Η Φανή Χαλκιά ξαναχτυπά!

...Και πάνω στο γενικό χαμό, ξεμύτισε η Φανή Χαλκιά, που πήρε σβάρνα τα κανάλια, Χριστουγεννιάτικα, για να μας δείξει τι... καλός άνθρωπος είναι!
Αφού λοιπόν συνεννοήθηκε με την εκπομπή "Life Style", πήγε με τη συνοδεία κάμερας σε κάποιο ίδρυμα που φιλοξενεί κορίτσια για να μοιράσει τα δώρα της. Τα δε δώρα ήταν μπλουζάκια της PUMA, της οποίας τον λογότυπο επεδύκνυε κάθε φορά που άνοιγε μια σακούλα για να δώσει σε ένα ακόμη αμήχανο κορίτσι το δώρο, που όπως καταλάβατε είχε...χορηγό.
Πρόκειται για μια ακόμη αθλιότητα της ντοπαρισμένης εκπροσώπου του ελληνικού "αθλητισμού" που αν δεν κάνω λάθος της πληρώνουμε και μισθό στην Πολεμική Αεροπορία (!) όπου φαντάζομαι ότι θα είναι εκεί κάθε πρωί όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί της και θα μετέχει σε γυμνάσια, ενώ θα έχει υπηρετήσει και στην παραμεθόριο (δεν φαντάζομαι να υπάρχει προνομιακή μεταχείριση)...
Και είναι αθλιότητα γιατί:
-Αν θέλεις να προσφέρεις κάτι και το νιώθεις πραγματικά το κάνεις ανώνυμα και δεν κουβαλάς τις κάμερες
-Όταν προσφέρεις κάτι το δίνεις από τα δικά σου πράγματα και δεν διαφημίζεις εταιρίες
-Φροντίζεις να μη φέρεις σε δύσκολη θέση αυτόν στον οποίο προσφέρεις κάτι. Δεν τον κάνεις να νιώθει σαν ζητιάνος, δεν δείχνεις το πρόσωπο του στην κάμερα και δεν διασκεδάζεις με την αμηχανία του
-Δεν το χρησιμοποιείς για να κάνεις τον κόσμο να ξεχάσει τα δικά σου ατοπήματα

Στην χαμογελαστή εμφάνισή της η εκπρόσωπος του καθαρού DNA της φυλής, μας θύμισε ότι υπήρξε και ρεπόρτερ του Ρομπέν (Μάκη) Τριαναταφυλλόπουλου, ενώ μίλησε για την πίκρα της (που την έπιασαν με το χέρι στο βάζο με το μέλι: κάποιος της έβαλε το βάζο μπροστά της, χωρίς να το καταλάβει και κάποιος έσπρωξε το χέρι της μέσα χωρίς να το καταλάβει και πάλι).
Αυτοί λοιπόν είναι οι εκπρόσωποι της φυλής που μας κάνουν υπερήφανους. Να τους χαιρόμαστε!

--------------------------------------------------------------------------------
Ας θυμηθούμε κι ένα εξαιρετικό άρθρο της Μαρίλης Μαργωμένου, από την "Καθημερινή"

Φανή Χαλκιά, η χαμένη τιμή των ελληνικών κυττάρων

Οι παλαιοί ρεπόρτερ είθισται να λένε πως «η δημοσιογραφία σε βγάζει παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις νωρίς!». Το χρυσό μετάλλιο της δεσποινίδος Χαλκιά το 2004, το επιβεβαίωσε πλήρως - διότι έχουμε δει δημοσιογράφους να γίνονται υπουργοί, εκπρόσωποι κομμάτων, ακόμη και ποιητές, αλλά ολυμπιονίκες; Κι όμως -με 1,5 χρόνο προπόνηση, η Φανή Χαλκιά πέρασε τα εμπόδια των 400 μέτρων σε 52.82 κι όταν έφθασε στο νήμα είχε αφήσει 3 μέτρα πίσω της τη Ρουμάνα Ιονέλα Τερλία, που προσπαθούσε να καταλάβει τι της συνέβη.

«Αυτή η Ελληνίδα ήρθε απ’ το πουθενά», μουρμούριζε η Αμερικανίδα αντίπαλός της, η Μπρέντα Τέιλορ. Η μουρμούρα την επομένη έγινε τίτλος στους «Τάιμς», τον «Γκάρντιαν», την «Εκίπ»… «Ο κομήτης Χαλκιά», το «σύστημα Παναγιωτόπουλου» που είναι ίδιο με το «σύστημα Τζέκου» και άλλα δηλητηριώδη κόσμησαν τα ξένα πρωτοσέλιδα. Πλην, η Φανή Χαλκιά είχε τη δική της εξήγηση για το «θαύμα» (διότι, στιβικώς, θαύμα θεωρείται το να κατεβάσεις σε 1 χρόνο το ρεκόρ σου 4 δευτερόλεπτα): «Οι Ελληνες είμαστε γεννημένοι πρώτοι», δήλωσε σ’ εκείνο το συλλεκτικό κρεσέντο εθνικοφροσύνης. «Τα υπόλοιπα είναι για τους δεύτερους. Εμείς είμαστε για την κορυφή. Το έχουμε στα κύτταρά μας και είναι το μεγαλύτερο δώρο». Οσο για το πώς 4 χρόνια μετά, τα ευλογημένα ελληνικά κύτταρα ανιχνεύθηκαν εμποτισμένα σε μεθυλτριενολόνη… καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Η νεαρή Φανή, όταν ήρθε απ’ τη Λάρισα στην Αθήνα το 1999 ήταν σε άθλια οικονομική κατάσταση -όπως η ίδια έχει πει, «με φιλοξενούσε και με τάιζε ο Δ. Πιέτρης», δηλαδή ο νεαρός τότε εμποδιστής και νυν ηθοποιός - μοντέλο, που εφέτος θα παίζει στο σίριαλ «Γ4» του Λάκη Λαζόπουλου (διότι φαίνεται πως όλη η ομάδα του κ. Παναγιωτόπουλου έχει τηλεοπτικές ανησυχίες…). Είναι άξιο παρατήρησης πώς οι πλέον αμφισβητούμενες πράξεις στη ζωή του ανθρώπου εξωραΐζονται μ’ ένα χρυσό μετάλλιο: το γεγονός ότι η Φανή Χαλκιά ως ρεπόρτερ της εκπομπής του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου μπήκε με την κρυφή κάμερα αγκαλιά στον θάλαμο που νοσηλευόταν ο Κώστας Πάσσαρης και συστήθηκε στις νοσοκόμες ως συγγενής του για να τραβήξει παρανόμως πλάνα, εκ των υστέρων χαιρετίστηκε ως «δείγμα ελληνικού τσαγανού» απ’ τον ελληνικό Τύπο, κι όχι ως χυδαία δημοσιογραφική προσέγγιση. Σε κάθε περίπτωση, 1,5 χρόνο πριν από τo 2004, κι ενώ η νεαρά δούλευε μπαργούμαν τα βράδια και «κρυφή κάμερα» τα πρωινά, αποφάσισε να επιστρέψει στον στίβο. Οχι, δε φαίνεται μόνο σε σας παράλογο αυτό. «Πες ρε Φανή τίποτα σοβαρό! Ασε την πλάκα!», είπαν οι φίλοι της όταν τους το ανακοίνωσε!

Ο μόνος που δε γέλασε ήταν ο κ. Γ. Παναγιωτόπουλος. Μιλάμε βεβαίως για τον άνθρωπο που διετέλεσε επί μακρόν αθλητής του Χ. Τζέκου και συναθλητής του Κ. Κεντέρη. Επίσης, είναι ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι και σήμερα τυγχάνει προπονητής του έτερου ντοπαρισμένου «400άρη» Δ. Ρέγα και μέχρι πρότινος προπονούσε και τον τρίτο σπρίντερ - φίλο της m3, τον Τάσο Γκούση. Πώς προσέτρεξε σ’ αυτόν η νεαρή Φανή; Η ίδια λέει πως το 2002 πήγε και χτύπησε την πόρτα του και του είπε «θέλω εσένα για προπονητή Γιώργο!». Ολως περιέργως, παρότι εκείνη ήταν αθλητικώς ανύπαρκτη, ο Γ. Παναγιωτόπουλος, που είχε ήδη μια ομάδα από σπρίντερ που «πετούσαν», την καλωσόρισε χαρίης. Αλλο αν ο μαραθωνοδρόμος Ν. Αργυρόπουλος θυμάται την ιστορία κάπως διαφορετικά: εκείνος λέει πως η Φανή Χαλκιά αρχικά μπήκε στην ομάδα των αθλητών που προπονούσε ο Χρ. Τζέκος, και απ’ αυτόν την «κληρονόμησε» ο Γ. Παναγιωτόπουλος…

Οποια και να είναι η αλήθεια, το γεγονός παραμένει: απ’ το 2004 και μετά, η νεαρά πέρασε μια ονειρεμένη τετραετία. Ακόμη και ο κ. Μίνως Κυριακού, που τώρα της απαγγέλλει επικήδειους (βλ. «δε μιλάω για νεκρούς ανθρώπους!»), φωτογραφιζόταν μαζί της χαμογελαστός στα «Τσικλητήρεια». Και καθότι η δεσποινίς Χαλκιά δεν πήγαινε παρά σε ελάχιστους αγώνες, είχε ελεύθερο χρόνο για να ζωγραφίζει θαλασσογραφίες με λαδομπογιά και να γράφει ποιήματα - οι τυχεροί φίλοι της ακόμη και τώρα όταν την επισκέπτονται ζουν τη χαρά της απαγγελίας συνδυασμένη με την απόλαυση της θέας ζωγραφιστών υδάτων στους τοίχους της οικίας της… Οι λοιποί κοινοί θνητοί, πάλι, τη βλέπαμε μόνο στην τηλεόραση να κάνει διαφημίσεις για κουφώματα, ενίοτε και να ρίχνει γυροβολιές στα μπουζούκια μετά του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Κάπου στο ενδιάμεσο όλων αυτών, κατέστη και πρόεδρος των Ελλήνων Ολυμπιονικών, και εκπρόσωπος της Ουνέσκο (!), και βεβαίως αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Κι έτσι, μπορεί εσχάτως το «εκπληκτική η Χαλκιά!» του 2004 να έχασε την τελευταία του συλλαβή, και να καταλήξαμε στο «έκπληκτη η Χαλκιά!» το 2008, αλλά η μεγάλή εικόνα δεν αλλάζει και πολύ: η υποσμηναγός Φανή συνεχίζει στο μπράτσο να έχει τα σιρίτια, στο σπίτι τα μετάλλια και στην τράπεζα ένα λογαριασμό με πιο πολλά μηδενικά κι απ’ τους όψιμους επικριτές της. Σε κάποιο ντουλαπάκι θα πρέπει να της έχει ξεμείνει και η κρυφή κάμερα – οπότε τώρα που θα έχει ακόμη περισσότερο χρόνο, μπορεί και να «καδράδει» τη σατανική Σου Λι με τα μπουκαλάκια m3, ώστε ν’ αποκαταστήσει και τη χαμένη τιμή του «ελληνικού κυττάρου»…

Με τα μάτια του Μάνου Χατζιδάκι

Το θυμόμουνα αχνά... Το βρήκα στο http://polep.blogspot.com και το αναδημοσιεύω:

Μάνος Χατζιδάκις, Άρθρο στο περιοδικό “Το Τέταρτο”, Μάιος 1986…
«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Αναρτήθηκε από τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΡΓΥΡΟ και τον ευχαριστούμε... Όσοι ακούσετε και στον Σκαϊ τα σχόλια του Χατζηδάκι, είμαι σίγουρος ότι θα συγκινηθείτε...
Οι μόνοι που ενοχλούνται ίσως είναι όλοι εκείνοι που θέλουν να ξεχάσουμε τα... "πράσινα" ΜΑΤ και σήμερα κάνουν τους φίλους της νεολαίας -τόσο ανέξοδα. Λες και δεν ήταν χρόνια και χρόνια στην εξουσία. Λες και τότε δεν εκπυρσοκτοτούσαν "τυχαία" υπηρεσιακά περίστροφα και δεν "εξοστρακίζονταν" σφαίρες... Λες και δεν είανι υπεύθυνοι για την οργή που συσσωρεύτηκε όταν οικοδομούσαν την Ελλάδα της αρπαχτής, του νεοπλουτισμού και του "βολέματος".
Πότε αλήθεια χάθηκαν τα οράματα και γίναμε η κοινωνία του Χρηματιστηρίου;

Ας θυμηθούμε κάτι ακόμη:

(Από την επίσημη ιστοσελίδα:http://www.hadjidakis.gr)
Η ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΥ

Ο φασισμός, όμως, έχει πολλά πρόσωπα. Κι ένα από αυτά, ο Χατζιδάκις το κατάγγειλε και το υπέστη προσωπικά στο τέλος της δεκαετίας του '80. Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
Οι εσωτερικοί μετανάστες απόκτησαν χωρίς να ωριμάσουν δύναμη και χρήμα. Και ζούμε το γούστο τους με όλες τις επιπτώσεις, λέει το 1982.
Ένα χρόνο μετά προβλέπει ότι αντιπνευματικότερο σοσιαλισμό από το δικό μας δεν θα βρούμε ποτέ. Είναι το αποτέλεσμα μιας υλικής ευδαιμονίας που είχε πετύχει η Δεξιά στον καιρό της. Θα μπορούσε να κατηγορηθεί για αστική υπεροψία. Με άλλες πράξεις του, ωστόσο, έδειχνε ότι τα κριτήρια του δεν ήταν ταξικά: το 1983 χαιρετίζει τη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο Ολυμπιακό Στάδιο με την ευχή να αποτελέσει την απαρχή της απελευθέρωσης των νέων από τα κόμματα για να δούνε μόνοι τους τους ανθρώπους που θα τους παρέχουν αληθινή συγκίνηση και σκέψη.
Τον ίδιο χρόνο δίνει συναυλίες στη Γιορτή της Αυγής και στη Γιορτή της ΟΝΝΕΔ. Ενθουσιάζεται με την πρώτη, όμως διακόπτει τη δεύτερη μόλις στα 20 λεπτά και αποχωρεί ενοχλημένος με τη συμπεριφορά των νεολαίων της. Όμως, αυτό που πάνω απ' όλα εξοργίζει τον Χατζιδάκι είναι το φαινόμενο της Αυριανής, που καταγγέλλει με τον πιο εντυπωσιακό και θαρραλέο τρόπο στις 7 Σεπτεμβρίου 1987, απευθυνόμενος σε δεκάδες χιλιάδες ανύποπτου κόσμου που ήρθαν να τον ακούσουν με την Νάνα Μούσχουρη στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Εκεί μιλά για τη φυλλάδα που μολύνει τον ελλαδικό χώρο με αναίδεια, χυδαιότητα, τραμπουκισμό και κολακεία συμπολιτών μας (...) που κολακεύεται να πιστεύει σαν τον Καραγκιόζη ότι αυτή έριξε τον Καραμανλή. Ενώ το μόνο που κατάφερε ήταν να κατακρημνίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (...) Που ισχυρίζεται ότι προστατεύει τη δημοκρατία όσο είναι δυνατόν να την προστατεύει ένα τρωκτικό της. Που αποκομίζει κέρδη κολακεύοντας την αγραμματοσύνη και την ασημαντότητα σαν άλλη Αγία Αθανασία του Αιγάλεω. Και καταλήγει: Η Αυριανή πρέπει να κλείσει. Κι αυτό είναι το νόημα της αποψινής συμμετοχής μου στο Καλλιμάρμαρο.

Από την επομένη, η Αυριανή και λίγο μετά η Ελεύθερη Ώρα αρχίζουν έναν αμείλικτο πόλεμο, θυμίζοντας τη φωτογραφία με τον Μακαρέζο, αλλά, πάνω απ' όλα, σαρκάζοντας χυδαία την ερωτική ταυτότητα του Χατζιδάκι. «Δεν του αρέσει ο Λαός ίσως γιατί προτιμάει τα... σύκα», αποφαίνεται η πρώτη σ' έναν από τους ηπιότερους τίτλους της, ενώ ζητά απ' όσους «κατά καιρούς είχαν οποιαδήποτε σχέση» μαζί του να γράψουν ή να τηλεφωνήσουν «για τις εμπειρίες τους, προκειμένου να συμπληρώσουμε μια μεγάλη έρευνα που έχουμε ξεκινήσει για την αφεντιά του».
Το 1988, ο συνθέτης απαγορεύει στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των αδελφών Κουρή τα τραγούδια του. Αυτό μάς έλειπε να ισχυρίζονται οι φασίστες ότι επιτελούν ‹πολιτιστικόν έργον› με την εργασία μας. Το σκάνδαλο Κοσκωτά, με τον οποίο είχε ήδη διαρρήξει τη συνεργασία του στο Τέταρτο, νιώθει ότι τον δικαιώνει. Το 1991 μιλά για μια «εξαθλιωμένη κοινωνία». Τι θέλει να πει;
Μα, διάολε, δείτε την πολιτική εκπροσώπηση αυτής της κοινωνίας και θα καταλάβετε: υπάρχει και δρα χωρίς στοιχειώδη ευαισθησία, χωρίς στοιχειώδη ευθιξία. Η νομίζετε πως όλα αυτά τα σκάνδαλα έγιναν ερήμην τού ελληνικού λαού; Και πού εντοπίζει πια τις ελπίδες του- σε πολιτικό και αισθητικό επίπεδο, αφού, όπως είδαμε, πάντα τα θέλει αλληλένδετα;
Στο άγνωστο κοινό, στην άγνωστη νεολαία, η οποία διαθέτει ευαισθησία και δεν έχει ακόμα διαβρωθεί. Τώρα, κατά πόσον θα της επιτρέψει η πλειοψηφία να διατηρήσει αυτή της την ευαισθησία, είναι άλλο θέμα.

Ακόμη: Ο Μάνος Χατζηδάκις
ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Ο,ΤΙ ΕΧΩ ΙΕΡΟ
Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Πάντα μ' απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ' άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; (...) Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
Παρελάσεις, εθνικόφρονα λογύδρια, παραστάσεις σχολικές κι άλλα παρόμοια ενισχύουν την ιδιότυπη φασιστική μας κληρονομιά. Το περίφημον ‹πας μη Έλλην βάρβαρος›.

ΕΘΝΙΚΟΙ (Α)ΚΙΝΔΥΝΟΙ
Δε νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Έλληνες, αλλά ως Ελληνολάτρες.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Δεν μ' αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ
Νιώθω Έλληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Κι Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την Ελληνικότητά μου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ
Ελπίζω για τούς επερχόμενους (ότι θα μας κυβερνήσει) μια δημογεροντία του πνεύματος κι όχι η αγία κι αποστολική οικογένεια του Πρίγκηπος Φρανκενστάϊν.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
Οι Τούρκοι είναι ένας λαός που δεν μ' αγγίζει ιδιαίτερα, ούτε αισθητικά, ούτε ερωτικά. Βέβαια τους προτιμώ σαν εχθρούς παρά σαν φίλους. Ως φίλοι μου δημιουργούν αμηχανία. Ως εχθρούς τους έχω συνηθίσει.

Η ΚΥΡΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ
Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας.

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
Ο μόνος Έλληνας πολιτικός που μου χάρισε αυτοπεποίθηση και άνεση ως προς την ελληνική καταγωγή μου. Δεν άφησε ούτε απογόνους ούτε επιγόνους. Τον θεωρώ βαθιά φίλο μου. Μου δίδαξε την τεχνική της περηφάνιας.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ...
...Δέχεται μόνον ότι το υπηρετεί και το κολακεύει. Υπήρξε πάντοτε αντιπνευματικό και εξακολουθεί να είναι.

ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Δεν έχουμε πολιτισμό και η απόδειξη είναι ότι έχουμε Υπουργείο Πολιτισμού.

ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΧΩ ΔΗΜΟΤΙΚΗ
Η σημασία της καθιέρωσής της σαν επίσημης γλώσσας του κράτους είναι τεράστια. Ο τραμπουκισμός και οι παρακρατικοί μένουν χωρίς επίσημη γλώσσα.

ΚΑΠΟΥ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ
Είμαι λαϊκός. Αλλά όχι λαϊκίζων.

Το Ημερολόγιο 2 ...best seller!

Με βάση τα στοιχεία που δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Διαβάζω» Δεκέμβριος 2008), το βιβλίο της σειράς «Δίπλα στο Παιδί», με τον τίτλο «Το Ημερολόγιο ενός πατέρα (2) –Όποιος αγαπάει(εκ)παιδεύει/ Από τα πρώτα βήματα μέχρι και το σχολείο», βρέθηκε στην 6η θέση των ευπώλητων, στην κατηγορία δοκίμιο.

Ο γενικός πίνακας, έχει ως εξής:

1. Ίρβιν Γιάλομ, Στον κήπο του Επίκουρου, Άγρα
2. Μπερν Ρόντα,Το μυστικό,Λιβάνης
3. Ερνστ Γκόμπριχ,Μικρή ιστορία του κόσμου,Πατάκης
4. Διονύσης Χαριτόπουλος, Εγχειρίδιο βλακείας,Τόπος
5. Σταύρος Λυγερός, Εν ονόματι της Μακεδονίας,Λιβάνης
6. Κώστας Στοφόρος,Όποιος αγαπάει (εκ) παιδεύει, Κριτική
7. Γιάννης Βούλγαρης, Η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση στην παγκοσμιοποίηση,Πόλις
8. Ζαν Κουρνύ, Γιατί οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες,Πατάκης
9. Πωλ Κρούγκμαν,Η συνείδηση ενός προοδευτικού,Πόλις
10.Νορμπέρτο Μπόμπιο, Εγκώμιο της πραότητας, Πατάκης

Τώρα θα μου πείτε τι γράφω μέσα σε όλη αυτή τη ζοφερή κατάσταση... Απλώς θέλησα να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σας.
Σήμερα το πρωί, ξεφύλλιζα τυχαία το "Διαβάζω" καθώς είχε αφιέρωμα στα Ημερολόγια συγγραφέων και απογοητεύτηκα που δεν βρήκα ούτε μια αναφορά στο "Ημερολόγιο ενός πατέρα"... Μετά από περιέργεια έριξα μια ματιά στα ευπώλητα να δω τι διαβάζεται αυτές τις μέρες... Και τότε η ματιά μου έπεσε στη θέση "6" των δοκιμίων. Το ξανακοίταξα μήπως δεν είδα καλά: Το "Όποιος αγαπάει (εκ) παιδεύει" ήταν εκεί!
Όπως και να το κάνουμε μια τέτοια επιβράβευση της δουλειάς χρόνων ήταν για μένα σημαντική. Ειδικά με την άχαρη δουλειά που κάνουμε (μιλώ για τη δημοσιογραφία) όπου σπανίως νιώθεις να εκτιμούν αυτό που κάνεις.
Ελπίζω όσοι έφτασαν στα ράφια των βιβλιοπωλείων και πήραν το βιβλίο μου, να μην απογοητεύτηκαν -ελπίζω να αγαπήσουν και τη συνέχεια.

ΥΓ Να εξομολογηθώ πως για συναισθηματικούς λόγους θα προτιμούσα σε αυτή τη θέση να έβλεπα το "Γονείς για πρώτη φορά"! Μήπως είμαι αχάριστος;

Μιχάλης Κατσαρός, Η διαθήκη μου, 1953

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός (1920-1998)



...Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία, γραμμένη από τον Θανάση Γκαϊφύλλια

"..Όταν ο Μιχάλης το 1953 έγραψε το ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ, έστειλε στο "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΤΥΠΟ" ένα απο τα ποιήματα,τη ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ προς δημοσίευση.Έπεσε πανικός.Στην προσπάθειά τους να τον απαξιώσουν,το δημοσίευσαν,αφού όμως πρώτα το λογόκριναν αγρίως.Το κουρέλιασαν.
Αφαίρεσαν τις αναφορές για αντίσταση:
-στην κρατική εκπαίδευση
-στον φόρο
-σ'αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
-στον πρόεδρο του εφετείου
-στις υπηρεσίες αλλοδαπών και διαβατηρίων
-στις φοβερές σημαίες των κρατών
-στη διπλωματία
-στα εργοστάσια πολεμικών υλών
-στα θούρια.

Η οργισμένη απάντηση του ποιητή ήταν ένα συγκλονιστικό ποίημα.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Η διαθήκη μου πρίν διαβαστεί-καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
οχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.
Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν
–Τώρα καταλαβαίνω πιά τι έχασα.
Ποιός είναι αυτός που πνίγει.
Και συ λοιπόνστέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι.
Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

.............................................................................

Και αποσπάσματα από κείμενο του Βασίλη Καλαμάρα, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης του 2006 και την επανέκδοση των έργων «Μεσολόγγι», «Οροπέδιο» και «Κατά Σαδδουκαίων». («Ελληνικά Γράμματα»).

"...Γεννημένος στην Κυπαρισσία, ο ποιητής παραμένει τα τελευταία του χρόνια σχεδόν ανεπάγγελτος, γιατί προτιμάει να ζει ως ποιητής. Το πρώτο ποίημά του «Το Μπαρμπερίνικο Καράβι» δημοσιεύεται, το 1945, στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» του Δημήτρη Φωτιάδη. Στη λογοτεχνική παρέα της εποχής μοιραζόταν τις συζητήσεις περί λογοτεχνίας και τέχνης με τους Παπαδίτσα, Δεπούντη, Γιώργο Γαβαλά, Νάνο Βαλαωρίτη, Κλείτο Κύρου, Λειβαδίτη και Αλέκο Αργυρίου.

Ασκεί διάφορα επαγγέλματα για βιοπορισμό (πρότακτος στην Πολεμική Αεροπορία, απ' όπου τον διώχνουν τη δεκαετία του '60 για τα πολιτικά του φρονήματα), όμως από τα τριάντα τέσσερα έχει γίνει επώνυμος, με την έκδοση του βιβλίου-σταθμού «Κατά Σαδδουκαίων» (1953), με εξώφυλλο του Νίκου Κούνδουρου. Το μελοποιεί, σε μορφή καντάτας, ο κουμπάρος του (έχει βαφτίσει τον γιο του Στάθη) Μίκης Θεοδωράκης. Το «Οροπέδιο», που γράφτηκε το 1950, έχει μελοποιηθεί από τον Γιάννη Μαρκόπουλο.

«Τα κατοπινά χρόνια», αναφέρει στην επανέκδοση των ποιημάτων του πατέρα του ο Στάθης Κατσαρός, «κάνει διάφορες δουλειές, προσπαθώντας να επιβιώσει: εκδίδει ένα από τα πρώτα αθλητικά περιοδικά, που κλείνει έπειτα από τρεις εβδομάδες, λόγω έλλειψης... αγοραστικού κοινού. Συμμετέχει στο γύρισμα κινηματογραφικής ταινίας που μένει στα κουτιά και βγάζει μεροκάματο παίζοντας ρόλους κομπάρσου σε ελληνικές ταινίες. Μπορεί να τον δει κανείς να κάνει περάσματα από ταινίες της Βλαχοπούλου. Επίσης, γράφει στίχους για τραγούδια. Αυτής της εποχής είναι το "Αυτούς που βλέπεις", "Ο Μίμης, ο Βασιλιάς των Τσιγγάνων" κ.ά.».

Ωστόσο, όπως οι περισσότεροι της γενιάς του, παίρνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, συμμετέχοντας στις οδομαχίες της Αριστεράς: «Σε μια νυχτιάτικη σύγκρουση του εφεδρικού ΕΛΑΣ με τους γερμανοταγματασφαλίτες διακρίνω ανεβασμένον σε έναν όχθο μια ψηλή φιγούρα με μακριά χλαίνη να φωνάζει "Εμπρός αγωνιστές", σούρθηκα κατά κει και του φώναξα, ποιος είσαι, τι κάνειθς... Μου απάντησε με φλεγματική φωνή: "Εσύ ποιος είσαι!". "Μίκης Θεοδωράκης, στρατιωτικός υπεύθυνος Ν. Σμύρνης". "Μιχάλης Κατσαρός, ποιητής". Στα Δεκεμβριανά σουρνόμουν να δω προς τα πού πάνε τα εγγλέζικα τανκς. Σε μια στιγμή ακούω ξανά την ίδια φλεγματική φωνή: Τι πάθατε συναγωνιστή και λασποκυλιέστε νυχτιάτικα;», θυμόταν ο Μιχάλης Κατσαρός.

Μια από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του είναι στις 18 Σεπτεμβρίου 1998, στο Ηρώδειο, όπου παρουσιάζεται η καντάτα «Κατά Σαδδουκαίων». Ανάμεσα στους χιλιάδες ακροατές, ακούγεται μία κραυγή: «Ηρθαμε όλοι οι αριστεροί σήμερα εδώ, Μιχάλη, για να σου ζητήσουμε συγγνώμη...». Το πρωινό της 21ης Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο Μιχάλης Κατσαρός πεθαίνει και κηδεύεται με στρατιωτικές τιμές, τυλιγμένος με ελληνική σημαία και με παραστάτες Ικάρους της Πολεμικής Αεροπορίας..."
(Ελευθεροτυπία, 21/3/2006)

Μανόλης Αναγνωστάκης, Eπίλογοι, 1951 & 1970

Επίλογος
Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ναι οι τελευταίοι
οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
σε κάποιον άλλον ουρανο που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.
(Εποχές 3, 1951)




Επίλογος
Κι όχι αυταπάτες προπαντός.
Το πολύ πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς
προβολείς μες στην ομίχλη
Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν
με τη μοναδική λέξη: ζω.

«Γιατί» Όπως πολύ σωστά είπε κάποτε ο φίλος μου ο Τίτος,
«κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»
Έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.
("Ο Στόχος", 1970)

Μανόλης Αναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 - Αθήνα 2005):
Ιατρός ακτινολόγος, ποιητής και δοκιμιογράφος.

Η αληθινή ποίηση είναι πάντοτε επίκαιρη. Οι στίχοι του Αναγνωστάκη, είναι σα να γράφτηκαν μόλις χθες...

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Η Λύση, 1953

Ύστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 του Ιούνη,
ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών
έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις
που λέγανε πως ο λαός
έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης,
και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει
παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα’ ταν τότε
πιο απλό, η κυβέρνηση
να διαλύσει το λαό
και να εκλέξει έναν άλλον…;

(μετάφραση Μάριος Πλωρίτης)

Γραμμένο με αφορμή εξέργεση στην τότε Ανατολική Γερμανία

Mπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956)

Ο Μπρεχτ γεννήθηκε το 1898 στο καθολικό Άουγκσμπουργκ από γονείς ευαγγελικούς. Άρχισε να γράφει από τα 14 του. Το 1917 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη φιλοσοφική και μετά στην ιατρική, χωρίς να τελειώσει ποτέ. Τότε γνωρίζεται με την πρώτη του γυναίκα Πάουλα Μπανχόλτσερ. Ένα χρόνο αργότερα γράφει το ποίημα που τον έκανε γνωστό: Ο ‘Θρύλος του Νεκρού Στρατιώτη’. Εξαιτίας αυτού του ποιήματος, που έγινε τραγούδι με τίτλο ‘Η Μπαλάντα του Νεκρού Στρατιώτη’, του στέρησαν την εποχή του ναζισμού την γερμανική ιθαγένεια.

Τα πρώτα έργα του Μπρεχτ 1918-19 είναι κυρίως αναρχο-εξπρεσιονιστικά δράματα όπως «Ο Βάαλ» και «Τύμπανα μες στη νύχτα». Την ίδια εποχή παίρνει μέρος στις εκδηλώσεις για την δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Κάρλ Λήμπκενχτ στο Βερολίνο. Μετέχει όμως σαν αδιάφορος παρατηρητής, όχι ως ένθερμος ιδεολόγος ή υποστηρικτής. Οκτώ χρόνια αργότερα θα μελετήσει εξονυχιστικά τον Μάρξ.

Από το 1920 ο Μπρεχτ ζει στο Βερολίνο. Το 1923 θα γνωρίσει και θα παντρευτεί, ήδη διαζευγμένος και πατέρας, την δεύτερη γυναίκα του ηθοποιό Μαριάνε Τσοφ. Την ίδια χρονιά θα συναντήσει την 17 Βιενέζα - εβραία Χελένε Βάιγκελ. Ο Μπρεχτ συνδέεται και με τη Βάιγκελ και από το 1924, με τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού, συζεί μαζί της. Την ίδια εποχή γνωρίζεται με την Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία έκτοτε γίνεται μία από τις βασικές του συνεργάτριες και παντρεύεται έναν από τους επίσης πιστούς συνεργάτες τον Πάουλ Ντεσάου. Μετά το θάνατό του η Ελίζαμπετ Χάουπτμαν εξηγούσε πως δούλευαν στο Berliner Enseble εδιηγείτο πως επειδή ο Μπρεχτ πίστευε «ότι ένας άνδρας δεν μπορεί μόνος του σήμερα να τα βγάλει πέρα με πολύπλοκα καθήκοντα» συζητούσε μαζί τους όλα τα κομμάτια του εξονυχιστικά: «Ο Μπρέχτ χρειαζόταν πολύ χρόνο για να φτιάξει ένα θεατρικό κομμάτι. Έλεγχε πάντα τις προτάσεις του, αλλά και τις προτάσεις των άλλων. Πρώτα παρουσίαζε τις δικές του προτάσεις, ό,τι είχε γράψει ας πούμε το προηγούμενο βράδυ ή μια μέρα πριν και τα έθετε προς συζήτηση. Μπορούσαμε χωρίς πρόβλημα να του πούμε ‘Μπρεχτ όχι έτσι’ ‘Μπρεχτ θα το άλλαζα’ ή να κάνουμε μια δική μας πρόταση, την οποία αποδεχόταν ή απέρριπτε και την συζητούσαμε ώρες και ξανά απ’ την αρχή. Ο Μπρεχτ ήταν εδώ primus inter pares».

Το 1929 ο Μπρεχτ παντρεύεται τη Χελένε Βάιγκελ. Η συνεργασία του Μπρεχτ μαζί της θεωρείται μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της δραματικής τέχνης. Η Βάιγκελ ενσάρκωνε στη σκηνή αυτό που ο Μπρεχτ πίστευε ως πρωτοπόρα μέθοδο: τη γυμνή αλήθεια, τη γνώση, την αποστασιοποίηση. Κόντρα στη μελοδραματική - συναισθηματική σκηνική παρουσία. Στόχος του Μπρεχτ ήταν πάντα το μυαλό, η σκέψη, η αμφιβολία και μέσω αυτών η διαπαιδαγώγηση των μαζών.

Το 1933, την επόμενη του εμπρησμού του Ράιχσταγκ, ο κομμουνιστής Μπρεχτ και η εβραία Βάιγκελ θα εγκαταλείψουν τη Γερμανία του Χίτλερ. Μετά από 8 χρόνια περιπλανήσεων ανά την Ευρώπη θα βρεθούν στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, στις ΗΠΑ. Τα χρόνια της αυτοεξορίας τους 1933 -1948 ήταν τα πιο δημιουργικά. Τότε ο Μπρεχτ γράφει πάνω από 25 μεγάλα θεατρικά κομμάτια, ποιήματα, χορικά, κριτικές, τεχνοκριτικές. Τα γνωστότερα έργα του είναι το Μυθιστόρημα της Πεντάρας, τη Ζωή του Γαλιλαίου, Μάνα κουράγιο, Ο Καλός Πολίτης του Σετσουάν, Ο Αφέντης Πουντίλα και ο Δούλος Ματί. Είναι η εποχή που θα συναντηθεί με όλους τους Γερμανούς διανοούμενους που είχαν καταφύγει στις ΗΠΑ όπως τον Τόμας Μάν, τον Χέρμπερτ Μαρκούζε, τον Γκύντερ Άντερς, τον Έρνστ Μπλοχ, τον Τέοντορ Αντόρνο κ.α.

Ο Ελβετός συγγραφέας Μαξ Φρις, που είχε γνωρίσει τον Μπρεχτ εκείνη την εποχή (1947), είχε πει για τον Γερμανό δραματουργό ότι «έδινε την εντύπωση ενός άχρωμου άνθρωπου, ενός εργάτη, ενός μεταλλεργάτη, κι όμως ήταν πολύ αδύναμος για εργάτης, πολύ λεπτεπίλεπτος, πολύ ξύπνιος για αγρότης. Απομονωμένος και παρατηρητικός, σαν φυγάς, που άφησε πίσω του αμέτρητους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Ήταν ντροπαλός για κοσμοπολίτης, πολύ έμπειρος για εγγράμματος. Ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα με περιορισμένη παραμονή παντού και πάντα, περαστικός από την εποχή μας, ένας άνθρωπος ονόματι Μπρεχτ, ανεπιτήδευτος, ένας ποιητής χωρίς αυτοεπαίνους.»

Το 1949, ένα χρόνο μετά την επιστροφή του στο ανατολικό Βερολίνο, στην τότε πρωτεύουσα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ιδρύει μαζί με τη Χελένε Βάιγκελ το Berliner Enseble. Δύο χρόνια αργότερα δέχεται τις πρώτες οχληρές παρατηρήσεις της μυστικής υπηρεσίας του καθεστώτος Ούλμπριχτ. Παρ’ όλα αυτά το 1954 τιμάται με το διεθνές βραβείο Στάλιν για την ειρήνη και την αλληλοκατανόηση των λαών. Στην τελετή απονομής του βραβείου ζητά να μεταφράσει τον λόγο του ο υπό διωγμόν συγγραφέας Μπόρις Μπάστερνακ. Η πρότασή του εγκρίνεται από τις σοβιετικές αρχές.

Τον Ιούλιο του 1956 στέλνει ανοιχτή επιστολή στη βουλή της ΟΔΓ, όπου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης του ψυχρού πολέμου. Ένα μήνα αργότερα, πεθαίνει στο Βερολίνο.

Σήμερα στην πατρίδα του, την ενωμένη πια Γερμανία, το 42% των ενηλίκων μέχρι 35 ετών δεν γνωρίζει κανένα του έργο, ενώ οι άνω των 35 ξέρουν περισσότερο τα θεατρικά του κομμάτια και τα τραγούδια του. Ο ίδιος έλεγε ότι αυτό του έφτανε, γιατί τα θεατρικά του και τα τραγούδια του ήταν «ανάσες για την καθημερινότητα και το αύριο».

Βιβή Παπαναγιώτου
από το www.greekads.com)

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Σε σκοτεινούς καιρούς, 1937

Δε θα λένε: Τον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: Τον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.


Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.


Δε θα λένε: Τον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε: Τον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ενάντια στους εργάτες.



Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;


(Μπέρτολτ Μπρεχτ, "Τα ποιήματα", μετάφραση Μάριος Πλωρίτης, εκδόσεις Θεμέλιο)

Στον ποιητή Φαίδωνα Θεοφίλου, που δεν σωπαίνει... Διαβάστε το κείμενο του στο http://theofilou.blogspot.com/