του ξαναβρέθηκα εκεί, τα πιάτα ήταν πάντοτε στη θέση τους. Σήμερα δεν ξέρω πια.

Όταν δεν καθόταν στην «πολυθρόνα» του με την αγαπημένη του Φιλίτσα στο πλάι του, καθόμουνα… εγώ!
Ένιωθα να παίρνω κάτι από την αύρα του και σημείωνα κι εγώ σε ένα τετραδιάκι.
Όμως έμενα πάντοτε δειλός για να του μιλήσω.
Ίσως και να ντρεπόμουνα που σε κάποια ανύποπτη εποχή, ακολουθώντας κι εγώ ηλίθιες μόδες, χλεύαζα τα «φρέσκα φασολάκια» του…
Έπρεπε να περάσει κι άλλος καιρός για να μπω στο βάθος των στίχων του.
Και μετά τον αγάπησα πιο πολύ, όταν «αρνούμενος να γίνει Άγιος» κυκλοφόρησε το αριστουργηματικό «Εικονοστάσιο Ανωνύμων Αγίων» και έδειξε σε όλους τι σημαίνει αληθινός ποιητής.
Και ξαφνικά, στο δικό μου μυστικό βάθρο, ο Ρίτσος ήταν πια στη κορυφή. Ατέλειωτοι οι στίχοι του που πάντοτε μου φέρνουν ρίγος. Μοναδικές οι απαγγελίες του…
Ύστερα ήταν αργά… Δυο μέρες μετά τα γενέθλια των 30 μου χρόνων, έφυγε από κοντά μας. Νοέμβριος του 1990. Του χρωστούσα, χρωστούσα και στον εαυτό μου έναν χαιρετισμό. Ήταν η μοναδική φορά που μαζί με το πλήθος πήγα κι εγώ στη Μητρόπολη, εκεί που ήταν το φέρετρο του. Δεν το έκανα για κανέναν πριν και για κανέναν μετά….
Και κλείνω προς το παρόν εδώ με το απόσπασμα από το Καπνισμένο Τσουκάλι, ένα ποίημα που κάποτε κορόιδεψα και μετά αγάπησα βαθιά. Ένα ποίημα, που ακούγοντάς το από τη φωνή του Ξυλούρη το μοιράστηκα με το μεγάλο μου γιο, προσπαθώντας να τον κάνω να καταλάβει το μεγαλείο της απλότητας…

…Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη.
'Ετσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
"Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα."
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο…

Ναι στο γήπεδο, όχι στο εμπορικό κέντρο!

Είναι πραγματική κατάντια της Ελληνικής κοινωνίας να εναποθέτει τις ελπίδες για προστασία του περιβάλλοντος στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Ευτυχώς οι δικαστές του -ακόμη- στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και καταφέρνουν να αντιδρούν στις πολυποίκιλες πιέσεις που δέχονται.
Η απόφαση για το θέμα του γηπέδου του Παναθηναϊκού είναι νίκη της δικαιοσύνης εις βάρος των διαπλεκομένων συμφερόντων.
Όλοι όσοι τόλμησαν να αγνοήσουν το όποιο πολιτικό κόστος είναι αξιέπαινοι.
όσο για τους φίλους του Παναθηναϊκού είναι κρίμα από φιλοι μιας ιστορικής ομάδας να γίνονται "Βωβοί" πολίτες...
Ας πούνε κι αυτοί μαζί μας, "Ναι στο γήπεδο, όχι στο εμπορικό κέντρο!" Οι κάτοικοι του Βοτανικού δεν χρειάζονται άλλο τσιμέντο και αυτοκίνητα...

Αντιγράφω τη σχετική είδηση από το www.in.gr:

"...Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) γνωστοποίησε και επίσημα την απόφαση για αναστολή των έργων στο Βοτανικό.
Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της επιτροπής των 131 πολιτών που προσέφυγαν στο ΣτΕ, Kώστας Παπαδάκης, δήλωσε δικαιωμένος για την απόφαση, αν και ακόμα δεν έχει εκδοθεί το σκεπτικό της απόφασης. Οσον αφορά το μέλλον του γηπέδου, εξέφρασε για ακόμα φορά την πεποίθησή του ότι το γήπεδο μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς το εμπορικό κέντρο.
«Βάσει της απόφασης του ΣτΕ σταματούν οι οικοδομικές εργασίες στο εμπορικό κέντρο του Βωβού μέχρι να εκδοθεί η απόφαση επί της έγκρισης ακύρωσης. Αυτή θα δικαστεί στις 6 Μαρτίου και το πότε θα βγει η απόφαση είναι θέμα του Συμβουλίου της Επικρατείας», είπε αρχικά ο κύριος Παπαδάκης και συμπλήρωσε:
«Προφανώς και αισθανόμαστε δικαιωμένοι από την απόφαση, όταν κερδίσεις μία τέτοια δίκη πάντα δικαιωμένος αισθάνεσαι, με την επιφύλαξη να δούμε και το σκεπτικό πάντα».

Σχετικά με τις πιθανές αντιδράσεις των φιλάθλων του Παναθηναϊκού, οι οποίες ήδη έχουν αρχίσει να εξαγγέλλονται, τόνισε: «Εμείς έχουμε ξεκαθαρίσει ότι προσβάλλουμε το εμπορικό κέντρο και όχι το γήπεδο, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι με διάλογο και με την λογική θα αποκατασταθούν».

Οσον αφορά το μέλλον του γηπέδου, είπε: «Ασφαλώς και πιστεύουμε ότι το γήπεδο μπορεί να γίνει, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει ο νόμος της διπλής ανάπλασης. Εμείς πάντα αυτό ισχυριζόμασταν, ότι δηλαδή δεν είναι τα δύο έργα αλληλένδετα και η μόνη διαφορά είναι ορισμένα στρέμματα που έχουν μεταβιβαστεί από τον Βωβό στον Δήμο Αθηναίων και πάνω σε αυτά θα χτιστεί το γήπεδο, η γνωστή ιστορία είναι η εισφορά σε γη.
»Στη χειρότερη περίπτωση για την πλευρά τη δική μας θα πρέπει να αποζημιωθεί για μία έκταση 14 στρεμμάτων ο Βωβός και να ξεκινήσει η ανέγερση του γηπέδου».

Από τη στιγμή βέβαια που το ΣτΕ σταμάτησε τις εργασίες, ίσως δεν μπορέσει να προχωρήσει ο νόμος της διπλής ανάπλασης, καθώς τόσο η πλευρά του Παναθηναϊκού όσο και αυτή του Δήμου Αθηναίων έχουν τονίσει επανειλημμένα ότι γήπεδο και εμπορικό συνδέονται.
Αυτό σημαίνει ότι ίσως χρειαστούν αλλαγές στον νόμο, με τον δικηγόρο όμως να τονίζει: «Και να χρειαστεί να γίνει αλλαγή στον νόμο δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολα διαδικασία. Ούτως ή άλλως δεν έχει εκδοθεί καν άδεια οικοδόμησης για το γήπεδο, ακόμα είναι στο στάδιο το προπαρασκευαστικό και δεν καθυστερεί από αυτή τη διαδικασία, οπότε υπάρχει ο χρόνος».

Σχετικά με τις επόμενες κινήσεις των δύο πλευρών, κατέληξε: «Η απόφαση του ΣτΕ δεν επιδέχεται έφεση, είναι τελευταίο βαθμού δικαστήριο, δεν υπάρχει κάτι πέρα από αυτό. Δεδομένου λοιπόν ότι δεν μπορεί να γίνει έφεση, δεν ξέρω πως θα κινηθεί η άλλη πλευρά, περιμένουμε και εμείς να δούμε»..."
(Πηγή in.gr)

"Βαζελοκατάσταση"Στο blog με το χαρακτηριστικό όνομα "βαζελοκατάσταση", σημειώνεται με έντονο τρόπο:

"...Αν ο Βωβός θέλει να κονομήσει με όχημα τον Παναθηναϊκό είναι κατ΄αρχήν δικαίωμά του. Αν παραβιάζει τους νόμους του κράτους παύει να είναι δικαίωμά του. Κι αν αγοράστηκαν εκτάσεις με μόνο σκοπό το αλληλαγκάλιασμα Βωβού - Παναθηναϊκού - Δήμου, ώστε να μας φέρουν προ ...τετελεσμένων, ας εισπράξουν τώρα το τίμημα. Αν για να χτίσει γήπεδο μια ΠΑΕ που οι ιδιοκτήτες της έχουν το μισό ΑΕΠ, πρέπει να έχει προηγηθεί προσπάθεια να χιλιοκονομήσουν κι άλλοι άσχετοι, η μπάλα έχει χαθεί.
Αν ο Βωβός δεν γουστάρει ή δεν μπορεί να χτίσει, ας πουλήσει τη γη του στον Παναθηναϊκό και ας αρχίσουν άμεσα τα έργα...
...στο δρόμο για τα λεφτά του Βωβού δεν θα βγω. Και είναι ντροπή μεγάλη όλο αυτό το σκηνικό..."

Επιτέλους κάποιοι φίλαθλοι καταλαβαίνουν τα παιχνίδια που παίζονται στις πλάτες τους. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων έχουν πάρει εκατοντάδες εκατομμύρια από τις τσέπες των Ελλήνων φορολογουμένων και τα διαχειρίζονται κατά το δοκούν.
Αντί τα χρήματα να δίνονται σε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη, χαρίζοντια τα χρέη σε ποδοσφαιρικές ομάδες, που ας μην το ξεχνάμε, είναι εταιρίες!
Τώρα δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τους χαρίσουμε και τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της Αθήνας.
Ας πληρώσουν από τις τσέπες τους για τις εγκαταστάσεις των εταιριών τους, όπως κάνει ο κάθε επιχειρηματίας. Κι ας τηρήσουν επιτέλους όσα προβλέπουν οι νόμοι και το Σύνταγμα.
Ας μας εξηγήσουν γιατί και πως βρέθηκε το Καραϊσκάκη στα χέρια του Κόκκαλη, γιατί χαρίστηκαν τα εκατομμύρια στον ΠΑΟΚ και ας μας πουν πόσα εκατομμύρια έχουν δωθεί στο ποδόσφαιρο την τελευταια εικοσαετία και σε ποιές τσέπες έχουν καταλήξει.Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.
Είναι άραγε οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού τόσο ανυποψίαστοι για την καταστροφική δράση του Βωβού στο λεκανοπέδιο; Έχουν δει τη "Βωβούπολη" της Κηφισίας; Αυτό ονειρεύονται για την πόλη τους;

...και λίγη ιστορία
Θυμηθειτε τι είχε υποσχεθεί και τι έκανε ο Βωβός στο κτήμα Θων (θυμάστε κυρία Βάσω Παπανδρέου και κύριε Αβραμόπουλε; -Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα ο Βωβός μένει)
Θυμάται κανείς το ΘΩΝ;

Το θυμάται το indy.gr:
Τον τελευταίο χρόνο παρακολουθούμε το όμορφο θέαμα, διάφορων επιχειρηματιών και του Δημάρχου να προσπαθούν να μας πείσουν ότι ενδιαφέροντα σφοδρά για το καλό της πόλης μας, για να βοηθήσουν τους πολίτες να ζήσουν καλύτερα, για να πάψει η εγκατάλειψη και η υποβάθμιση και κυρίως και πάνω απ’ όλα ότι όλοι ενδιαφέρονται για το πράσινο.

Έτσι και στην περίπτωση του κτηνώδους εμπορικού κέντρου που χτίζει ο Βωβός στον Ελαιώνα, ο Δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης μαζί και ο μεγαλοκατασκευαστής θέλουν να μας σώσουν από την υποβάθμιση, χτίζοντας κάτι λίγα 72.000 τμ τσιμέντου και βάζοντας πολύ μα πολύ πράσινο που όπως προείπαμε τους ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα.

Μάλιστα ο Δήμαρχος θυμώνει όταν αμφισβητούνται οι προθέσεις του. Νιώθει το άδικο αυτός να θέλει να κάνει πάρκα και “μια χούφτα ψευτοκατοίκων” να λένε ότι θέλει να χτίσει το σύμπαν. Επικαλείται μάλιστα την κακή κατάσταση του Ελαιώνα σήμερα που σημειωτέον κανείς δεν ξέρει από που προέκυψε. Πληροφορίες ότι η κομματική παράταξη του Δημάρχου κυβερνά το δήμο εδώ και 20 χρόνια είναι απολύτως ψευδείς.

Το τελευταίο διάστημα απολαύσαμε μάλιστα και μια παρέλαση από μακέτες και ζωγραφιές, που πάντα αρέσουν σε όλους μας και ειδικά στα παιδιά, στις οποίες το χρώμα που κυριαρχεί είναι το πράσινο, παρ’ ότι εικονίζουν κυρίως κτίρια.

Θαυμάστε λοιπόν το την εικόνα του εμπορικού κέντρου του Βωβού στον Ελαιώνα, που παρ’ ότι θα είναι το μεγαλύτερο των Βαλκανίων, γύρω γύρω σφύζει από πράσινο! Ως εδώ όλα καλά. Ο Μπάμπης και ο Νικήτας είναι ευχαριστημένοι και μαζί τους πρέπει να είμαστε και εμείς. Βέβαια στο σκίτσο λείπουν τα χιλιάδες αυτοκίνητα που θα κατακλύσουν την περιοχή και απουσιάζει η θολούρα από την αύξηση των ρύπων κατά 40%. Λεπτομέρειες που ίσως είναι στην διπλανή του σελίδα που δεν διαθέτουμε.

Η ευχάριστη αυτή ιστορία μας θύμισε μια άλλη ακόμα πιο ευχάριστη που λέγεται κτήμα ΘΩΝ και αφορά την γωνία της Λ. Αλεξάνδρας με την Κηφισίας.
Εκεί υπήρχε ένα οικόπεδο μες την εγκατάλειψη και την υποβάθμιση.


Ο τότε Δήμαρχος κ. Αβραμόπουλος, που είχε εκλεγεί με την Νέα Δημοκρατία και όχι με την Νέα Δημοκρατία όπως ο σημερινός δήμαρχος, μαζί με τον μεγαλοκατασκευαστή Μπάμπη Βωβό, που είναι απλή συνωνυμία με τον σημερινό μεγαλοκατασκευαστη Μπάμπη Βωβό θέλησαν και πάλι να μας σώσουν από την υποβάθμιση φτιάχνοντας πολύ πράσινο και ένα μικρό κτίριο, καλή ώρα όπως στον Ελαιώνα. Να η υπόσχεση Βωβού τότε. Μια κυρίως πράσινη πινακίδα, που εικονίζει ένα ωραίο παρκάκι όταν τελειώσει το έργο, να το χαιρόμαστε όλοι και κυρίως τα παιδιά που αγαπά ιδιαίτερα και ο Δήμαρχος και ο Εργολάβος.

Οι “ψευτοκάτοικοι” της περιοχής θέλανε να γίνει όλο το οικόπεδο πάρκο, αλλά τα απεχθή σχέδια τους νικήθηκαν από την ταμπέλα του Βωβού, υπέρ της οποίας ψήφισε η παράταξη του κ. Αβραμόπουλου στο Δήμο. Φυσικά ένα χεράκι βοήθειας έδωσε και το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ.

Τελικά να το αποτέλεσμα σήμερα. Το πάρκο έγινε σε σμίκρυνση για να είναι πιο χαριτωμένο, ενώ ο δήμαρχος τιμωρήθηκε αναλαμβάνοντας υπουργείο και ο ψεύτης μεγαλοκατασκευαστής τιμωρείται αναλαμβάνοντας περαιτέρω έργα τσιμεντοποίησης. Τι κι αν το Συμβούλιο της Επικρατείας τον έκρινε εκ των υστέρων παράνομο… Η τιμωρία τιμωρία.

Συμπέρασμα: Όσοι και όσες θέλουν να χάψουν τα περί αναβάθμισης και πράσινου στον Ελαιώνα, ας το κάνουν. Αλλά ας μας επιτρέψουν να θυμόμαστε και την περίπτωση ΘΩΝ όπως και κάθε άλλη και κυρίως ότι το έγκλημα της τσιμεντοποίησης του λεκανοπεδίου έγινε με διακηρύξεις για καλύτερη ποιότητα ζωής. Γι’ αυτό και στο έγκλημα που γίνεται στον Ελαιώνα θα σταθούμε απέναντι του ΣΗΜΕΡΑ και δεν θα αρκεστούμε να αναλύουμε και να καταριόμαστε τις συνέπειες του σε δέκα χρόνια.
(Πηγή:indy.gr)

Το νέο μυθιστόρημα του Βernhard Schlink

Να λοιπόν που σε ένα βιβλίο συναντιούνται δυο από τις καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες που είδαμε φέτος:
"Τα σφραγισμένα χείλη" με πρωταγωνιστές την Κέιτ Γουίνσλετ και τον Ρέιφ Φάινς, ταινία του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη, Stephen Daldry («Οι ώρες», «Billy Eliot») βασισμένη στο διαχρονικό best-seller του Μπέρνχαρτ Schlink Διαβάζοντας στη Χάννα...
...και το εξαιρετικό "Σύνδρομο Μπάαντερ Μάϊνχοφ" του Ούλι Έντελ, μια εκπληκτική κινηματογραφική ανατομία των όσων συνέβησαν στη Γερμανία εκείνης της εποχής...
Το νέο βιβλίο του Μπέρνχαρτ Schlink, "Το Σαββατοκύριακο", ετοιμάζεται άλλωστε κι αυτό για τον κινηματογράφο. Σημειώνουμε ότι κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από την "Κριτική".

Το βιβλίο...
Είχατε θυμώσει με τη γενιά των πατεράδων σας, με τη γενιά των δολοφόνων, αλλά γίνατε κι εσείς ακριβώς ίδιο. Θα ’πρεπε να ξέρεις τι σημαίνει να είσαι παιδί δολοφόνου, κι έγινες πατέρας δολοφόνος, ο δικός μου πατέρας δολοφόνος. Έτσι όπως φαίνεσαι και μιλάς, δε μετανιώνεις για τίποτε απ’ όσα έχεις κάνει. Το μόνο που σε στενοχωρεί είναι ότι η υπόθεση πήγε στραβά και ότι σ’ έπιασαν και πήγες φυλακή. Δε στενοχωριέσαι για τους άλλους, στενοχωριέσαι μόνο για τον εαυτό σου.
Ο Γιοργκ, μέλος της αντιεξουσιαστικής ομάδας Μπάαντερ-Μάινχοφ, αποφυλακίζεται μετά από είκοσι χρόνια κράτησης σε σκληρές συνθήκες. Η αδερφή του θέλει να γιορτάσουν το πρώτο του ελεύθερο Σαββατοκύριακο με μια παρέα παλιών φίλων στην εξοχή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ένας δημοσιογράφος, μια δασκάλα, ένας επιχειρηματίας και μια επίσκοπος. Εξεγερμένοι νέοι κάποτε, σήμερα «βολεμένοι» αστοί, αγκιστρωμένοι στα προνόμιά τους. Έρχονται από αγάπη, από νοσταλγία, από περιέργεια. Θέλουν να συμπαρασταθούν στον παλιό τους σύντροφο, αλλά κρατούν τις αποστάσεις τους – η σύγκρουση με τη δική τους ζωή και τα όνειρά τους που διαψεύστηκαν είναι αναπόφευκτη. Το παρελθόν ξαναζωντανεύει. Ήρθε η ώρα του απολογισμού...
Ο Βernhard Schlink κέρδισε τους Έλληνες αναγνώστες με το Διαβάζοντας στη Χάννα που μεταφράστηκε σε 43 γλώσσες. Με την οξυδερκή γραφή του που καθηλώνει, σκιαγραφεί εδώ τη γενιά της αμφισβήτησης, αλλά και των μεγάλων συμβιβασμών σ’ ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα. Η δραματική ένταση συνυφαίνεται με την ιδεολογική αντιπαράθεση, κάνοντάς το πιο επίκαιρο παρά ποτέ.
Στο επίκεντρο του νέου μυθιστορήματος του, βρίσκεται και πάλι το ζήτημα της ενοχής. Το Σαββατοκύριακο φέρνει αντιμέτωπο έναν αποφυλακισμένο τρομοκράτη της ΡΑΦ και τους παλιούς του συνοδοιπόρους με την ευθύνη. Ένας άντρας πρέπει να επανενταχθεί στην κοινωνία που τρομοκράτησε. Ένα απόμερο εξοχικό, οι πρώην σύντροφοι και τα αδυσώπητα ερωτήματα: Γιατί τόσοι φόνοι; Ήταν όλα μάταια; Ποιος είναι τελικά ο ένοχος;

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Βernhard Schlink γεννήθηκε το 1944 στο Μπίλεφελντ της Γερμανίας και μεγάλωσε στη Χαϊδελβέργη και στο Μάνχαϊμ. Είναι καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου και δικαστής.
Έγινε παγκόσμια γνωστός με το μυθιστόρημά του που κυκλοφορεί στα Ελληνικά με τίτλο Διαβάζοντας στη Χάννα (Κριτική 1998) και έγινε bestseller σε όλο τον κόσμο, σημειώνοντας ιδιαίτερη επιτυχία στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και την Αμερική. Τα αστυνομικά του μυθιστορήματα Απόδοση δικαιοσύνης, Ο γόρδιος φιόγκος, Τα ίχνη του χρήματος, εξαιρετικά δείγματα αστυνομικής πλοκής που έχουν τιμηθεί με λογοτεχνικές διακρίσεις, καθώς και η συλλογή διηγημάτων Ερωτικές αποδράσεις κυκλοφορούν επίσης στις εκδόσεις Κριτική.

Σχολές γονέων: Οι γονείς στα θρανία!

Πρώτη φορά φέτος έμαθα για τις "Σχολές Γονέων", που λειτουργούν υπο την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Δια Βίου Μάθησης του υπουργείου Παιδείας. Μπορεί κανείς να τις παρακολουθήσει εντελώς δωρεάν και απ' ότι φαίνεται θα αποκομίσει πολλά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας που παρουσίασε η υπεύθυνη της Σχολής Γονέων της Αθήνας, Μαρία Γιούργη, το 80% των συμμετεχόντων δήλωσαν απόλυτα και το 20% πάρα πολύ ικανοποιημένοι από το πρόγραμμα της Σχολής Γονέων!

-Η συντριπτική πλειονότητα τους είναι γυναίκες (ποσοστό 97%)/ οι μπαμπάδες άραγε που είναι;
-Το 49% των γονιών που συμμετέχουν είναι 41-45 χρονών, ενώ με ποσοστό 40% ακολουθούν οι ηλικίες 36-40 ετών.
-Το 40% των συμμετεχόντων είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι και το 32% ελεύθεροι επαγγελματίες.
-Το 45% είναι απόφοιτοι Λυκείου, το 32% ανώτερης και το 28% ανώτατης εκπαίδευσης.
-Το 97% είναι παντρεμένοι.

Τα οφέλη
-Το 87% θεωρεί πως απέκτησε νέες γνώσεις,
-Το 62% πως έμαθε να αντιμετωπίζει καλύτερα τα προβλήματα με τα παιδιά.
-Για το 42% σημαντικό στάθηκε και το μοίρασμα εμπειριών.
Πολλοί γονείς θεωρούν πως βοηθήθηκαν να αποκτήσουν αυτογνωσία, απέκτησαν θετική ενέργεια και άνοιξαν οι πνευματικοί τους ορίζοντες.

Η συμπεριφορά των γονιών που παρακολούθησαν τις Σχολές απέναντι στα παιδιά τους άλλαξε ριζικά:
-Το 77% έμαθε να εφαρμόζει τεχνικές επικοινωνίας
-Το 68% δείχνει μεγαλύτερη υπομονή και ηρεμία.
-Το 43% θεωρεί πως ελέγχει καλύτερα τις αντιδράσεις του
-Το 34% πιστεύει πως πλέον κατανοεί καλύτερα τον τρόπο σκέψης του παιδιού.
-Το 28% ισχυροποίησε τη σχέση με το παιδί του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι:-το 92% θα ήθελε να παρακολουθήσει επιπλέον ώρες μαθημάτων, ενώ
-το 98% θα πρότεινε και σε άλλους γονείς να τις παρακολουθήσουν.

Στη χώρα μας, έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν 58 σχολές γονέων, μία σε κάθε νομό.

Ο λόγος που παρουσιάζω αυτό το θέμα τώρα, είναι ότι αυτό το μήνα ξεκινούν τα νέα προγράμματα των Σχολών Γονέων:

-Οικογένεια στη σύγχρονη εποχή
-Υγεία και Οικογένεια
-Διαφυλικές σχέσεις (σεξουαλική διαπαιδαγώγηση)
-Ανάπτυξη στην τρίτη ηλικία
-Παιδί και νέες τεχνολογίες
-Οικιακή οικονομία στη σύγχρονη ελληνική οικογένεια
-Συνεργασία εκπαιδευτικών –οικογένειας
-Ψυχολογική Υποστήριξη και Αγωγή Υγείας ευάλωτων κοινωνικών ομάδων
-Συμβουλευτική Γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες
-Στερεότυπα και διακρίσεις στην οικογένεια

Μπορείτε να ενημερωθείτε για τα προγράμματα στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ενηλίκων της περιοχής σας (μπορείτε να κάνετε κι ενα κλικ στο αντίσοιχο εικονίδιο της σελίδας)

Καρυωτάκης

Τα ποιήματα του μας σημάδεψαν. Πολλά μέχρι σήμερα μπορώ να τα απαγγείλω απ' έξω. Λόγω δουλειάς, σε κάποια ντοκιμαντέρ, ακολούθησα τα χνάρια του...
Το 1988, στην Τρίπολη, περιπλανήθηκα στο σπίτι που γεννήθηκε, όταν αυτό ερειπωνόταν. Μετά από λίγα χρόνια ως συνεργάτης της εκπομπής "Αυτά και Άλλα" της Φωτεινής Πιπιλή στον ΑΝΤ1 και με τη συνεργασία της Γεωργίας Δάλκου (που έχει γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τη συνδικαλιστική του δράση*)παρουσίασα ένα ρεπορτάζ γι' αυτό το σπίτι που είχε εγκαταλειφθεί και ετοιμαζόταν για κατεδάφιση.
Το ρεπορτάζ αποδείχθηκε σωτήριο και σήμερα το σπίτι -ανακαινισμένο πιά- στεγάζει την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Το 2001 ακολούθησα τα ίχνη του στην Πρέβεζα. Στο τελευταίο σπίτι της ζωής του...
Σήμερα με την πρεμιέρα του "Καρυωτάκη" στη ΝΕΤ (σκηνοθεσία- σενάριο Τάσος Ψαρράς) βρήκα την αφορμή να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα...

*Γεωργία Δάλκου, «Κωνσταντίνος Γεωργίου Καρυωτάκης - Δημόσιος υπάλληλος εξ Αθηνών, μετατεθείς εις Πρέβεζαν εσχάτως...» (εκδ. «Καστανιώτη»)

Ο κήπος είμαι...
Ο κήπος είμαι που άλλοτε με τ' άνθη του ευωδούσε
κι εγέμιζε με χαρωπό τιτύβισμα πουλιών,
που με κρυφομιλήματα και ψίθυρο φιλιών,
τη νύχτα, στη σκιάδα του, η αγάπη επερπατούσε

Ο κήπος είμαι που έμεινε χρόνια πολλά στην ίδια
θέση, μάταια προσμέοντας κάποιαν επιστροφή,
που αντί λουλούδια τώρα πια στ' αγκάθια έχει ταφεί,
που σώπασαν τ' αηδόνια του και πνίγεται στα φίδια.

(Αυτό το ποίημα χρησιμοποίησα ως πρόλογο στο ρεπορτάζ για το σπίτι όπου γεννήθηκε)



Ιδανικοί αυτόχειρες
Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ηταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..


Αισιοδοξία
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,
και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,
σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,
τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν --
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής --
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.

Δημόσιοι Υπάλληλοι
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.

Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.

Πρέβεζα
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.