Μιχάλης Καλτεζάς: Η ιστορία επαναλαμβάνεται 23 χρόνια μετά

"Ήταν Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1985 όταν αστυνομικός "εν βρασμώ ψυχής", όπως χαρακτηρίστηκε στο δικαστήριο, πυροβόλησε πισώπλατα 15-χρονο μαθητή κατά την επέτειο της γιορτής του Πολυτεχνείου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται!
Ήταν Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1985 όταν αστυνομικός "εν βρασμώ ψυχής", όπως χαρακτηρίστηκε στο δικαστήριο, πυροβόλησε πισώπλατα 15-χρονο μαθητή κατά την επέτειο της γιορτής του Πολυτεχνείου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται!
Στην καθιερωμένη πορεία της επετείου του Πολυτεχνείου,την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1985, το κέντρο της Αθήνας παραλύει από τον παλμό των διαδηλωτών. Στο ύψος του ξενοδοχείου Χίλτον γίνονται οι πρώτες αψιμαχίες των αντιεξουσιαστών με τους αστυνομικούς.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, οι περισσότεροι εκ των διαδηλωτών έχουν συγκεντρωθεί στην Πλατεία των Εξαρχείων. Στις 12 παρά τέταρτο, περίπου, ακούγονται φασαρίες και στη συνέχεια πυροβολισμός από την οδό Στουρνάρη.
Mερικά λεπτά νωρίτερα, ομάδα νεαρών αντιεξουσιαστών επιτίθεται σε σταθμευμένη κλούβα της αστυνομίας στην οδό Στουρνάρη. Πετάει μια βόμβα μολότωφ. Οι αστυνομικοί βγαίνουν από την κλούβα. Λέγεται ότι κρατούσαν όπλα στα χέρια.
Ένας εξ αυτών σημαδεύει προς την ομάδα των νεαρών, η οποία έχει ήδη τραπεί σε φυγή και κατευθύνεται προς τα Εξάρχεια. Στοχεύει και πετυχαίνει πισώπλατα τον 15-χρονο μαθητή διαδηλωτή. Τον πέτυχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του από απόσταση είκοσι μέτρων.
Όταν τα νέα μαθαίνονται ξεσπάει άγριος "πόλεμος" μεταξύ των αντιεξουσιαστών και της αστυνομίας το ίδιο βράδυ. Αρχικώς καταλαμβάνεται το παλιό Χημείο στη Σόλωνος, όπου περικυκλώνεται από την αστυνομία ύστερα από άδεια του πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλου και τελικώς σπάει με 37 συλλήψεις. Περίπου είκοσι καταληψίες καταφέρνουν και διαφεύγουν από τους υπονόμους. Ήταν η πρώτη άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. Στη συνέχεια γίνεται κατάληψη στο Πολυτεχνείο.
Τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες.
Ο 15-χρονος μαθητής που πυροβολήθηκε ήταν ο Μιχάλης Καλτεζάς.
Ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Καλτεζά, είναι ο Αθανάσιος Μελίστας. Καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και στις 25 Ιανουαρίου 1985 αθωώθηκε από το Εφετείο, με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν "εν βρασμώ ψυχής". Η αθώωσή του προκάλεσε νέα σοβαρά επεισόδια με κατάληψη του Πολυτεχνείου από δυνάμεις της αριστεράς και αναρχικούς.
Ύστερα από τα γεγονότα οι προϊστάμενοι του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης Μένιος Κουτσόγιωργας και Αθανάσιος Τσούρας υπέβαλλαν τις παραιτήσεις τους, τις οποίες ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκανε δεκτές.
Στις 26 Νοεμβρίου του 1985 η "17 Ν", σε αντίποινα για τη δολοφονία του Καλτεζά, επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο Χίλτον, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν δεκατέσσερις.
Εικοσιτρία χρόνια μετά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Απομένει, όμως, η σωστή λειτουργία των δικαστικών θεσμών για την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Μόνο τότε θα καταλάβουμε την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έστω κι αυτές τις δύσκολες ώρες..."

Από την ιστοσελίδα www.cosmo.gr

Οι απαράδεκτοι...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνοι που με βγάζουν σήμερα από τα ρούχα μου είναι όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ στα τηλεοπτικά παράθυρα που παριστάνουν τους ανυποψίαστους... Ξαφνικά ανακάλυψαν την πυρίτιδα.
Μήπως δεν ήταν κυβέρνηση όταν πριν από 20 χρόνια συνέβαιναν περίπου τα ίδια με τον 15χρονο Καλτέζα, που είχε σκοτωθεί από τον αστυνόμο Μελίστα; Τι ακριβώς είχαν κάνει τότε όλοι αυτοί οι τιμητές; Θα άξιζε να βρει κάποιος τις τότε δηλώσεις τους και να τις δημοσιεύσει. Έτσι για την ιστορία...
Όπως θα ήθελα να δω τι έγραφαν τότε κάποιοι δημοσιογράφοι που σήμερα παριστάνουν τους φίλους της νεολαίας.

Ο "Ράμπο" των Εξαρχείων...

Αντιγράφω και πάλι από το Troktiko, για όσους αναρωτιούνται...
"Στο Αστυνομικό Τμήμα των Εξαρχείων ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Ράμπο». Ψηλός, γεροδεμένος με εκρηκτικό χαρακτήρα λόγω της μανιάτικής καταγωγής του, ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, θεωρείτο από τους σκληρούς ειδικούς φρουρούς με ιδιαίτερα υπερβολικές αντιδράσεις στην υπηρεσία που υπηρετούσε. Το γεγονός ότι είχε περάσει από τις ειδικές δυνάμεις του Στρατού, ως καταδρομέας και αλεξιπτωτιστής, ενώ είχε «κάνει» και στη σχολή πολέμου, τον έκαναν ιδιαίτερα μάχιμο με ειδικότητα στο χειρισμό των όπλων.
Γεννημένος στις 12.12.1971 στην Καλαμάτα με καταγωγή από τη μεσσηνιακή Μάνη, ο ειδικός φρουρός που πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Αλέξανδρο – Ανδρέα Γρηγορόπουλο,ήθελε από μικρός να γίνει αστυνομικός. «Ήταν το όνειρο του. Ήθελε να γίνει κάτι ανάμεσα σε «βρώμικο Χάρι» και «Τζών Ράμπο» λέει στο protothema.gr άνθρωπος που τον γνωρίζει καλά και προσθέτει «Όταν το 1999, με την πρώτη φουρνιά πέρασε στους ειδικούς φρουρούς, το όνειρο του έγινε πραγματικότητα. Αμέσως μετά, τοποθετήθηκε στο Α.Τ. Εξαρχείων όπου παρέμεινε μέχρι σήμερα».
Παντρεμένος και πατέρας τριών ανήλικων παιδιών ηλικίας 6,4 και 2 ετών, οι πληροφορίες λένε πως είχε τον τελευταίο χρόνο ανοίξει «βεντέτα» με τους αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων. «Τον περασμένο Ιανουάριο, πάλι στην οδό Μεσολογγίου, πάλι με το περιπολικό ήρθε σε αντιπαράθεση με τους αναρχικούς. Μάλιστα, το περιπολικό έπαθε μικρές ζημιές και ο ίδιος λίγη ώρα αργότερα, ξαναπέρασε από το σημείο για να επιβάλλει την τάξη» λέει συνάδελφος του 37χρονου ειδικού φρουρού και προσθέτει «Και πριν δύο – τρεις μήνες τον περασμένο Σεπτέμβριο δηλαδή, είχε και πάλι προκληθεί μικροένταση με τους αντιεξουσιαστές στο ίδιο σημείο».
Ο συγκεκριμένος ειδικός φρουρός μάλιστα, που φαινομενικά έδειχνε να κάνει καλή δουλειά είχε τιμηθεί και με εύφημο μνεία από τους ανωτέρους του, ενώ αρκετές φορές είχε έρθει σε κόντρα με τους προϊσταμένους του καθώς διαφωνούσε με την τακτική τους οι αστυνομικοί να μην προκαλούν και να μην αντιπαρατίθενται με τους αντιεξουσιαστές.
www.protothema.gr

Συγκλονιστική μαρτυρία στο "Troktiko"

"Βγάλτου το μπουφάν, σκέπασε τον , κάντου τεχνητή αναπνοή"

"-Μην έρθεις από Ναυαρίνου.
-Τι γίνεται;
-Κυνηγιούνται εδώ και μισή ώρα.
-Πόσοι;
-Πέντε-έξι «Μεσολογγίτες» (σ.σ.: επειδή το στέκι των παιδιών είναι στη Μεσολογγίου). Μικροί είναι. Τους χώθηκαν δύο.
-Ε, δεν είμαστε καλά, έρχονται πίσω. Παιδιά, ξαναγυρίζουν πίσω.
-Πυροβόλησε; Τι κάνουν, ρε;
Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, στις εννιά παρά. «Τον πέτυχε; Πού; Παιδιά τον πέτυχε». Φωνές, ουρλιαχτά, «Ποιος ήταν;». Ο Αλέξης. Τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες έβγαινε εδώ συχνότερα. Τώρα όλοι πάνω από το κεφάλι του, φίλοι του και περαστικοί, όχι πάνω από δέκα άτομα.

-Κράτα του το κεφάλι.
-Σκέπασέ τον. Νερό, παιδιά.
-Βγάλ’ του το μπουφάν/ Σκέπασέ τον. Τεχνητή αναπνοή.
-Κράτα το κεφάλι του! Τον φάγανε!
-Πάμε ξανά τεχνητή αναπνοή.

Ο Αλέξης ήταν ξαπλωμένος στον πεζόδρομο, αλλά είχε ήδη φύγει. Ενας τρέχει προς την πλατεία - το ΕΚΑΒ μόλις έχει φτάσει . Βγάζει μια δυνατή κραυγή, σηκώνει τα χέρια στο ασθενοφόρο. «Ε! Ανοίχτε πόρτες. Ανοίχτε πόρτες! Πάει το παιδί, πέθανε». Κάνουμε στην άκρη - οι νοσοκόμοι μάς διώχνουν. Τον παίρνουν αμέσως και μένουμε μόνοι. Μια ξανθούλα μικρή, όχι πάνω από δεκαπέντε χρόνων, καταρρέει πάνω στο πεζούλι. Ενα αγόρι, ίδιας ηλικίας, κρατάει το κεφάλι του και...
κάνει κύκλους, κλαίγοντας μόνος του, πολύ τρομαγμένος - αναρωτιέται «Γιατί δεν ήμουν εγώ;». Ενας -αυτός που τον φρόντιζε- είναι πεσμένος ανάσκελα, με πάγο στο μέτωπό του. Ενας άλλος έχει ήδη τηλεφωνήσει στα κανάλια. Κι ένας άλλος μας δείχνει το βίντεο που τράβηξε με το κινητό του, τους πυροβολισμούς, το παιδί να πέφτει και τους δράστες να φεύγουν ανενόχλητοι περπατώντας. Η είδηση έχει ήδη γυρίσει όλα τα Εξάρχεια. Εχει μαζευτεί κόσμος. Η απόφαση έχει βγει: «Φύγε. Ή μείνε. Σήμερα θα τα κάψουμε όλα. Τα πάντα». Μια σειρήνα περιπολικού ακούγεται από τα παραπάνω στενά και ερεθίζει όλους όσους ήταν υπ’ ατμόν, μετά το τραγικό συμβάν. «Φύγαμε!». Σε δευτερόλεπτα εξαφανίζονται. Η Αθήνα είναι καζάνι που βράζει. Σε κάθε στενό ανάβει φωτιά. «Εχουμε πόλεμο». Φωτιά σε όλους τους σκουπιδοτενεκέδες. Αντιεξουσιαστικές ομάδες κινούνται προς το κέντρο. Μέλη της Χρυσής Αυγής συγκεντρώνονται στην πλατεία. Οι καφετέριες παραμένουν ανοιχτές, «αν κλείσουμε θα τα σπάσουν όλα. Καλύτερα μέσα». Ο «πόλεμος» έχει αρχίσει. «Είναι απάντηση σε πρόκληση και δεν θα τελειώσει έτσι. Τώρα άρχισαν όλα», λέει βγάζοντας την κουκούλα ένας νεαρός, με ανοιχτή μύτη, τσακισμένος στο ξύλο. Παραγγέλνει καφέ. Κάποιοι παίρνουν τις καρέκλες από τις καφετέριες, τις σπάνε για να τις κάνουν καδρόνια. «Μη βγείτε, γίνεται χαμός». Η περιοχή πνίγεται στα δακρυγόνα. Ομως οι παρέες των μικρών παιδιών που γυρνούσαν ως τα χαράματα της Κυριακής πάνω-κάτω τα Εξάρχεια δεν σκούπιζαν τα μάτια τους γι’ αυτό".


Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας

Όποιος αγαπάει...

Νομίζω πως με όσα συμβαίνουν από το Σάββατο, έχει κάποια αξία να μοιραστώ μαζί σας αυτό το απόσπασμα από το "Όποιος αγαπάει (εκ) παιδεύει"...
Όταν γράφτηκαν, δεν είχε δολοφονηθεί ο Αλέξης. Και η νεολαία δεν είχε εξεγερθεί με αυτό τον τυφλό τρόπο.
Κι όμως όλοι εμείς οι ενήλικες προετοιμάζαμε τόσο το έγκλημα, όσο και την εξέγερση. Σε έναν κόσμο βυθισμένο στη διαφθορά και στην υποκρισία, γεμάτον από "φίλους της νεολαίας", όπως τα "Free Press" που διευθύνονται από 50αρηδες και ζουν ανάγοντας σε μόνη αξία την κατανάλωση.
Σε γονείς που δεν έχουν καμία επαφή με τα παιδιά τους.
Σε μια κοινωνία όπου διδάσκουμε από νωρίς πως ο "θάνατός σου είναι η ζωή μου".
Μοναδική αξία είναι το χρήμα.
Η εκκλησία πέταξε κάθε μάσκα και ασχολείται με μεταβιβάσεις ακινήτων (η τιμή των ψυχών έχει πέσει επικίνδυνα)
Τα Μέσα Ενημέρωσης πουλάνε καθημερινά σκουπίδια (και μεις οι ενήλικες συμμετέχουμε στην παραγωγή των σκουπιδιών παντοιοτρόπως)
Το έλεγε κάποτε η Μελίνα: "Είμαστε όλοι υπεύθυνοι". Και είχε δίκιο.
Μακάρι να μπορούσα να ξαναγράψω το κείμενο που ακολουθεί. Ας είναι...


"..Μήπως αντί να υποταχθούμε στη μοίρα μιας Ελλάδας που σπάει όλα τα ρεκόρ διαφθοράς, ήρθε η ώρα να που ένα «όχι», ένα «φτάνει πια»; Μήπως όλοι εμείς που είμαστε γονείς μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα παιδιά μας; Και στο κάτω- κάτω ακόμη κι αν θεωρούμε πως ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος δυνατός, μήπως θα έπρεπε να τους δείξουμε ότι θα μπορούσε να είναι και διαφορετικός;

...Έψαξα στα χαρτιά μου και βρήκα ένα κείμενο που είχα γράψει παλιότερα. Κάθησα και το ξαναδιάβασα:

Που πήγαν οι ήρωες;
Ποιόν μπορούν να έχουν ως πρότυπο τα παιδιά μας;
Τον αγαπημένο τους ποδοσφαιριστή που εκτός φάσης κλωτσάει τον αντίπαλο και μετά πετάει τη φανέλα του στο διαιτητή;
Τη χρυσή Ολυμπιονίκη που αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι έκανε χρήση ουσιών για να κερδίζει στους αγώνες;
Τους στρατηγούς που ρίχνουν τις βόμβες τους στον άμαχο πληθυσμό; Τους αστυνομικούς που ρίχνουν διαδηλωτές σε «ζαρντινιέρες» ή βασανίζουν λαθρομετανάστες;
Το ανορεξικό μοντέλο που στα διαλείμματα παίρνει κι ένα κοκτέιλ ναρκωτικών;
Ευτυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν ήρωες –απλώς κανείς δεν τους δίνει αρκετή σημασία. Όμως εσείς μπορείτε να βοηθήσετε τα παιδιά σας να τους εκτιμήσουν και να τους ευχαριστήσουν:
Τον δάσκαλο ή τον προπονητή που ενδιαφέρεται πραγματικά για τα παιδιά και τη δουλειά του.
Τη νοσοκόμα που νοιάζεται τους ασθενείς και αντιμετωπίζει με υπομονή τα προβλήματα και τις απαιτήσεις τους.
Τον δημόσιο υπάλληλο που εξυπηρετεί χαμογελαστός.
Τον πυροσβέστη που ριψοκινδυνεύει ή φτάνει ακόμη και να θυσιαστεί...
Εντάξει, σκέφτομαι. Υπάρχουν οι άνθρωποι που θα μπορέσω να χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα, από την άλλη όμως με βασανίζουν ερωτήματα όπως:
Πώς μπορούμε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας σε σημαντικούς στόχους, όταν στη σημερινή κοινωνία αυτός που δεν δίνει αξία στο χρήμα, στα υλικά αγαθά και στη δύναμη, θεωρείται αποτυχημένος;
Πώς μπορούμε να τα διδάξουμε να νοιάζονται για τους άλλους όταν επιτυχία σημαίνει να έχεις χρήματα για να αγοράζεις πράγματα που δεν χρειάζεσαι, ενώ αλλού κάποια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα;
Πώς μπορούν να μάθουν τα παιδιά μας τη διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού σε έναν κόσμο που έχει γίνει κυνικός;
Πώς μπορούμε εμείς –ως γονείς– να βρούμε τις ηθικές αξίες που θα κρατήσουν τα παιδιά μας στο δρόμο της «αρετής»;
Και άραγε, αφού δεν μπορούμε να βρούμε πρότυπα στην πολιτική, στον αθλητισμό, στην ψυχαγωγία ή στις επιχειρήσεις, είναι πραγματικά λύση η επιστροφή σε κάποιες αξίες του παρελθόντος, ή μήπως αυτό είναι μόνο και μόνο ένας αναχρονισμός;
Ο πολιτισμός μας κυριαρχείται από τις αξίες της αγοράς. Η νεότητα, η ομορφιά, η αγάπη και η ευτυχία δεν πουλιούνται ούτε αγοράζονται, αλλά ολόκληρες βιομηχανίες προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά μας για το αντίθετο.
Ήρθε η ώρα –έστω και ενάντια στο ρεύμα– να διδάξουμε τα παιδιά μας για την αξία της αλήθειας, της ειλικρίνειας, του δικαίου, της αφοσίωσης, της γενναιοδωρίας και όλων των άλλων σημαντικών πραγμάτων, που δεν θα έπρεπε να έχουν τιμή..."

Αναβάλει την πρεμιέρα του ο Λαζόπουλος

"Μα 15 ετών παιδί; Δεν το χωράει ο νους" (από το Troktiko)

Μίλησε ο Λάκης Λαζόπουλος στο δελτίο ειδήσεων του ALPHA στον Αντώνη Σρόιτερ και είπε ότι την αυριανή του πρεμιέρα δεν θα την κάνει. Και αυτό είναι προς τιμήν του. Είναι πράγματι λαικό πένθος.

" Η δημοκρατία απαιτεί να αλλάξουν τρόπο και να απολογηθούν κατευθείαν και να γίνει άμεσα η δίκη. Μα 15 χρονών παιδί; Τι να του δείξεις; Σε σπούδασαν για να προστατεύσεις το 15χρονο παιδί και το σκοτώνεις; Δεν το χωράει ο νους.
Είναι υποχρέωση της πολιτείας να τους δώσει χώρο να εκφράσουν τις απόψεις τους. Η βία φέρνει βία. Είναι βία που δημιουργήθηκε από την αστυνομία. Από έναν αστυνομικό. Δεν θα ξεπεράσουμε το βασικό γεγονός της δολοφονίας 15χρονου. Οι κάμερες βλέπουν από την πλευρά της εξουσίας Δεν είστε μαζί τους. Μην... μπείτε στην διαδικασία να λέτε τι υφίσταται ο κόσμος. Η οργή δεν θα σταματήσει εδώ. Να μην ηρεμήσουν. Να μην κάνουν υπακοή. Να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει."

troktiko:

Σε όλα έχει δίκιο. Εκτός από ένα. Δεν είναι το υποκατάστημα ή η επιχείρηση αλλά τα καταστήματα του απλού κόσμου που καταστρέφονται. Ο Λάκης αυτό δεν το καταλαβαίνει γιατί δεν έχει κόστος. Αν του έκαιγαν το θέατρο τι θα έλεγε; Λάθος έχει σε αυτό.

Καμία σχέση με τα Εξάρχεια ο Αλέξης-Είχε πάει για γιορτή φίλου που σύχναζε εκεί

Δευτέρα, 8 Δεκέμβριος 2008 (από το troktiko)

"Ήταν πολύ ήσυχο παιδί. Δεν είχε σχέση με αναρχικούς και Εξάρχεια. Η παρέα μας συχνάζει άλλωστε στο Ψυχικό. Έχει δυο κολλητούς φίλους, συμμαθητές από το προηγούμενο σχολείο, με τους οποίους έκανε πολλή παρέα. Ο Αλέξης ήταν σοβαρό παιδί και δεν ανοιγόταν εύκολα».
Συμμαθητές του Αλέξη Γρηγορόπουλου είχαν συγκεντρωθεί έξω από το σπίτι του στο Παλαιό Ψυχικό. «Ο Αλέξανδρος πιστεύουμε ότι βρέθηκε σε λάθος στιγμή, σε λάθος μέρος. Είναι τρομερό και απίστευτο αυτό που συνέβη»,
Μέχρι πέρυσι ο Αλέξης και η μεγαλύτερη αδελφή του φοιτούσαν στη Σχολή Μωραΐτη, αλλά τον τελευταίο χρόνο επειδή η επίδοσή του στα μαθήματα ήταν μέτρια άλλαξε σχολείο και πήγε σε άλλο στη Σταμάτα. «Η συμπεριφορά του Αλέξη είχε αλλάξει κάπως τον τελευταίο χρόνο, όταν έφυγε από το σχολείο», λένε παλιοί συμμαθητές του από τη Σχολή Μωραΐτη. «Άρχισε να γίνεται πιο σοβαρός, πιο υπεύθυνος, λιγότερο παιδί», λένε. «Έμεινε όμως με τους κολλητούς του και συνέχισε να συχνάζει στο Παλαιό Ψυχικό. Εμείς δεν πηγαίνουμε στα Εξάρχεια, αλλά ούτε ο Αλέξης είχε εκδηλώσει ποτέ στην παρέα μας ιδέες περί του αντιεξουσιαστικού χώρου. Φαινόταν ότι είχε προοδευτικές ιδέες, αλλά μέχρι εκεί. Πρέπει να πω ότι ήταν ώριμο παιδί, αν και δεν ανοιγόταν εύκολα, παρά μόνο στους δύο κολλητούς του».


Ο μαθητής της πρώτης τάξης του λυκείου αγαπούσε το μπάσκετ και έπαιζε σε ομάδα του Παλαιού Ψυχικού. «Ο Αλέξης δεν σύχναζε στα Εξάρχεια. Ίσως κάποιος άλλος γνωστός του να γνωριζόταν με παιδιά από αυτή την περιοχή και να βρέθηκε εκεί τυχαία. Σε λάθος στιγμή, σε λάθος μέρος».
NEA