Ηλεκτρικές Ανα-γνώσεις

Δεν αναφέρομαι σε κάποιο σύνθημα του τύπου «σοβιέτ + εξηλεκτρισμός», ούτε σε κάποια λατρεία των μηχανών ή της μετα-μοντέρνας λογοτεχνίας. Ούτε σε κάποιο υπερρεαλιστικό παιχνίδι ή στο σοκ που προκαλεί καμιά φορά η ανάγνωση. Μιλώ απλά για τα διαβάσματά μου στον Ηλεκτρικό. Κάθε πρωί και μεσημέρι θα με δείτε στριμωγμένο με ένα βιβλίο στο χέρι.
Καταβροχθίζω καθημερινά σελίδες. Μερικές φορές κινδυνεύω να χάσω το σταθμό που κατεβαίνω: Συναρπαστικό ανάγνωσμα.

…Συχνά ταξιδεύω στο χρόνο, όπως με τις ιστορίες του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου, από το Θησαυρό των Αηδονιών (Γαβριηλίδης). Ομολογώ τη βιβλιο-λαγνεία που με διακατέχει. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα μικρό κόσμημα με θαυμάσια εικονογράφηση από την Εύη Τσακνιά. Το διαβάζω αργά, σηκώνοντας συχνά το βλέμμα στους συνεπιβάτες μου. Το γεύομαι σαν ένα ποτήρι δροσερό κρασί κάποια καλοκαιρινή νύχτα…

…Ο χρόνος γίνεται δικός μου χρόνος: Στο ανατρεπτικό Μαμά, κι εγώ δεν σ’ αγαπώ της Μαργαρίτας Φρανέλη (Πατάκης) ταυτίζομαι με την ηρωίδα: Κάπου την έχω συναντήσει. Στις καταλήψεις του ’79, στα γραφεία της ΔΗΜΑΚ στα Εξάρχεια. Αναγνωρίζω πρόσωπα και πράγματα. Κάποιος γράφει επιτέλους και για τη γενιά μας! Και παράλληλα μας προσφέρει ένα εξαιρετικό πορτρέτο του γονιού που καταφέρνει να γεμίζει τα παιδιά του ενοχές και αναπηρίες…

Καθώς περνάμε από τον Περισσό και τη Ριζούπολη, εγώ βρίσκομαι στην Κύπρο του 1956. Η Sadie Jones στη Σύγκρουση (Διόπτρα), με οδηγεί μέσα στη βρετανική βάση και μου αποκαλύπτει τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό εκείνων που καλούνται να εφαρμόσουν την αποικιοκρατική πολιτική.

Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι εμπνευσμένος από τον Malcolm Kendall Smith τον πρώτο βρετανό αξιωματικό που αρνήθηκε να υπηρετήσει στο Ιράκ, θεωρώντας τον ως έναν άδικο πόλεμο. Αξιωματικός καριέρας με πίστη στο Στρατό και στο Στέμμα, βλέπει τον κόσμο και όλες τις αξίες του να καταρρέουν… Το ίδιο συμβαίνει και με τους οικογενειακούς δεσμούς. Το διαβάζω με το στόμα μου στεγνό…

…Άλλες φορές γίνομαι ρεζίλι. Όπως όταν με κόκκινα μάτια έκλεισα για λίγο τις Ομπρέλες στον ουρανό της Λουκίας Δέρβη (εκδόσεις Μελάνι) και σκεφτόμουνα πως μπορείς να μιλήσεις για την τραγωδία, για το διωγμό των Ελλήνων Εβραίων, στην Ελλάδα του 2010 και μέσα από μια υποτιθέμενα ανάλαφρη και καθημερινή ματιά να δώσεις το δράμα της κατοχής χωρίς μεγαλοστομίες. Η συγγραφέας του Κακού χαρακτήρα τα κατάφερε!


…Η ποίηση δεν πουλάει. Θα το ακούσετε από εκδότες, δημοσιογράφους και ειδικούς του βιβλίου. Θα το διαπιστώσετε αν γράψετε ποιήματα και αναζητήσετε εκδότη. Στο τέλος εσείς θα βάλετε το χέρι στην τσέπη για να τα εκδώσετε! Ακόμη κι αν διαβάζετε στον Ηλεκτρικό μια ποιητική συλλογή, θα διαπιστώσετε ότι σας κοιτούν περίεργα. Όπως εμένα με τον Πηγαίο Κώδικα του Γιάννη Καρατζόγλου (Ίκαρος). Μια ποιητική διαδρομή 45 ετών! Ομολογώ πως τον διάβασα για πρώτη φορά. Ξαφνικά ένιωθα να υψώνομαι λίγους πόντους από το έδαφος. Θα ήθελα να είχα πολλές σελίδες να μιλήσω γι’ αυτό το βιβλίο. Δύσκολο να το μοιραστείς. Σαν μια έρημη μαγική παραλία που ανακαλύπτεις για πρώτη φορά κάποιο καλοκαιρινό απομεσήμερο…

Πρώτη φορά ήθελα το ταξίδι με τον Ηλεκτρικό να συνεχίσει ως τον Πειραιά και μετά ο συρμός να επιπλεύσει στη θάλασσα. Ως την Αίγινα!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Δρόμο (27/3/10)

Το Κόκκινο Παραμύθι (της Στεφανίας)

...Μια σειρά από ζωγραφιές της Στεφανίας Βελδεμίρη, αλλά και η πρόσφατη παραμονή μου στα Καστέλλια, γέννησαν αυτό το παραμύθι, που ξεπήδησε από τα πράσινα μπιζέλια που φαντάστηκα βλέποντας την πρώτη ζωγραφιά για να με οδηγήσει μαγικά εκεί που ήθελε...
Τήρησα πιστά τις αρχές της "Παραμυθοσαλάτας" που πρώτος δίδαξε ο Τζιάνι Ροντάρι. Έτσι τήρησα και αυτά που καταγράφω στο "Γονείς για πρώτη φορά" και στο κεφάλαιο "Πως αν φτιάχνουμε ιστορίες για παιδιά"... Όμως ας μη λέω πολλά κι ας αρχίσει το Παραμύθι

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Η πριγκίπισσα έφτασε βράδυ στο παλάτι. Είχε χάσει τη συνοδεία της μέσα στην καταιγίδα που άρχισε ξαφνικά... Ζήτησε να την φιλοξενήσουν.
"Είμαι πριγκίπισσα", τους είπε.
"Αληθινή πριγκίπισσα;" τη ρώτησε η βασίλισσα.
"Ναι!" απάντησε αυτή.
Η βασίλισσα δεν την πολυπίστεψε, όμως για να σιγουρευτεί κάλεσε τις καμαριέρες και τους είπε:
"Θα βάλετε τα πιο χοντρά μας στρώματα στο κρεβάτι και από πάνω τα πιο μαλακά παπλώματα. Κάτω -κάτω θα βάλετε αυτό το μπιζέλι". Και έβγαλε από το κομψό της τσαντάκι ένα καταπράσινο μικρό μπιζέλι και τους το έδωσε. Αυτές έκαναν όπως τους είπε η βασίλισσσα και ετοίμασαν το δωμάτιο για την πριγκίπισσα...

Η πριγκίπισσα έκανε μπάνιο, έφαγε μαζί με το βασιλικό ζεύγος και το νεαρό όμορφο πρίγκιπα και μετά κουρασμένη έπεσε να κοιμηθεί αγκαλιά με την κούκλα της, που δεν αποχωριζόταν ποτέ. Της την είχε φτιάξει η βασίλισσα γιαγιά της, από νήμα βουτηγμένο σε χρώμα από παπαρούνες και κόκκινες ανεμώνες...

Κοιμήθηκε χαμογελαστή και ονειρεύτηκε μια βροχή από μπιζέλια. Έβγαινε λέει και τα μάζευε και μαγείρευε μια μυρωδάτη μπιζελόσουπα. Σαν αυτή που άρεσε και στην "πράσινη πριγκίπισσα" όπως της έλεγε η γιαγιά της.

Υπήρχαν πάντα ιστορίες με χρωματιστές πριγκίπισσες και μια σειρά από χρωματιστές κούκλες που έφτιαχνε πάντοτε η γιαγιά από τα πιο ανθεκτικά νήματα και από χρώματα που μάζευε από τη φύση.

Όταν τα χρώματα τέλειωσαν, η γιαγιά έφυγε για μακρινό ταξίδι και κανείς δεν την ξαναείδε... Πάντοτε όμως η πριγκίπισσα μας τη θυμόταν με τον πιο γλυκό και όμορφο τρόπο. Η γιαγιά συχνά την επισκεπτόταν και στα όνειρά της. Όπως αυτό το βράδυ που ήρθε για να της πει το μυστικό της μπιζελόσουπας. Πώς να μην έχει λοιπόν τον πιο τρυφερό ύπνο;


Κι έτσι το άλλο πρωί η πριγκίπισσα, που ακόμη κανείς δεν ήξερε το όνομά της σηκώθηκε πρώτη με τη γεύση της νόστιμης μπιζελόσουπας στο στόμα. Ο άνηθος, το καρότο, το λεμόνι και κυρίως η ανάσα του περιβολιού ένα καλοκαιρινό βράδυ. Η πριγκίπισσα μας είχε γνρίσει το δεύτερο μικρό περιβόλι της γιαγιάς. Την βοηθούσε να σκαλίζει και αν ποτίζει. Έκοβαν μαζί τα ώριμα λαχανικά και τα έβαζαν στο καλάθι τους. Κάθε εποχή είχε τους δικούς της θηασυρούς: Μαρούλια, πράσινα και κόκκινα λάχανα, κρεμμυδάκια, πράσα, σπανάκι, άνηθος, μάραθος και μαϊντανός, αγκινάρες, κουκιά, αρακάς και μπιζέλια, φακές, τομάτες, αγγουράκια, μελιτζάνες, κολοκυθάκια με τους ανθούς τους...

Όλοι θυμόντουσαν την ιστορία του πρώτου περιβολιού και συχνά γελούσαν:
Τότε, η γιαγιά βασίλισσα, που δεν ήταν μια καθόλου συνηθισμένη βασίλισσα είχε απαιτήσει, είχε κάνει το παλάτι άνω -κάτω για να της δώσουν ένα χώρο ολοδικό της. Αυλικοί και υπηρέτες, κηπουροί και ιππότες, κυνηγοί και γελωτοποιοί, παραμάνες και μαγείρισσες ήθελαν να κάνουν αυτές τη δουλειά αντί για εκείνη. Τα βασιλικά χέρια δεν πρέπει να ανακατεύονται με χώμα!
Έλα όμως που η γιαγιά δεν άκουγε κανένα. Και έφτιαξε μόνη, ολομόναχη το περιβόλι της. Και είχε όλο το χρόνο, όλα τα καλά, που τα μοιραζόταν με χαρά.
"Αφήστε με να δίνω! Μόνο αυτό θέλω"
Αυτό το περιβόλι γευόταν τώρα στριφογυρίζοντας τη γλώσσα της στο στόμα... Και έτσι χαμένη στις σκέψεις της βρέθηκε στον κήπο του παλατιού. Και τότε ανακάλυψε ότι ο όμορφος πρίγκιπας είχε ξυπνήσει πριν από εκείνη. Και με τη φαντασία του γέμιζε τα γυμνά κλαδιά των δέντρων με ρόδια:
Στη ζωγραφιά του...
Εκείνος ήταν τόσο απορροφημένος που δεν την κατάλαβε. Και όσο χαρούμενα ήταν αυτά που ζωγράφιζε, τόσο μελαγχολικός φαινόταν ο ίδιος. Λες και η μικρή κορώνα βάραινε αβάσταχτα το κεφάλι του.
Το κεφάλι του που έλαμψε -σκέτο χρυσάφι- κάτω από την πρώτη ακτίνα του ήλιου... Και τότε την είδε.
Προσπάθησε με απελπισία να διακρίνει πάνω της ίχνη αϋπνίας. Όμως αυτή ήταν ροδαλή και λαμπερή. Ακόμη πιο όμορφη κάτω από τον ήλιο, από ότι με το φως των κεριών. Η καρδιά του πρίγκιπα πετάρισε φυλακισμένη. Για εκείνη τα ρόδια όλου του κόσμου... Όμως...
Μήπως κοιμήθηκε καλά; Μήπως δεν κατάλαβε το μπιζέλι που είχε βάλει η βασίλισσα μητέρα του κάτω από στρώματα και παπλώματα; Μήπως δεν ήταν αληθινή πριγκίπισσα;
Δεν θα τον άφηναν ποτέ να παντρευτεί μια κοινή θνητή. Όσο όμορφη και καλή κι αν ήταν.
Κι αυτό όχι γιατί ήταν φαντασμένοι. Κάθε άλλο. Κι ο ίδιος ο πρίγκιπας παιδί του έρωτα ήταν. Ένας φτωχός ράφτης ο πατέρας του που αντίθετα από εκείνον του παραμυθιού, δεν χρειάστηκε να κάνει κανένα κατόρθωμα για να κερδίσει την καρδιά της όμορφης πριγκίπισσας. Μια ματιά έφτανε!
Άλλα ξέρετε... Πολλοί φθονούν την ευτυχία. Κι ένας τέτοιος κακός μάγος, που ονειρευόταν την αγκαλιά και τα πλούτη της τότε πριγκίπισσας, καταράστηκε το πρώτο τους παιδί να μεταμορφωθεί σε χελιδόνι, αν ποτέ παντρευόταν από έρωτα...
Η καλή νεράιδα (ευτυχώς πάντοτε κάπου μια καλή νεράιδα αγρυπνά κοντά μας) κατάφερε να αλλάξει λίγο την κατάρα και έτσι ο πρίγκιπας θα μπορούσε να παντρευτεί από έρωτα, αλλά μόνον μια αληθινή πριγκίπισσα.
Τον προετοίμαζαν λοιπόν -θέλοντας και μη- για το μέλλον που τον περίμενε. Του απαγόρευαν οποιαδήποτε επαφή με τον απλό κόσμο, μήπως τυχόν συναντούσε κάποια κοπελίτσα και την ερωτευόταν. Και τον έχαναν για πάντα από κοντά τους. Σαν αποδημητικό πουλί...

Ο μικρός πρίγκιπας ήταν μελαγχολικός όσο και να προσπαθούσαν να τον διασκεδάσουν οι γονείς του. Του έκαναν τα πιο όμορφα δώρα. Είχε ένα δωμάτιο με ό,τι θα επιθυμούσε ένα παιδί: Αρκουδάκια, σφεντόνες, τρενάκια, καραβάκια και χρυσά σπαθιά. Παγωτά σε όλες τις γεύσεις του κόσμου: μέντα, αγριοφράουλα, ροδάκινο, βατόμουρο, λεμόνι, σοκολάτα, βανίλια αληθινή... Τίποτε δεν μπορούσε να το κάνει να χαμογελάσει. Μέχρι που μια μέρα...

2.
…Ο μικρός πρίγκιπας είχε γίνει πέντε χρονών, όταν η βασίλισσα μαμά του τον φώναξε ένα ανοιξιάτικο πρωινό στον κήπο. Ήταν τόσο όμορφη η μαμά του με το κόκκινο φόρεμα και τα μακριά μαλλιά της μπλεγμένα σε κοτσίδες… Του χάρισε πινέλο και χρώματα, Του έδειξε και κάτι που το είπε «καβαλέτο».

-Θα σου δείξω πώς να γεμίζεις το άσπρο με χρώματα. Θα σου δείξω πώς να κρατάς τις αγαπημένες σου εικόνες για πάντα μαζί σου. Μέχρι το σούρουπο ο κήπος είχε μαγικά γίνει πίνακας και για πρώτη φορά το χαμόγελο είχε ανθίσει στο πρόσωπο του μικρού πρίγκιπα.
…Τα χρόνια περνούσαν και ο πρίγκιπας μεγάλωνε και ομόρφαινε. Η ζωγραφική ήταν η μόνη του παρηγοριά. Μόνο που τώρα δεν ζωγράφιζε πια μόνον αυτά που έβλεπε, αλλά και όσα ήταν αόρατα στους άλλους. Όλα εκείνα που θα μπορούσαν να υπάρχουν αν ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Αν σταματούσε που και που για να ονειρευτεί. Αν κοιτούσες ας πούμε προσεκτικά στον ουρανό θα έβλεπες ξεκάθαρα πως μέσα στο γεμάτο βροχή σύννεφο κρυβόταν ένα παραμυθένιο κόκκινο κάστρο. Μια ολόκληρη πόλη γεμάτη ζωή. Κόκκινη.

Και η πριγκίπισσα χωρίς όνομα λάτρευε το κόκκινο. Από όλες τις ιστορίες με τις χρωματιστές πριγκίπισσες που της έλεγε η γιαγιά της ήταν αυτή με την κόκκινη πριγκίπισσα. Μήπως γιατί ήταν η πρώτη;
Αυτές οι ιστορίες ξεκίνησαν με κάτι ξεχασμένες ζωγραφιές που βρήκε μια μέρα η γιαγιά στο μαγικό της μπαούλο. Έδειχναν όλες ένα κοριτσάκι σε διάφορες ηλικίες. Ένα πανέμορφο μελαχρινό κοριτσάκι με μακριά μαλλιά, που όσο μεγάλωνε τα έφτιαχνε όμορφες πλεξούδες σαν κορώνα ή φωτοστέφανο.
-Ποια είναι αυτή; Ρώτησε τη γιαγιά
-Η Κόκκινη Πριγκίπισσα!
Και η ιστορία ξεκίνησε. Η Κόκκινη Πριγκίπισσα κοιμόταν σε ένα κόκκινο κρεβάτι με κόκκινα σεντόνια. Έγραφε τα μαθήματα της σε κόκκινα τετράδια με κόκκινα μολύβια. Το πρωί έτρωγε μαρμελάδα φράουλα και έπινε βυσσινάδα.
Της άρεσαν τα καρπούζια, οι τομάτες, ο ήλιος το ξημέρωμα και το σούρουπο, οι παπαρούνες, οι κόκκκινες ανεμώνες και τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Τρελαινόταν για τα κεράσια και τα κόκκινα σταφύλια. Πάντα ήθελε να δοκιμάζει από το γλυκό κόκκινο κρασί που είχαν στο παλάτι.
Στην άμαξα της τα καθίσματα ήταν όλα κόκκινα και είχε φίλο ένα μικρό κοκκινολαίμη με ανθρώπινη μιλιά…
…«Τι είναι αυτό που είναι πιο κόκκινο από τα κόκκινα;»… τη ρώτησε μια μέρα η γιαγιά διαβάζοντας από ένα βιβλίο με κόκκινο σπίτι. Η πριγκίπισσα χωρίς όνομα δεν βρήκε ποτέ την απάντηση.
Μέχρι εκείνη τη μέρα: Που είδε τα ζωγραφισμένα ρόδια του μικρού πρίγκιπα.
Ναι αν μπορούσες να στύψεις αυτά τα ρόδια, ο χυμός τους θα ήταν ο πιο κόκκινος από τα κόκκινα.

Με αυτή τη σκέψη τον πλησίασε θαρρετά και μίλησαν…
Μόνο που ένας κόμπος στο λαιμό εμπόδιζε τον μικρό πρίγκιπα να τη ρωτήσει αυτό που τον βασάνιζε:
-Κοιμήθηκε καλά; Δεν την ενόχλησε το μπιζέλι; Μήπως δεν ήταν αληθινή πριγκίπισα;

Όμως και πάλι δεν ρώτησε τίποτε, καθώς η πριγκίπισσα χωρίς όνομα άρχισε να του λέει για τα μαγικά της μπαλόνια. Γοητεύτηκε τόσο από την ιστορία της, που ξεχάστηκε. Ένα χαμόγελο χάραξε και πάλι στα χείλη του.

Η γιαγιά της λοιπόν της έμαθε πως μπορείς με μια κόκκινη κλωστή να φτιάξεις ότι μπαλόνι θέλεις και να το κάνεις να πετάξει. Η πριγκίπισσα χωρίς όνομα θα ήταν τότε 7-8 χρονών. Βγήκε στον κήπο με τα λουλούδια χαρούμενη και πήρε για πρώτη φορά στα χέρια της ένα από τα μαγικά μπαλόνια της γιαγιάς. Μετά άρχισε να φτιάχνει κι αυτή τα δικά της...

Έφτιαξε ένα μπαλόνι και μια καρδιά που τα έκανε να πετάξουν. Ένα περιστέρι ήρθε και στάθηκε δίπλα της σε ένα δέντρο. Από τότε τη συντρόφευε συχνά στα παιχνίδια της. Κι αφού γνωρίστηκαν καλά, της αποκάλυψε ότι μπορούσε να μιλάει. Έτσι το είχε όπως η Κόκκινη Πριγκίπισσα τον κοκκινολαίμη της.
Μεγάλωσαν και χάθηκαν. Τώρα η πριγκίπισσα χωρίς όνομα είχε φίλους τα σύννεφα, τα δέντρα που άνθιζαν για χάρη της, το φεγγάρι… Κι εκείνη έφτιαχνε μικρά αγγελάκια μπαλόνια και τα έστελνε στον ουρανό…

...Άλλες φορές πάλι, πήγαινε στη θάλασσα ψάχνοντας για κοκκινόψαρα. Μόνο που όταν τα έπιανε τα λυπόταν και τα έρριχνε και πάλι στο νερό. Μάζευε όμως κάτι όμορφα κοχύλια που η γιαγιά τα έλεγε "πορφύρες" και με αυτά έβαφε άλλα κόκκινα νήματα που άντεχαν στο νερό και μπορούσες να φτιάξεις μικρές βαρκούλες που πήγαιναν ως τα βάθη της θάλασσας. Η γιαγιά έλεγε πως κάποτε συνάντησε ακόμη και τη γοργόνα του παραμυθιού. Και είχε πραγματικά κατακόκκινα μαλλιά, σαν τα νήματά της!


…Μια μαγεία είχε απλωθεί πάνω τους. Ένα σύννεφο που μύριζε φράουλα και κανέλλα.
Και τότε ο μικρός πρίγκιπας τόλμησε να τη ρωτήσει αυτό που τον βασάνιζε:

-Ήταν αληθινή πριγκίπισα;

…Φοβάμαι πως τώρα θα σας στενοχωρήσω!
Η απάντηση δεν ήταν αυτή που περίμενε ο μικρός πρίγκιπας:
-Είμαι αληθινή πριγκίπισσα στο μικρό σπιτάκι μας στο Δάσος!
-Και η γιαγιά- βασίλισσα;
-Η γιαγιά ήταν η βασίλισσα του σπιτιού.
-Και το παλάτι;
-Α! Αυτό ήταν παλιά. Η γιαγιά ήταν βασίλισσα κι εκεί. Μα δεν μπορούσε να γίνει σκληρόκαρδη και έφυγε.
-Πήρε τη μαμά μου και έφυγαν μακριά στο Δάσος που ζούμε τώρα. Ο βασιλιάς μπαμπάς της ήθελε να της δώσει για άντρα έναν πρίγκιπα, αλλά εκείνη ήθελε το γιο του κηπουρού. Τον μπαμπά μου!
Ο βασιλιάς είπε πως δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο ποτέ. Και πως θα τέλειωναν κι αυτή κι ο κηπουρός της τη ζωή τους στο πιο βαθύ μπουντρούμι του παλατιού. Χωριστά!


Η γιαγιά -που δεν ήταν τότε γιαγιά αλλά μια όμορφη πριγκίπισσα, διάβασε το βιβλίο "Πως να το σκάσετε από το παλάτι με τον κηπουρό", πήρε μια βαλίτσα, έριξε χάμω την κορώνα και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.
Η κατάλληλη στιγμή για να το σκάσεις με τον κηπουρό, είναι πάντα, ένα σούρουπο με μοβ σύννεφα και φεγγάρι χλωμό. Η πριγκίπισσα, έβγαλε τα κατακόκκινα ρούχα της και για πρώτη φορά, έβαλε ένα καταπράσινο φουστάνι. Έτσι κατάλαβε ο κηπουρός πως θα τον αγαπούσε για πάντα. Και από κάτι ακόμη. Την πρώτη κόκκινη κλωστή που έβαψε με ζουμί λουλουδιών η αγαπημένη του." Με μια κόκκινη κλωστή με τύλιξε", απαντούσε αργότερα γελώντας καλοσυνάτα, όταν τον ρωτούσαν, πως κατάλαβε την αγάπη της. Από τότε, όταν κάποιος θέλει να μάθει με ποιόν τρόπο μια κοπελιά δείχνει την αγάπη της στον νέο που διάλεξε η καρδιά της (γιατί υπάρχουν τόσοι τρόποι, όσες είναι και οι κοπελιές), συνηθίζεται να τη ρωτάει: "πως τον τύλιξες;"

…Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι μητέρα και κόρη, κηπουρός και γιος το έσκασαν και έφυγαν μακριά, μακριά. Στην άκρη του πιο πυκνού δάσους. Ο βασιλιάς δεν μπόρεσε να τους βρει ποτέ. Έγινε όλο και πιο σκληρόκαρδος. Όποιος μπορούσε έφευγε από το βασίλειο του. Μέχρι που κάποιος πιο σκληρόκαρδος από αυτόν, με στρατό και με κανόνια του πήρε ότι είχε και δεν είχε. Και από τότε κανείς δεν ξανάκουσε γι’ αυτόν…

Αντίθετα στο μικρό σπιτάκι του Δάσους, άνθισε η χαρά και η ευτυχία. Που όμως τώρα έφερνε τη δυστυχία στον μικρό πρίγκιπα.
.
Όμως δεν ήθελε να της κρύψει τίποτε και της άνοιξε τη καρδιά του. Της είπε και για τη κατάρα του κακού μάγου…


…Δεν θέλω όμως να σας κρατάω σε αγωνία…
Ο μικρός πρίγκιπας και η πριγκίπισσα που είχε πια όνομα, αφού το είπε για πρώτη φορά μέσα στον κήπο του πρίγκιπα, χαμένη στο άρωμα της φράουλας και της κανέλας και με τη δική της καρδούλα να πεταρίζει, αποφάσισαν να γίνουν χελιδόνια.

Ένα μεγάλο κόκκινο μπαλόνι από κλωστή της γιαγιάς ένωσε για πάντα το παλάτι με το μικρό σπίτι στο Δάσος.


Έφτιαξαν τη φωλιά τους στο παλάτι, στο μπαλκόνι του βασιλιά και της βασίλισσας.
Κάθε φθινόπωρο έφευγαν και κάθε άνοιξη γυρνούσαν, χαρίζοντας τους αμέτρητα εγγονάκια, που όπως μπορείτε να φανταστείτε ήταν χελιδονάκια –πρίγκιπες.
Οι οικογένειες των δυο ερωτευμένων χελιδονιών περνούσαν μαζί ατέλειωτες ώρες στον ευωδιαστό κήπο του παλατιού. Ο μπαμπάς –κηπουρός της νύφης τον είχε γεμίσει με ροδιές και όλα τα είδη των κόκκινων λουλουδιών που μπορεί κανείς να φανταστεί…

…Όσο κι αν πόνεσαν στην αρχή οι δυο οικογένειες, δεν μπόρεσαν παρά να χαίρονται όσο ποτέ την κάθε άνοιξη και τα τιτιβίσματα των χελιδονιών.
Κρατούσαν απαλά στα χέρια τους τα μικρά αυγουλάκια και μετά τα νεογέννητα χελιδόνια.
Τέτοια ευτυχία δεν την είχε κανείς ονειρευτεί.

Τα χρόνια περνούσαν. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα παρά την ευτυχία τους, λαχταρούσαν να δουν και πάλι το πρόσωπο του παιδιού τους. Το ίδιο και οι γονείς της πριγκίπισσας με όνομα.

Και τότε, μια Απριλιάτικη νύχτα, με παράξενη ζέστη, έγινε το θαύμα… Όπως έμαθαν αργότερα, ο κακός μάγος, θύμα της αλαζονείας του, μεταμορφώθηκε μόνος του σε ποντίκι για να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα και έγινε ο μεζές ενός παπουτσωμένου γάτου!
Αυτός ο γάτος έγινε πολύ διάσημος. Η ιστορία του έκανε το γύρο του κόσμου κι ακόμη και σήμερα τη διηγούνται οι γονείς στα παιδιά τους…

Ξαφνικά λοιπόν τα δυο χελιδόνια ξαναέγιναν άνθρωποι. Τα μικρά τους, δυο κοριτσάκια και τρία αγοράκια βρέθηκαν να μπουσουλάνε στο καταπράσινο χορτάρι.

Έγινε μεγάλο γλέντι εκείνη τη νύχτα. Και συνεχίστηκε μέρες και μέρες καθώς από κάθε γωνιά της χώρας κατέφθαναν τα πριγκιπόπουλα που από χελιδόνια είχαν γίνει ξανά αγόρια και κορίτσια.
Το Παλάτι και το Δάσος γέμισαν για πάντα από τις χαρούμενες φωνές τους…

Όσο για την πριγκίπισσα με όνομα, δεν θα σας το πω. Βλέπετε κανείς δεν πρέπει να το μάθει γιατί τότε μάγια κακά θα πέσουν στο βασίλειο. Και δεν το θέλει κανείς μας.
Όμως θα σας πω το μυστικό της γιαγιάς. Αυτή ήταν η Κόκκινη Πριγκίπισσα!
Θα σας πω και τα σοφά της λόγια και σκεφτείτε τα καλά:

«Κάποιος που είναι αρκετά σοφός για να λερώνει τα χέρια του με χώμα, βλέπει πολύ συχνά το απέραντο γαλάζιο του ουρανού καθώς και όλα τα χρώματα που τον πιτσιλούν το σούρουπο. Γιατί η καλύτερη ώρα να λερωθείς με χώμα είναι το σούρουπο».

ΤΕΛΟΣ

Τα Καστέλλια στην ...Ουρουγουάη!

Το Καστελλιώτικο Πάσχα δεν γιορτάστηκε μόνο στο χωριό μας, αλλά χάρη στον καπετάνιο ξάδελφό μου Νίκο Μπαλωμένο τα έθιμα μας ταξίδεψαν στις μακρινές θάλασσες του Νότου, κάπου μεταξύ Ουρουγουάης και Βραζιλίας, όπου βρέθηκε ταξιδεύοντας με το καράβι Milagro τις μέρες του Πάσχα.
Όπως βλέπετε δεν έλειψε ούτε το τσούγκρισμα των αυγών, αλλά ούτε και το σούβλισμα του αρνιού!

Γύρισα!

Μετά από σχεδόν δυο εβδομάδες απουσίας, γύρισα με πολλές εικόνες στη μηχανή κι ακόμη περισσότερες στο μυαλό... Όπως καταλαβαίνετε ο "σκληρός δίσκος" γέμισε ομορφιά και δεν χωράει η ασχήμια που μας τριγυρίζει. Προς το παρόν δεν έχω όρεξη αν κάνω κανένα σχόλιο. Μόνο να μοιραστώ λίγα Πασχαλιάτικα Καστέλλια...








...Συνεχίζεται...

Πάσχα με τα παιδιά (και όχι μόνο!)

Σας αποχαιρετώ για λίγες μέρες... Φεύγω για Καστέλλια και θα κάνω αποτοξίνωση από Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές, μπλογκινγκ κλπ. Για δωράκι, μερικές φωτογραφίες από το περσινό Πάσχα και ένα άρθρο που είχα γράψει για το Παιδί & Νέοι Γονείς, που μπορεί να σας φανεί χρήσιμο!

Πασχαλινές διακοπές…. Για πάντα!
Με τη βοήθεια της σχολικής ψυχολόγου Νικολέτας Θεοτοκάτου

Πάσχα και Ελλάδα! Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο; Για μικρούς και μεγάλους είναι μια ξεχωριστή εποχή. Η φύση βάζει τα καλά της και υποδέχεται την άνοιξη, τα έθιμα γοητεύουν κι εμάς και τα παιδιά και βεβαίως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το «κύμα διασκέδασης» που ακολουθεί σαν έκρηξη μετά τη θλίψη της Μεγάλης Εβδομάδας… Και το φαγοπότι που το συνοδεύει.
Για τα παιδιά ίσως οι πασχαλινές εκδρομές είναι οι πιο ξεχωριστές. Για τα περισσότερα σημαίνει επιστροφή στον τόπο των παππούδων τους –η συντριπτική πλειονότητα των εκδρομέων του Πάσχα πηγαίνει στο «Χωριό».
Χρειάζεται διάθεση και χρόνος για να μπορέσουμε να ζήσουμε τις πιο απολαυστικές οικογενειακές στιγμές, αλλά και να παρακολουθήσουμε μαζί τις στιγμές του «Θείου Δράματος» που έχουν πολλά να διδάξουν τα παιδιά.

Μοναδικές πασχαλινές εμπειρίες…
«Ο γιος μου ήταν μόλις τεσσάρων χρονών, το πρώτο Πάσχα που φτιάξαμε μαζί κουλουράκια», θυμάται η σχολική ψυχολόγος Νικολέτα Θεοτοκάτου. «Είχε τρελαθεί από τη χαρά του. Μετά είχε ξεχωρίσει τα κουλουράκια που έπλασε και έτρωγε μόνο από αυτά». Συμμετοχή μπορεί να υπάρξει ακόμη κι αν το παιδί είναι πολύ μικρό. Μπορεί να μας βοηθήσει στο βάψιμο των αυγών –μη σας τρομάζει, μπορούμε να βάψουμε λίγα αυγά, έτσι για το καλό. Η διαδικασία δεν είναι πολύπλοκη. Το παιδί θα διαλέξει το δικό του αυγό και θα είναι πανέτοιμο για τη «μάχη του τσουγκρίσματος» η οποία διασκεδάζει απίστευτα τα παιδιά (στο τέλος δεν μένει ούτε ένα αυγό γερό!)
Τα παιδιά θα ευχαριστηθούν πολύ -εφόσον βρίσκονται στο χωριό ή σε έναν οικείο χώρο- λέγοντας και τα «κάλαντα» της Μεγάλης Παρασκευής. Το έθιμο λέει πως φτιάχνουν έναν σταυρό με φύλλα δάφνης και βγαίνουν στη γειτονιά λέγοντας το «Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα…»
Το στόλισμα του επιτάφιου, το πέρασμα από κάτω, η ακολουθία του, μαγεύουν τα παιδιά… Για να μη μιλήσουμε για το βράδυ της Ανάστασης. Εκεί βεβαίως οι γνώμες διίστανται. Άλλοι γονείς θεωρούν σωστό να έρχονται τα παιδιά μαζί τους από μωρά και άλλοι φοβούμενοι την ταλαιπωρία και την αναστάτωση από τα πυροτεχνήματα και τα βαρελότα, το αποφεύγουν μέχρι κάποια ηλικία. Εδώ μάλλον δεν υπάρχουν συμβουλές και ο καθένας πράττει ανάλογα με αυτό που πιστεύει παίρνοντας πάντοτε υπόψη και τις επιθυμίες του παιδιού. Δεν χρειάζεται να το ταλαιπωρήσουμε και να το σύρουμε αν δεν θέλει να έρθει…
Ένα έθιμο που εφαρμόζουμε εδώ και χρόνια με μεγάλη επιτυχία και συνεχώς διευρυνόμενο …ακροατήριο, είναι ο «Πασχαλινός Λαγός». Αγοράζουμε από 5-6 μικροδωράκια για όλα τα παιδιά που αναμένεται να συμμετέχουν και τα κρύβουμε στον κήπο ή στο σπίτι. Το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, τα παιδιά ανακαλύπτουν στην πόρτα το πρώτο σημείωμα, υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον «Πασχαλινό Λαγό», που τους οδηγεί με κάποιο γρίφο ή σκιτσάκι στην πρώτη κρυψώνα. Μόλις βρίσκουν τα πρώτα δώρα ανακαλύπτουν κι άλλο σημείωμα που τα οδηγεί στον επόμενο θησαυρό. Η διασκέδαση και η χαρά των παιδιών δεν περιγράφονται. Αυτά τα μικροδωράκια τους φαίνονται πιο πολύτιμα από το ακριβότερο δώρο!

Είναι μια καλή ευκαιρία για ομαδική δράση και συνεργασία, ίσως και για διασκεδαστικά «τεστ γνώσεων» που θα βοηθήσουν τα παιδιά να λύσουν τα αινίγματα και να βρουν τα δώρα…

Όταν ταξιδεύουμε
Ξεκινώντας, ειδικά αν είσαστε καινούργιοι γονείς, θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι δεν θα πρέπει να προγραμματίσετε δραστηριότητες και ξεναγήσεις που θα κάνατε αν ήσασταν με ενηλίκους. Μικρά παιδιά και τουρισμός είναι συνήθως ασυμβίβαστες ιδέες. Τα παιδιά στην αρχή θα ενθουσιαστούν, αλλά θα κουραστούν αρκετά γρήγορα και τότε θα αρχίσει η… γκρίνια. Και αν αρχίσει δύσκολα σταματά χωρίς γενικευμένη σύρραξη!
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ειδικά αν είναι μακρύς ο δρόμος, θα πρέπει να κάνετε αρκετά συχνά στάσεις για ξεκούραση και ανεφοδιασμό. Στην περίπτωση που έχετε παιδιά δεν ισχύει καθόλου μα καθόλου ο γνωστός στίχος του Καβάφη για την Ιθάκη. Μετά τα πρώτα χιλιόμετρα θα εύχεστε να συντομεύσει με κάποιο μαγικό τρόπο η απόσταση! Ένα μικρό τρικ είναι η χρήση …απαγορευμένων ουσιών: Αναψυκτικά γεμάτα ζάχαρη, τσιπς και γαριδάκια και άλλα ανθυγιεινά μπορούν να σας βοηθήσουν να κατευνάσετε τα πάθη. Τα κρύβετε και τα εμφανίζετε ως μάγοι μόλις θα δείτε ότι πάει να αρχίσει η μουρμούρα!
Θα πρέπει ακόμη να μην πηγαίνετε στα «τυφλά». Αν ο τόπος προορισμού δεν είναι κάποιο εξοχικό σπίτι ή το χωριό καταγωγής (δικό σας ή φίλων σας) θα πρέπει να έχετε σιγουρευτεί πως εκεί που πηγαίνετε υπάρχουν άλλα παιδιά, αλλά και δραστηριότητες που θα τα διασκεδάσουν και θα τα απασχολήσουν. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας που έχει αναπτυχθεί ο αγροτουρισμός θα βρείτε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες απασχολήσεις για τα παιδιά που θα τα βοηθήσουν και στη γνωριμία τους με τη φύση. Η άνοιξη είναι άλλωστε η ιδανική εποχή.

Το καλύτερο θα είναι να εμπλέξετε και τα παιδιά στη διαδικασία επιλογής του τόπου όπου θα περάσετε τις πασχαλινές διακοπές. Θα τους φανεί διασκεδαστικό, θα τους δημιουργήσει αδημονία και ταυτόχρονα θα τα μάθει αν εξερευνούν και να ανακαλύπτουν. Αν τα παιδιά είναι μεγαλύτερα μπορείτε να ψάξετε μαζί τους στο διαδίκτυο για ενδιαφέρουσες δραστηριότητες, αξιοθέατα, την ιστορία της περιοχής, τα πασχαλινά έθιμα κ.α. Όλο αυτό θα δώσει στην εκδρομή σας μια χροιά περιπέτειας που θα ενθουσιάσει τα παιδιά.
Όσο κι αν οι διακοπές μας βγάζουν ευχάριστα έξω από τα συνηθισμένα και τη ρουτίνα, είναι καλό να κρατήσουμε κάποιες από τις συνήθειες της καθημερινότητας, όπως είναι η ώρα του ύπνου και του φαγητού. Αυτό θα βοηθήσει τα παιδιά να προσαρμοστούν καλύτερα στο νέο περιβάλλον και στις αλλαγές που φέρνει. Ειδικά η ώρα του ύπνου έχει μεγάλη σημασία, αν δεν θέλουμε αν γυρίσουμε όλοι εξουθενωμένοι από τις διακοπές, έχοντας αποκτήσει «κακές συνήθειες»….
Χρειαζόμαστε και χρόνο για τον εαυτό μας!
Όσο κι αν οι Πασχαλινές διακοπές μας δίνουν την ευκαιρία να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί με τα παιδιά ή ως οικογένεια, θα πρέπει να μη ξεχνάμε πως είμαστε και ζευγάρι! Είναι ολέθριο για τους γονείς, αλλά κατ' επέκταση και για το παιδί, να παραμελούν τη σχέση τους, να μην ξεκουράζονται και να μην ασχολούνται με προσωπικά τους ενδιαφέροντα στο όνομα των οικογενειακών υποχρεώσεων. Ποτέ δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνάμε ότι χρειαζόμαστε και χρόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για να βρεθούμε μόνοι με το σύντροφό σας. Ο μπαμπάς και η μαμά για να περνούν ωραία με το παιδί πρέπει, πρώτα απ' όλα, να περνούν ωραία μεταξύ τους...
Όταν θελήσουμε χρόνο για μας, μπορούμε να πούμε στο παιδί να μας αφήσει για λίγο και θα παίξουμε αργότερα μαζί του. Φυσικά αυτό δεν γίνεται πάντοτε αποδεκτό από τα παιδιά, ωστόσο, τις περισσότερες φορές πείθονται, αν και έχουν διαφορετική άποψη για το τι σημαίνει «σε λίγο»…Το σημαντικό είναι να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας και όντως να παίξουμε μαζί του, ώστε να μη νιώσει ότι το κοροϊδεύουμε.
Είναι καλύτερο να κάνουμε λιγότερα πράγματα μαζί τους, παρά να συμπεριφερόμαστε σαν να πρόκειται για αγγαρείες. Το παιδί καταλαβαίνει πολύ καλά πότε οι γονείς θεωρούν την απασχόληση μαζί του μόνο καθήκον και πότε διασκεδάζουν και χαίρονται πραγματικά με αυτό. Γονείς που δεν θέλουν ή δεν είναι σε θέση ν παίξουν με τα παιδί τους διαπιστώνουν μετά το παιχνίδι ότι ούτε κείνα είναι ευχαριστημένα. Είναι εκνευρισμένα και έχουν επιθετικές αντιδράσεις.
Άλλωστε, όταν αποφασίζουμε να τα «δώσουμε όλα» στο παιδί και καταλήγουμε να είμαστε ακόμη και στις διακοπές μας …δύστροποι.
Για να είμαστε καλύτεροι γονείς, αυτό που πραγ¬ματικά χρειαζό¬μαστε είναι κάποιες στιγμές γαλήνης και ηρεμίας. Κάτι που μπορούμε να πετύχουμε εύκολα στις πασχαλινές διακοπές, αρκεί να οργανώσουμε σωστά το χρόνο μας.

Πασχαλινές διακοπές με ασφάλεια
Αν δεν θέλουμε τίποτε να σκιάσει αυτές τις μέρες, καλό θα είναι να πάρουμε κάποια μέτρα που θα προστατέψουν κι εμάς και τα παιδιά. Δυστυχώς έχει γίνει ένας μόνιμος εφιάλτης να ακούμε κάθε Πάσχα για θύματα τροχαίων, πυροτεχνημάτων κλπ. Οι οδηγίες από το Σωματείο «Αντιμετώπισης Παιδικού Τραύματος»*, είναι εξαιρετικά χρήσιμες και μπορούν να μας βοηθήσουν να περάσουμε αυτές τις μέρες με ασφάλεια. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

-Δεν αφήνουμε ποτέ μικρά παιδιά χωρίς επίβλεψη στην κουζίνα, όταν βάφουμε τα αυγά και ετοιμάζουμε πασχαλινές λιχουδιές
-Αποφεύγουμε τις λαμπάδες που είναι στολισμένες με εύφλεκτα υλικά. Δείχνουμε στα παιδιά πως πρέπει να τις κρατάνε. Η φλόγα και το λιωμένο κερί, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά εγκαύματα.
-Βεβαιωνόμαστε ότι ο τόπος διαμονής μας στις διακοπές, είναι ασφαλής για τα παιδιά μας. Οφείλουμε να προσέξουμε ιδιαιτέρως: μπαλκόνια, παράθυρα, σκάλες, τζάκια και πισίνες, και να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Εφόσον υπάρχουν στην περιοχή ποτάμια, πηγάδια, στέρνες κ.α., να εξηγήσουμε την επικινδυνότητά τους στα παιδιά και να τα αποτρέψουμε να παίζουν δίπλα τους. Τα μικρά παιδιά μπορούν να πνιγούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και σε ελάχιστα εκατοστά νερού.
-Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις ψησταριές και στις σούβλες την Κυριακή του Πάσχα! Τα αναμμένα κάρβουνα και τα πυρωμένα σίδερα αποτελούν αιτία σοβαρών εγκαυμάτων.
-Σε ότι αφορά στα πυροτεχνήματα πρέπει να προσέχουμε τι αγόραζουμε και από πού και βεβαίως να μην τα κατασκευάζουμε μόνοι μας. Ειδικά για τα «δημοφιλή» δυναμιτάκια πρέπει νσ επιστήσουμε στα παιδιά την προσοχή τους, ώστε να μη τα μεταφέρουν στις τσέπες (με την τριβή μπορεί να αναφλεγούν), να μην τα πετάνε το ένα στο άλλο ή μέσα σε κόσμο. Και φυσικά να μην ανάβουν κανενός είδους πυροτέχνημ,α κοντά στο πρόσωπό τους και να προσέχουν να μην υπάρχουν γύρω τους ξερά χόρτα ή άλλα εύφλεκτα υλικά.
-Στις μετακινήσεις με το αυτοκίνητο, τα παιδιά πρέπει πάντα να κάθονται στο πίσω κάθισμα σωστά δεμένα. Αρκετά από τα πολλά τροχαία ατυχήματα του Πάσχα οφείλονται στο ότι τα παιδιά - επιβάτες, ενοχλούν και εκνευρίζουν τους γονείς – οδηγούς. Για να υπάρχει ηρεμία, κυρίως σε μεγάλες διαδρομές, να βεβαιωνόμαστε ότι τα παιδιά στο αυτοκίνητο έχουν κάποια ασφαλή παιχνίδια για να απασχολούνται. Πρέπει επίσης να προγραμματίζονται κάποιες στάσεις, για να μπορούν τα παιδιά να κινηθούν εκτός αυτοκινήτου, ώστε στη συνέχεια να είναι ήρεμα κατά τη διαδρομή.
-Εάν τα παιδιά μας απαιτούν την προσοχή μας, σταματάμε προσεκτικά σε ασφαλές σημείο του δρόμου, πριν ασχοληθούμε μαζί τους.
*Το Σωματείο «Αντιμετώπιση Παιδικού Τραύματος» είναι μη κερδοσκοπικός Οργανισμός που έχει σκοπό να συμβάλει στην καθοριστική μείωση των Παιδικών Ατυχημάτων και των συνεπειών τους. http://www.pedtrauma.gr/

Η φορολόγηση της Εκκλησίας και η απίστευτη προπαγάνδα στα παιδιά του Δημοτικού!

Για το ζήτημα της φορολόγησης της εκκλησίας και της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας, έχω ξαναγράψει. Θέλω να τονίσω όμως ακόμη μια φορά ότι το πραγματικό αίτημα, το οποίο έχει και πολλές άλλες διαστάσεις, δεν είναι άλλο από τον πλήρη χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους! Το όφελος θα ξεπερνούσε μέσα σε μια χρονιά τα 300 εκατομμύρια ευρώ… (τόσα προβλέπονται από τον προϋπολογισμό για μισθοδοσίες κληρικών!)Και φυσικά δεν είναι μόνον αυτό.

Η Ελληνική Κυβέρνηση που σπεύδει να εφαρμόσει δουλικά κάθε εντολή που δίνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα ζητήματα της θρησκείας, κάνει …αντίσταση! Τα θρησκευτικά σύμβολα δεν έχουν αφαιρεθεί από τις σχολικές αίθουσες, ενώ στην πράξη τα παιδιά υποχρεώνονται να παρακολουθούν όλη τη θρησκευτική «πλύση εγκεφάλου»: πρωινή προσευχή, εκμάθηση του «Πιστεύω» κ.α.

Διαβάστε τι γράφουν οι... αθεόφοβοι!

Πρόκειται για το βιβλίο «Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής» της Στ Δημοτικού, όπου -μεταξύ άλλων- γράφονται και τα εξής απίστευτα:
«…με τη συνεργασία όλων των πιστών, κληρικών και λαϊκών, η Εκκλησία κάνει πράξη την εντολή του Χριστού «αγαπάτε αλλήλους» και φροντίζει ηλικιωμένους, μικρά παιδιά και οικογένειες, προσφέροντας φάρμακα, περίθαλψη, συσσίτια κ.α., χωρίς διακρίσεις φύλου, θρησκείας ή εθνικότητας» (!!!)
O Δημοτικός Παιδικός Σταθμός της Αγ.Παρασκευής που πηγαίνει η κόρη μου, αποφάσισε να κάνει προπαγάνδα σε τετράχρονα παιδιά, πηγαίνοντάς τα στο... Κρυφό Σχολειό(!!!) που μόνο στη φαντασία της εκκλησίας υπήρξε -όπως και το "φιλανθρωπικό" της έργο...

Διαβάστε και στείλτε συγχαρητήρια στους συγγραφείς (πόσο να πληρώθηκαν για το πόνημά τους;) και στο (Αντι)Παιδαγωγικό Ινστιτούτο...

Χαρακτηριστικό της ανεξιθρησκείας το κήρυγμα του ανεκδιήγητου μητροπολίτη Άνθιμου:
«Βρέθηκα στην Αθήνα προ ημερών, σε μια πλατεία 5 λεπτά από την Ομόνοια, για κάποιο υπηρεσιακό λόγο, με συνοδό έναν ιερέα από εδώ: ΤΑ ΕΧΑΣΑ, απελπίστηκα, ΜΑΥΡΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ. Μάς έπνιξαν οι άνθρωποι που ζητούσαν επαιτεία. Και σάς ερωτώ: Είναι ή δεν είναι Ασωτεία να κλείνουμε τα μάτια στο γεγονός ότι στο Λεκανοπέδιο Αττικής υπάρχουν 650.000 Μουσουλμάνοι; Μα τι να πάρουμε πολυπολιτισμικά εμείς από αυτούς, που έχομε δανείσει όλο τον κόσμο με τον Ελληνισμό και στην συνέχεια με τον Ελληνοχριστιανικό Πολιτισμό;!..»
Η χώρα με την Παγκόσμια Πατέντα του υπουργείου Παιδείας και …Θρησκευμάτων, μεγαλουργεί ακόμη μια φορά. Δικό μας καθήκον είναι να γλιτώσουμε τα παιδιά μας από την δηλητηριώδη προπαγάνδα τους, να σταματήσουμε να τους χρυσοπληρώνουμε και να αγωνιστούμε για τον πλήρη χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Η ψευδεπίγραφη φορολόγηση που εμφάνισε η Κυβέρνηση είναι στάχτη στα μάτια…
Μπορείτε πάντως να υπογράφετε εδώ για τη φορολόγηση της εκκλησίας...


Ας δούμε τι έγινε στη γειτονική μας Ιταλία. Στην Ελλάδα ξέρετε που τα γράφει η κυβέρνηση και η υπουργός Παιδείας τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Η Ιταλία καταδικάστηκε για τον σταυρό στις σχολικές αίθουσες

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ιταλία για την ύπαρξη σταυρού στις σχολικές αίθουσες. Ο σταυρός κρίθηκε ότι είναι ενάντια στο δικαίωμα των γονέων να ανατρέφουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους και στο δικαίωμα των μαθητών στην ελευθερία θρησκεύματος.
Η ενάγουσα ήταν η Σόλιε Λάουτσι, μια Ιταλίδα από το Αμπανο Τέρμε. Τα παιδιά της, Ντατάικο και Σάμι Αλμπερτίν, ηλικίας 11 και 13 ετών αντίστοιχα, παρακολουθούσαν μαθήματα στο δημόσιο σχολείο της πόλης. Σε όλες τις τάξεις του σχολείου υπήρχε κρεμασμένος σταυρός.
Η Λάουτσι έκρινε ότι η ύπαρξη σταυρού ήταν αντίθετη με το λαϊκό χαρακτήρα του Κράτους και του σχολείου. Επικαλέστηκε μάλιστα και μία δικαστική απόφαση που είχε κρίνει την ύπαρξη σταυρού στα εκλογικά κέντρα αντίθετη προς το λαϊκό χαρακτήρα του κράτους.
Στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας η κυβέρνηση υποστήριξε ότι η ύπαρξη σταυρού στις τάξεις είναι λογική, καθώς ο σταυρός δεν είναι μόνο θρησκευτικό σύμβολο, αλλά και «σημαία» της μοναδικής εκκλησίας που αναφέρεται στο ιταλικό Σύνταγμα, σύμβολο του ίδιου του Κράτους.
Ωστόσο, οι δικαστές στο Στρασβούργο έκριναν ότι ο σταυρός μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί από τους μαθητές όλων των ηλικιών ως θρησκευτικό σύμβολο, σύμβολο που μπορεί να ενοχλήσει μαθητές άλλων θρησκευμάτων ή άθεους. Επεδίκασε μάλιστα
το ποσό των 5.000 ευρώ στην ενάγουσα για ηθική βλάβη.
Η Ιταλίδα υπουργός Παιδείας κατεφέρθηκε εναντίον της «ιδεολογικής» απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
«Η ύπαρξη σταυρού στις σχολικές αίθουσες δεν σημαίνει προσκόληση στον καθολικισμό, αλλά είναι ένα σύμβολο της παράδοσής μας» δήλωσε η υπουργός σύμφωνα με το πρακτορείο Ansa

Μήπως να αρχίσουμε τις αγωγές εμείς οι γονείς;

Η Άνοιξη ξεκίνησε στη Χίο!

Πάλι στη Χίο, λοιπόν. Μετά το φθινόπωρο, με ένα άλμα στο χρόνο, βρέθηκα σε μια ανοιξιάτικη μέρα με λιακάδα και πάλι εδώ! Σάββατο μεσημέρι και κάνω τη βόλτα μου δίπλα στη θάλασσα. Θέλω να πιω καφέ και να ξεκοκαλίσω το Δρόμο. Δυστυχώς οι καράκλες και τα τραπέζια των καφέ και των μπαρ, έχουν εξαφανιστεί. Στη θέση τους δεκάδες παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Περπατάω και βλέπω τις αφίσες για την εκδήλωση, όπου είμαι καλεσμένος. Τι θα πω για την εφημερίδα; Αγχώνομαι: Πώς να μεταφέρω τις ελπίδες που έχουμε όλοι μας; Θα μπορέσω να μοιραστώ λίγο από το φρέσκο αέρα που έφερε ο Δρόμος στη ζωή, μέσα σε μια εποχή γενικής ασφυξίας;

Τελικά διαλέγω να ρουφήξω ήλιο με τη Χίο από τη μια μεριά και τα παράλια της Τουρκίας από την άλλη. Φωτογραφίζω τα καράβια που περνούν:


Ο ήλιος εκτυφλωτικός... Ένας ποδηλάτης χάνεται στο φως. Και αναρωτιέμαι γιατί βλέπω τόσα λίγα ποδήλατα σε μια πόλη που προσφέρεται για ποδηλασία. Αντίθετως, όλοι καβάλα πάνε στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε! Το αποτέλεσμα κυκλοφοριακό χάος και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα που κρύβουν τη θέα...

Πλησιάζει η ώρα της εκδήλωσης γαι το Δρόμο. Θα γίνει σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μπαρ του νησιού, τη Φαίδρα.

Στο μπαρ βλέπω για πρώτη φορά λαλάδες. Οι άγριες τουλίπες της Χίου, από τις οποίες οι Ολλανδοί δημιούργησαν τις περίφημες τουλίπες τους! Η Χίος βλέπετε είναι η αληθινή πατρίδα της τουλίπας. Είχα δει σε φωτογραφίες, αλλά η ομορφιά είναι μοναδική "εκ του φυσικού"...

Έξω σουρουπώνει. Μοναδικά χρώματα σκεπάζουν την πόλη και τη θάλασσα... Βγαίνω μια στιγμή έξω να πάρω δυνάμεις:


Η συζήτηση ξεκινά. Στην αρχή νιώθω αμήχανα, αλλά σταδιακά νιώθω ότι είμαι μαζί με φίλους. Μακάρι να μπορούσα να μεταφέρω τη συζήτηση και τους προβληματισμούς. "Γιατί μια ακόμη εφημερίδα;" Γιατί επενδύουμε πολιτικά αλλλά και συναισθηαμτικά σ' αυτήν; Ποιοί κίνδυνοι υπάρχουν; Ποιές ελπίδες γεννιούνται; Παρά τη ζοφερή νεά εποχή, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ το συμβολισμό της συγκεκριμένης μέρας, όπου μαζευτηκάμε όλοι εμείς σε ένα μπαράκι της Χίου για να μοιραστούμε σκέψεις, αγωνίες και οράματα: Είναι μόλις μια μέρα πριν από την 21η Μαρτίου: Την πρώτη μέρα της Άνοιξης! "Ζερμινάλ", που θα έλεγε κι ο Ζολά. Η μέρα πια θα είναι μεγαλύτερη από τη νύχτα! Η μέρα μας, θα πολεμήσει τη νύχτα τους! Παντού η εφημερίδα τρέφει και τρέφεται από ανθρώπους που αγωνίζονται. Που δεν το βάζουν κάτω!


Ένιωσα αισιοδοξία. Κι ας έλειπαν πολλοί. Έλειπαν για καλό σκοπό. Μια συζήτηση -συγκέντρωση στη Βολισσό για μια άγρια επιχείρηση σκούπα... Οι πραιτωριανοί του Χρυσοχοΐδη καταπατούν σε όλη την Ελλάδα τα ανθρώπινα δικαιώματα! Μετά την κουβέντα ήρθε η ώρα για χαλάρωση με τους νέους φίλους από τη Χίο. Στο Τσίκουδο για μεζέδες:
Δοκίμασα το περίφημο "Λιόκαφτο", ψάρι ψημμένο στον ήλιο, χιώτικη κοπανιστή και το περίφημο τυρί "μαστέλο" που μοιάζει με το χαλούμι. Ήπιαμε και σούμα, το χιώτικο τσίπουρο φτιαγμένο από σύκο... Η κουβέντα μας συνεχιζόταν: Ο Δρόμος ανοίγει... δρόμους! Αποσυρθήκαμε κάποια ώρα: Εγώ στο ιστορικό μου ξενοδοχείο: Το Κύμα

Εδώ ήταν το στρατηγείο του Πλαστήρα στο Κίνημα που ακολούθησε τη Μικρασιάτικη Καταστροφή το 1922... Το πρωί η θέα είναι μοναδική και ειρηνική. Τα παράλια της Τουτρκίας λουσμένα στον ήλιο. Και ένα κοριτσάκι, η κόρη του ιδικοκτήτη, με δυο ονόματα, δυο χώρες, δυο γλώσσες. Ο μπαμπάς Έλληνας, η μητέρα από τη Τουρκία: Η μικρή Άϋλα μου λέει για το καλοκαίρι που θα πάει στη Σμύρνη: Έχει τα παιχνίδια της εκεί. Στη γιαγιά της!

Πάω τη βόλτα μου και ανακαλύπτω πως υπάρχει κι ένα ούζο μόνο για άντρες: Δυστυχώς δεν το δοκίμασα αυτή τη φορά... (παρ' όλα αυτά... ξύπνησα καλά!)

Ήπιαμε καφέ και συνάντησα και το Γιάννη Μακριδάκη (συγγραφέας του εκπληκτικού "Ανάμισης Ντενεκές"), που πέρασε για λίγο με το ποδήλατό του. Μας είπε για τη συγκέντρωση της Βολισσού, όπου είχε πάει...
Μετά τον καφέ ήρθαν τα καλύτερα. Μια μοναδική βόλτα στον Κάμπο και στα αρχοντικά του, ρπιν πάρω το αεροπλάνο για Αθήνα. Ήθελα να δω λαλάδες. Και τους είδα:



Πήγαμε στο Νεοχώρι για περίπατο. Χωριό αντιφατικό. Εκεί -σύμφωνα με απολύτως έγκυρες πληροφορίες- θα βρείτε ένα από τα καλύτερα φαγάδικα της Χίου. Αν παίζει ο Ολυμπιακός, ακόμη καλύτερα κι αν νικάει όπως χθες τους "πράσινους πελάτες", τότε ... κερδίσατε!




Στη συνέχεια πήγαμε για τα αρχοντικά του Κάμπου. Νομίζω πως αν δείτε τις εικόνες που ακολουθούν, τα σχόλια περττεύουν. Το συγκεκριμένο αρχοντικό είναι ένα από τα δυο που ανήκουν στη Citrus, μια μοναδική επιχείρηση που παράγει γλυκά του κουταλιού, λουκούμια, μαρμελάδες και όχι μόνο...



Μέσα στη μαγεία, ήρθε και μια μεθυστική μυρωδιά μανταρινιού. Κάπως έτσι θα μύριζε ο Παράδεισος- αν υπήρχε. Μου ήταν αδύνατον να φύγω χωρίς να ανακαλύψω την πηγή της. Αν έχετε δοκιμάσει χιώτικα μανταρίνια, θα καταλάβατε τι εννοώ... Πάντως ακολούθησα τη μυρωδιά και να τι βρήκα:

...Με δυσκολία με πήρανε από εκεί για αν πάμε στο κεντρικό αρχοντικό του Citrus. όμιζα ότι τα είχα δει όλα, αλλά γελιόμουνα! Μπροστά μου βρήκα όλες τις αποδείξεις για το τι θα μπορούσε να είανι όχι μόνο η Χίος, αλλά όλη η Ελλάδα, αν υπήρχαν άνθρωποι σαν τον -άγνωστό μου- ιδιοκτήτη αυτής της επιχείρησης...
Βρέθηκα σε ένα απίστευτο μουσείο:

Σελίδες της χιώτικης ιστορίας με μοναδικά εκθέματα μπροστά μου. Μέσα στα περβόλια με τα εσπεριδοειδή, στην καρδιά του αρχοντικού, όλα μπροστά στα μάτια μας. Έμαθα για τα εκπαιδευτικά προγράμματα και συνάντησα μια χαρούμενη παρέα παιδιών. Την προηγουμένη είχαν έρθει στο κτήμα και έμαθαν όλες τις διαδικασίες. Τώρα είχαν μόλις φτιάξει μαρμελάδες και έγραφαν από μια ιστορία... Δοκίμασα λουκούμια και απογειώθηκα! Ειλικρινά δεν έχω φάει καλύτερα: Άρωμα πορτοκάλι και περγαμόντο... Πληροφορήθηκα ότι γίνονται σημαντικές εκδηλώσεις. Μου ήρθε εκεί επιτόπου η ιδέα να παρουσιάσω εκεί το καινούργιο μου βιβλίο με τις συνταγές για παιδιά που βγαίνει το Μάΐο. Να μαγειρέψουμε στον κήπο, να... Η στάση των ανθρώπων του Citrus ήταν θετική στο άκουσμα της ιδέας. Για να δούμε! Προς το παρόν σας αποχαιρετώ με την εικόνα της εντυπωσιακής εισόδου, που ελπίζω να ξαναπεράσω σύντομα...


ΥΓ. Ναι! "κάθε Μάρτη, αρχίζει μια Άνοιξη"!