Το ...Πνεύμα των Χριστουγέννων: Στη φυλακή άνεργη μητέρα δυο παιδιών για χρέη στον ΟΑΕΕ

Απίστευτο... Την ώρα που οι μίζες πάνε κι έρχονται, η δικαιοσύνη (;) εξάντλησε την αυστηρότητά της σε άνεργη μητέρα στέλνοντας την να περάσει τα Χριστούγεννα στη φυλακή για ένα μικρό χρέος στον ΟΑΕΕ: Την ίδια στιγμή που μεγαλοεκδότες με χρέη εκατομμυρίων συνεχίζουν το πάρτι και μέσα από τα ιδιωτικά κανάλια, χωρίς να τους αγγίζει κανείς. Η καταγγελία της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Ηλεκτρονικού Τύπου έχει πολλά να αμς πει για το πως αντιλαμβάνεται η Πολιτεία το Πνεύμα των Χριστουγέννων:

Τα φετινά Χριστούγεννα  δεν βρήκαν στο σπίτι της την συνάδελφό μας Σ.Α., πρώην εργαζόμενη στην ΕΡΤ, μητέρα δύο παιδιών σε μονογονεϊκή  οικογένεια και μέλος της ΕΣΠΗΤ, αλλά στα κρατητήρια, καθώς στις 24/12 συνελήφθη για ένα μικρό χρέος προς το ασφαλιστικό της ταμείο, τον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), για το οποίο και είχε καταδικαστεί ερήμην και εν αγνοία της σε φυλάκιση.

Σημειώνουμε ότι η  οικονομική  κατάσταση των πρώην εργαζομένων της ΕΡΤ, όπως και των υπολοίπων ανέργων, οι οποίοι με προσωπικό κόστος και χωρίς την καταβολή των νόμιμων αποζημιώσεων, εξακολουθούν απλήρωτοι να κρατάνε ζωντανή την ΕΡΤ σε όλη την Ελλάδα, ήταν και συνεχίζει να είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ, αλλά και όλος ο δημοσιογραφικός κόσμος, καταδικάζει με τον πιο απερίφραστο και κάθετο τρόπο την πιο πάνω απαράδεκτη σύλληψη της συναδέλφου, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα την εξόφθαλμη, επιλεκτική, μεταχείριση των «μεγαλόσχημων» πολιτικών εκπροσώπων της κυρίαρχης πολιτικής της τρόικας και των μνημονίων, απέναντι στη δικαιοσύνη όσον αφορά σε οικονομικές εκκρεμότητες και χρέη.

Όσο θα συνεχίζεται αυτή η αντεργατική πολιτική προς όφελος των δανειστών, των τραπεζιτών και της εργοδοσίας, τόσο θα οδηγούνται άνεργοι, απλήρωτοι και φτωχοί στα κοινωνικά Τάρταρα, ενώ οι κάθε λογής ταγοί του κυρίαρχου συστήματος θα αποθρασύνονται και θα προκαλούν το λαό.

Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ στέκεται αλληλέγγυο στη συνάδελφο, η οποία μαζί με όλους τους συναδέλφους, ανέργους, σε επίσχεση, υπο-αμειβόμενους, χαμηλοσυνταξιούχους, μάχονται καθημερινά για την υπεράσπιση των νόμιμων δικαιωμάτων τους, για το αξίωμα στην εργασία, στην ασφάλιση, για το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή και ισότιμη ζωή.

Για το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ

 Θέμης Κ. Μπερεδήμας                                                Θανάσης Αλατάς

 Ο Πρόεδρος                                                     Ο Γεν. Γραμματέας

«ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ» … (ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;)

Με τη βοήθεια της ψυχολόγου Θεοδοσίας Καραγιάννη

Η πρώτη εικόνα είναι γεμάτη χαρά και τρυφερότητα: Τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου, συνηθίζουμε να τα περνάμε στο χωριό, ακολουθώντας όλες τις παραδόσεις. Κάλαντα, βασιλόπιτα και όλα τα άλλα. Συχνά έχουμε την τύχη να χιονίζει και να φτιάχνουμε χιονάνθρωπο.

Στο χωριό υπάρχει κι ένα μεγάλο τζάκι. Εκεί δίπλα βάζουμε κάτι τεράστιες κάλτσες για να αφήσει τα δώρα του ο Άγιος Βασίλης. Φροντίζουμε να σβήνουμε τη φωτιά , για να μην …καεί ο Άγιος κατεβαίνοντας τη νύχτα. Του αφήνουμε και ένα ποτηράκι κρασί εκεί δίπλα, κουραμπιέ και μελομακάρονο. Απ’ ότι φαίνεται μάλλον του αρέσουν γιατί το πρωί δεν βρίσκουμε ούτε γουλιά στο ποτήρι, ούτε ψίχουλο στο πιατάκι…

Μετά ανοίγουμε τα δώρα. Το γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη έχει γραφτεί από μέρες. Τα πρώτα χρόνια με υπαγόρευση του παιδιού, από τότε που πήγε σχολείο με τα χέρια του. Το δίνει μάλιστα στη μαμά ή στο μπαμπά να το ταχυδρομήσει και ρωτά όλο αγωνία, μήπως τυχόν το ξεχάσαμε. Τα επόμενα χρόνια ο Μεγάλος Αδερφός (αφού πλέον προστέθηκαν και νέα μέλη στην οικογένεια) αναλαμβάνει να διαμεσολαβήσει και να απευθύνει τα αιτήματα των μικρών για δώρα προς τον Άγιο.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, ανοίγουν με αγωνία τα πακέτα να δουν αν πράγματι ο Άγιος τους έχει φέρει αυτά που ζήτησαν. Ευτυχώς, φροντίσαμε οι απαιτήσεις να είναι… προσγειωμένες, διότι «ο Άγιος Βασίλης έχει να πάει δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου» και βεβαίως δεν του αρέσουν καθόλου οι υπερβολικές απαιτήσεις…

Μετά όμως έρχεται ένας φίλος του Μεγάλου και τον ρωτάει τι δώρα του φέραμε. «Εμένα μου τα έφερε ο Άγιος Βασίλης», έλεγε ο δικός μας και ο φίλος του τον κοιτούσε καχύποπτα: «Εμένα ο πατέρας μου, μου πήρε Nintendo. Οι γονείς τα φέρνουν τα δώρα. Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης!»

Αρχίζουν να τσακώνονται: «Αν δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, πρώτον ποιος μου έφερε τα δώρα και δεύτερον αν δεν υπάρχει αυτός, τότε δεν υπάρχουν ούτε οι άλλοι άγιοι που βλέπουμε στην εκκλησία!»

Σωπαίνω και σκέφτομαι να βρω τον τρόπο αν φύγω από το χώρο, χωρίς να με καταλάβουν, όταν ο φίλος του γιου μου γυρίζει προς εμένα και μου λέει:

«Εσείς κύριε Κωστή τι λέτε; Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;»  

Δυστυχώς δεν μπορώ να τηλεφωνήσω πρωτοχρονιάτικα σε ψυχολόγο για να τον συμβουλευθώ για τη στάση που πρέπει να κρατήσω. Καταφέρνω με μαεστρία να γλιτώσω και να μη δώσω ουσιαστική απάντηση. Όμως μόλις γυρνάω πίσω στην πόλη σπεύδω στη σχολική ψυχολόγο Θεοδοσία Καραγιάννη για να με διαφωτίσει….

Και όντως τα όσα μου είπε τα βρίσκω πολύ χρήσιμα και λόγω των ημερών, νομίζω αξίζει να τα μοιραστώ μαζί σας.

Ο Άγιος Βασίλης στον… ψυχολόγο!

Κάποτε οι γονείς δεν ανησυχούσαν τόσο για το πώς θα μιλήσουν στα παιδιά τους για τον Άγιο Βασίλη… Ήξεραν ότι τα παιδιά το έχουν ανάγκη και  ότι, όταν δεν θα το έχουν πια ανάγκη, θα σταματήσουν να το πιστεύουν…

Στην εποχή μας, όμως, ο υπερβολικός ρεαλισμός βάζει στους γονείς το δίλημμα : να αφήσουν τα παιδιά τους να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη ή να τα προσγειώσουν; Με άλλα λόγια: τι είναι καλύτερο, η φαντασία ή η πραγματικότητα; Όταν μιλάμε για παιδιά, η απάντηση στο ερώτημα έρχεται μόνη της. Τα παιδιά έχουν ανάγκη και από τα δύο.  Απλά, όσο πιο μικρά είναι τόσο περισσότερο ενεργοποιούν και χρειάζονται τη φαντασία . Οι γονείς, αν και το γνωρίζουν, φοβούνται ότι, όταν έρθει η ώρα της «αλήθειας» για τον Άγιο Βασίλη, θα είναι τραυματική για το παιδί.

Η αποκάλυψη: μια φυσιολογική διαδικασία

Στην πραγματικότητα, η αποκάλυψη είναι μια φυσιολογική διαδικασία και όχι μια τραυματική εμπειρία. Όλα αυτά τα ερωτήματα για τον Άγιο Βασίλη που ταλαιπωρούν τους γονείς  είναι περισσότερο δικοί τους φόβοι και όχι των παιδιών. Κάποιοι ειδικοί, μάλιστα, φτάνουν να υποστηρίζουν ότι  είναι περισσότερο τραυματικό για το γονέα παρά για το παιδί το γεγονός ότι εκείνο σταματά να πιστεύει στον Άγιο Βασίλη!

 Επομένως, οι γονείς πρέπει να αποδεχτούν ότι το παιδί τους θα έρθει αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα, για την οποία ,αρχικά, θα πονέσει και, έπειτα, θα την αποδεχτεί.

Είναι μια διαδικασία από την οποία περνούν όλα τα παιδιά: αρχικά πιστεύουν στον Άγιο και κάποια στιγμή κάποιος «καλοθελητής» τους ανοίγει τα μάτια. Τότε, πληγώνονται για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά , επίσης, θυμώνουν για την «εξαπάτηση» που υπέστησαν όλες τις προηγούμενες φορές. Όταν περνά και αυτή η φάση, τα παιδιά φροντίζουν να «ενημερώσουν» και τα άλλα παιδιά για την «πραγματικότητα» : ότι, δηλαδή, ο Άγιος “δεν υπάρχει” και ότι οι γονείς είναι “αυτοί που φέρνουν τα δώρα”. Από εκεί και πέρα, κάθε επόμενα Χριστούγεννα  τα παιδιά αναπολούν την παλιά αίσθηση της προσμονής του Αγίου, αλλά και χαίρονται που ξέρουν πλέον την «αλήθεια». Τέλος, εστιάζουν στη χαρά των δώρων (αυτά, άλλωστε, έρχονται κάθε φορά, ακόμα κι αν ο Άι- Βασίλης δεν έρχεται!). Κι έτσι, όλα τακτοποιούνται.

 Επομένως, όλη η παραπάνω διαδικασία παραδοχής της μη-ύπαρξης του Άγιου Βασίλη αποτελεί ένα φυσιολογικό πέρασμα από τη φαντασία στην πραγματικότητα. Φυσικά, υπάρχει κάποιο κόστος (απώλεια) αλλά και κάποια κατάκτηση(γνώση της αλήθειας). Το πότε θα γίνει αυτό το “πέρασμα” και η ανακάλυψη της πραγματικότητας εξαρτάται από το χαρακτήρα του παιδιού και την ετοιμότητά του να εγκαταλείψει την αίσθηση ενός προσώπου που έχει ιδιαίτερο νόημα για εκείνο.

Η αποκάλυψη σε τέσσερα βήματα

Η αποκάλυψη της αλήθειας θέλει ιδιαίτερο χειρισμό. Αν το παιδί δεν είναι έτοιμο να ακούσει την «αλήθεια», δε θα το κάνει. Εκείνος που αποκαλύπτει την αλήθεια είναι –συνήθως- κάποιο άλλο παιδί που ενδιαφέρεται να «κάνει το έξυπνο» στα άλλα παιδιά. Αυτό συμβαίνει , γιατί η αποκάλυψη αυτής της αλήθειας ισοδυναμεί με ωρίμανση. Το παιδί που “ξέρει” αισθάνεται υπεροχή , καθώς δεν εξαπατάται. Και, αποκαλύπτοντας την αλήθεια στους άλλους, η υπεροχή του αυξάνεται. Είναι γνωστές οι «μάχες» μεταξύ παιδιών για το αν υπάρχει ή όχι ο Άγιος Βασίλης.

Το πρώτο βήμα: Αν το παιδί έρθει αναστατωμένο μετά από μια τέτοια «μάχη» και έχει αρχίσει να αμφισβητεί την ύπαρξη του Αγίου, οι γονείς δε χρειάζεται να πάρουν αμέσως θέση. Είναι καλύτερο να ηρεμήσουν το παιδί επιβραβεύοντάς το για το ότι  τους εμπιστεύεται και ρωτά τη γνώμη τους. Για παράδειγμα, μπορούν να πουν: «Έκανες καλά που ήρθες να μας πεις για αυτά που σου είπαν τα άλλα παιδιά. Κι εμείς κάναμε τέτοιες συζητήσεις όταν ήμασταν παιδιά και μετά ήμασταν πολύ αναστατωμένοι».

Το δεύτερο βήμα είναι να διερευνήσουν οι γονείς την ετοιμότητα του παιδιού για να ακούσει την αλήθεια. Σε αυτή τη φάση κάνουν ερωτήσεις, όπως: «τι σου είπαν τα άλλα παιδιά;», «εσύ τι τους είπες;» και «εσύ τι πιστεύεις, τελικά;». Οι απαντήσεις του παιδιού και, κυρίως, τα μη λεκτικά μηνύματα (το ύφος του, οι εκφράσεις του προσώπου, ο ρυθμός ομιλίας, το βλέμμα του κτλ.,) θα βοηθήσουν τους γονείς με δύο τρόπους:

α) να κερδίσουν χρόνο για να σκεφτούν τι θα απαντήσουν και

β) να καταλάβουν το πόσο έτοιμο είναι το παιδί τους να ακούσει κάποιες αλήθειες.

Πριν προχωρήσουν στο τρίτο βήμα, οι γονείς πρέπει να έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους ποια είναι η ανάγκη του παιδιού και ποια είναι η δική τους ανάγκη. Υπάρχουν γονείς που δε θέλουν να εγκαταλείψει το παιδί τους το μύθο του Άγιου Βασίλη, ενώ το παιδί είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο. Φοβούνται περισσότερο από τα παιδιά την αποκάλυψη, γιατί τη συνδέουν με κατάρρευση της παιδικότητας και της αθωότητας. Πρέπει να κατανοήσουν και οι ίδιοι ότι η παιδικότητα και η αίσθηση «θαύματος» και «μαγείας»:  α) δεν είναι η ουσία των Χριστουγέννων και

β) μπορούν να κατακτηθούν και με άλλους τρόπους (και όχι μόνο με τον Άγιο Βασίλη). 

Επίσης,  οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι η αποκάλυψη της αλήθειας δε σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει και όλη η οικογενειακή παράδοση που συνοδεύει τις γιορτές. Οι γονείς, μετά την αποκάλυψη,  μπορούν να συνεχίσουν να λένε- αστειευόμενοι πια- ότι «θα έρθει ο Άγιος Βασίλης».

Στο τρίτο βήμα, οι γονείς αποκαλύπτουν την αλήθεια στο βαθμό που πιστεύουν ότι αντέχει το παιδί. Αν το παιδί δεν ξαναρωτήσει τίποτα για τον Άγιο Βασίλη, πιθανόν να έχει καλυφθεί από όσα του πουν την πρώτη φορά. Αν συνεχίσει να ρωτά, χρειάζεται να ακούει ξανά και ξανά τα ίδια για να τα εμπεδώσει ή να ακούσει κάτι καινούριο που θα καλύψει κάποια λογικά κενά. Είναι σημαντικό να ακούει τα ίδια πράγματα και από τους δύο γονείς του. Καλό θα είναι οι γονείς να έχουν προετοιμαστεί για μια τέτοια συζήτηση από την εποχή που το παιδί τους πηγαίνει στον παιδικό σταθμό και έχει ερεθίσματα από άλλα παιδιά που «του ανοίγουν τα μάτια».

Ποιος είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος για να πει ο γονιός την αλήθεια; Να παραδεχτεί την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη αλλά με έναν άλλο τρόπο!!! Δηλαδή, να πει στο παιδί ότι ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, αλλά δεν είναι με κόκκινα ρούχα, άσπρα γένια κτλ. Είναι ένας Άγιος που δεν τον βλέπουμε, βοηθά τους γονείς να βρίσκουν λεφτά τα Χριστούγεννα για να παίρνουν δώρα και φέρνει στις οικογένειες αγάπη κτλ.

Αν η οικογένεια έχει χριστιανικές αρχές, ο γονιός μπορεί να μιλήσει για τον πραγματικό Άγιο Βασίλη, το Μέγα Βασίλειο, που είχε πολλές γνώσεις (ήξερε πολλές επιστήμες) και έφτιαξε μία πόλη για τους φτωχούς (τη Βασιλειάδα). Επίσης, από τη ζωή αυτού του Αγίου ξεκίνησε το έθιμο της βασιλόπιτας (είχε γίνει ένα σχετικό θαύμα). Γενικότερα, η απάντηση που μπορεί να δώσει ένας γονιός είναι ότι «εμείς , στην οικογένειά μας, πιστεύουμε ότι υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, αλλά δεν είναι έτσι όπως δείχνει η τηλεόραση. Δεν φέρνει εκείνος τα δώρα κάτω από το δέντρο. Φέρνει, όμως, άλλα δώρα στις οικογένειες: αγάπη, χαρά κτλ.». Αυτού του τύπου η απάντηση μπορεί να φαίνεται πιο περίπλοκη, αλλά λύνει πολλά ερωτήματα και πληγώνει λιγότερο. Μάλιστα, αναδεικνύοντας έναν τέτοιο άγιο, αυτός μπορεί να χρησιμεύσει ως πρότυπο για τα παιδιά καθώς θεωρείται και προστάτης των γραμμάτων και είναι ένας από τους τρεις Ιεράρχες.

Τέταρτο βήμα: οι γονείς θα πρέπει να δεχτούν τις αρνητικές αντιδράσεις του παιδιού και να περιμένουν, με υπομονή, την «ανάκαμψη» του παιδιού. Μπορούν να πουν στο παιδί τους ότι το καταλαβαίνουν, ότι και οι ίδιοι πέρασαν από μια παρόμοια φάση στο παρελθόν και ότι, τελικά, βρήκαν έναν άλλο τρόπο να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη. Μπορούν να αφήσουν το παιδί τους να «απευθύνεται» στον Άγιο Βασίλη-όπως γινόταν και παλιότερα- μόνο που τώρα μπορεί του ζητά διαφορετικά πράγματα (π.χ. να είναι όλοι καλά στην οικογένεια) και όχι δώρα.

Αν ωστόσο δουν υπερβολικές αντιδράσεις από την πλευρά του παιδιού, οι οποίες κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε θα πρέπει να ανησυχήσουν.

Τελικά, υπάρχει ή δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης;

Στο ερώτημα αυτό καλούνται να απαντήσουν μικροί και μεγάλοι. Ο καθένας έχει μια εικόνα στο μυαλό του για αυτή τη μορφή είτε μέσα από την εκκλησιαστική παράδοση (Μέγας Βασίλειος) είτε μέσα από τον καταναλωτισμό (κόκκινα ρούχα, άσπρα γένια). Γενικότερα, πιστεύουμε στο βαθμό που έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε.

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε στα παιδιά που πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη ότι αυτοί οι «Άγιοι Βασίληδες» που κυκλοφορούν στο δρόμο δεν είναι οι πραγματικοί. Οι ψεύτικοι «άγιοι» μπορεί να τρομάζουν κάποια μικρά παιδιά ή να τα μπερδεύουν. Γι’ αυτό, οι γονείς μπορούν να διευκρινίσουν από την αρχή ότι πρόκειται για «ηθοποιούς/ διασκεδαστές κτλ. που φορούν ρούχα σαν του Άγιου Βασίλη για να χαίρονται τα μικρά παιδιά και να βγάζουν φωτογραφίες».

Από εκεί και πέρα, είναι καλύτερα να συνδέουμε τον Άγιο Βασίλη με την ατμόσφαιρα και τις αξίες των Χριστουγέννων παρά με τα ακριβά δώρα. Προτείνω στους γονείς που προωθούν το σύμβολο του «κουβαλητή» Άγιου- Βασίλη να το σταματήσουν. Ο Άγιος μπορεί να φέρνει δώρα, αλλά όχι απαραίτητα αυτό που ζητά το παιδί. Τι θα γίνει αν, κάποια στιγμή, οι γονείς δεν έχουν τόσα χρήματα όσα χρειάζονται για να αγοράσουν τα δώρα που ζητούν τα παιδιά από το χοντρούλη Άγιο; Και τι είναι αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά: τα δώρα ή τη ζεστασιά και την αγάπη; Συνήθως, τα ακριβά δώρα δίνουν σύντομη χαρά, ενώ οι γιορτές που ντύθηκαν με συναισθήματα αγάπης- ακόμη και χωρίς δώρα- μένουν για πάντα στη ζωή του παιδιού….

Αφηγήσεις μικρού μήκους: Τα φώτα στο βάθος της Niemands Rose

Τα φώτα στο βάθος της Niemands Rose

Συνέντευξη* στον Κώστα Στοφόρο

«…Πάντα θα είμαι η κόρη ενός απολυμένου εργάτη. Από ‘κει και πέρα μην περιμένει κανείς από μένα σούπερ-ήρωες, μονολιθικούς χαρακτήρες και γραμμικές πορείες, όταν γράφω, γιατί η αντίφαση στους ανθρώπους και η ανατροπή στη ζωή είναι κάτι που αναγνωρίζω…»

Περνάω περιόδους που αμφισβητώ το ίδιο το διάβασμα. Γιατί να διαβάζουμε λογοτεχνία; «Έχουμε πολύ περισσότερη ποίηση στον κόσμο απ’ ότι δικαιοσύνη», λέει ένας ο ήρωας στον «Αόρατο» του Paul Auster. Γιατί να σκύβεις πάνω από τις ζωές των άλλων; Μήπως για να ξεχάσεις τα δικά σου αδιέξοδα; Μήπως αν απογειωθείς από το ζοφερό περιβάλλον; Μήπως η δική σου ανάγνωση «υψηλής» λογοτεχνίας δεν διαφέρει στο βάθος από τον τρόπο που διαβάζουν δίπλα σου στο μετρό τα ευπώλητα, απελπισμένοι επιβάτες;

Σε τέτοια διάθεση, διαβάζω ξαφνικά κάτι που μου ανατρέπει τον τρόπο σκέψης. Πολλές φορές νιώθω πως αδυνατώ να περιγράψω την πραγματική επίδραση που είχε ένα βιβλίο πάνω μου και αυτό μου συμβαίνει και με τα «Φώτα στο βάθος» της Niemands Rose (Απόπειρα). Μικρές ιστορίες γραμμένες με αληθινή μαστοριά, όπου καμία λέξη δεν περισσεύει. Κι όπου μια τελεία, μια λεξούλα, ένα αναπάντεχο τέλος, έχουν τη δύναμη του σοκ. Η συγγραφέας βλέπει και ακούει τον κόσμο γύρω της. Και δεν αρκείται να τον περιγράψει. Παίρνει θέση. Όχι ως εκπρόσωπος κάποιου ιερατείου που σου δείχνει με το βαρύ του δάχτυλο το δρόμο, αλλά ως ένας οδοιπόρος του 21^ου αιώνα που μοιράζεται μαζί σου τη γνώση για τα μονοπάτια που βρήκε. Υπάρχει και ο σαρκασμός, υπάρχει και η τρυφερότητα, υπάρχει η σκληρότητα, υπάρχει κι η ενσυναίσθηση. Η συγγραφέας καταφέρνει να δει με τα μάτια του άλλου: Εξαιρετική η προσέγγιση στο θρησκευτικό συναίσθημα που δεν συμμερίζεται –αλλά και δεν το χλευάζει. Στην πραγματικότητα για να μιλήσεις γι’ αυτό το εξαιρετικό βιβλίο θα έπρεπε να παρουσιάσεις, να αφηγηθείς μια –μια τις ιστορίες του.

Νιώθεις μια παράξενη συγγένεια με τη συγγραφέα καθώς μετατρέπει σε λόγο αυτό που κι εσύ είχες στο μυαλό σου. Καθώς λοιπόν εκφράζεται, σε εκφράζει. Η κουβέντα μαζί της ήρθε ως φυσική συνέπεια- συνέχεια ενός διαλόγου που ξεκινά… 

-Νομίζω αξίζει να μας πεις λίγα λόγια για τα «φώτα στο βάθος», όπως τα περιγράφεις σε ένα από τα πιο τρυφερά κείμενα του βιβλίου σου…

Ο τίτλος προέρχεται από το ομώνυμο διήγημα της συλλογής, όπου εξιστορώ μια νύχτα που μια μητέρα με το μωρό της στην αγκαλιά προσπαθεί να διακρίνει στο βάθος του ορίζοντα τα φώτα της Λιβύης, τα οποία λέγεται ότι είναι ορατά από τα νότια παράλια της Κρήτης. Και μαζί ανακαλύπτει πολλαπλές συνδέσεις σε μια αναστοχαστική διαδικασία. Ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία να σταθώ στην επιλογή του τίτλου, τον συμβολισμό της φράσης, που παραπέμπει σε φωτεινά σημεία που διακρίνονται σε έναν ζοφερό ορίζοντα και που, νομίζω, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε.

-Γιατί Niemands Rose; Τι σημαίνει αυτό το ψευδώνυμο για σένα; Ποιο είναι το πρόσωπο πίσω από το «ρόδο»;

Ο Παούλ Τσελάν, στον οποίο ανήκει η φράση “die niemandsrose” και σημαίνει «του κανενός το ρόδο», είναι μάλλον ο πιο συγκλονιστικός ποιητής που έχω διαβάσει αλλά ταυτόχρονα υπήρξε η επιτομή της αντιναζιστικής μου κουλτούρας. Με θυμάμαι πριν από 7 χρόνια να δηλώνω μεταξύ σοβαρού και αστείου σε φίλους, μετά από σχετική πρόσκλησή τους, πως δεν πρόκειται να ξαναδώ άλλη αντιπολεμική ταινία, εννοώντας τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, γιατί το μερίδιό μου σ’αυτή τη ζωή σε αντιναζί και αντιπολεμική παιδεία το έχω καταναλώσει και με το παραπάνω. Ήταν η ίδια περίοδος, συμπτωματικά, που είχα ανακαλύψει τον Τσελάν. Μέσα σε αυτές περίπου τις συνθήκες διάλεξα για διαδικτυακή μου ταυτότητα και σήμερα πια για λογοτεχνικό ψευδώνυμο το Niemands Rose, που σημαίνει πολλά και που πίσω από αυτό βρίσκεται η πιο αυθεντική φωνή μου, αυτή που γράφει.

-Θεωρείς τα γραπτά σου «στρατευμένα»; Η εποχή μας ζητάει κάτι διαφορετικό από τους ανθρώπους που γράφουν;

Χαίρομαι πολύ που μου κάνετε αυτή την ερώτηση γιατί έχω μία ευκαιρία να απαντήσω σε κάτι που ανακύπτει και σε βιβλιοκριτικές και σε βιβλιοπαρουσιάσεις μου. Συνηθίζεται να αποδίδεται ο όρος «στρατευμένος» σε όσους παράλληλα με το συγγραφικό τους έργο αρθρώνουν δημόσιο λόγο και ο οποίος μάλιστα συχνά ταυτίζεται με συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα ή, ακόμα χειρότερα, με πολιτικό κόμμα.

Να τονίσω λοιπόν ότι αυτό το «του κανενός» του ψευδώνυμού μου, που με ρωτήσατε πριν, με εκφράζει και πολιτικά. Δεν ανήκω σε κανέναν πολιτικό χώρο. Έχω όμως ταξική συνείδηση. Είμαι κόρη εργάτη, βίωσα την ανεργία του πατέρα μου στη δεκαετία του ’90, διαμόρφωσα ως έφηβη συνείδηση μέσα από τις καταλήψεις και το μαθητικό κίνημα τις ίδιας περιόδου. Αυτά τα πράγματα με καθόρισαν. Δεν έχει σημασία αν με το όχημα της κοινωνικής κινητικότητας πήρα «προαγωγή» στη μεσαία τάξη, δεν έχει σημασία πόσο θα «τα καταφέρω» συνολικά στη ζωή μου. Πάντα θα είμαι η κόρη ενός απολυμένου εργάτη. Από ‘κει και πέρα μην περιμένει κανείς από μένα σούπερ-ήρωες, μονολιθικούς χαρακτήρες και γραμμικές πορείες, όταν γράφω, γιατί η αντίφαση στους ανθρώπους και η ανατροπή στη ζωή είναι κάτι που αναγνωρίζω.

-Τι είναι αυτό που σου αρέσει στις «αφηγήσεις μικρού μήκους»; Θα έγραφες ένα μυθιστόρημα;

Οι αφηγήσεις μικρού μήκους ήταν το πέρασμά μου από την ποίηση στην πεζογραφία, κάτι που νομίζω αποτυπώνεται στη συλλογή. Ως αναγνώστρια όμως προτιμούσα τα μυθιστορήματα. Και τώρα θέλω να δοκιμαστώ σε αυτό το είδος.

-Όταν γράφεις για την κόρη σου, το ύφος σου αλλάζει. Πόσο ρόλο παίζουν στη ζωή μας τα παιδιά; Τι μπορούμε να τους δώσουμε σήμερα;

Από τότε που απέκτησα το πρώτο μου παιδί νοηματοδοτείται η ύπαρξή μου μέσα από τα παιδιά μου με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όμως δεν έχω επιτρέψει, ως τώρα, να με αφομοιώσει η μητρότητα, να με ευνουχίσει ως γυναίκα, όπως συνήθως συμβαίνει σε χώρες όπου ο συντηρητισμός είναι μείζον στοιχείο της κυρίαρχης νοοτροπίας.  Το ζήτημα είναι να είμαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος πλάι στα παιδιά μου. Και μ’αυτό τον τρόπο ευελπιστώ να μην τα πνίξω με την αγάπη μου αλλά και μην τους την στερήσω.

-Να είσαι γυναίκα… To be a woman… Η προσέγγιση σου είναι ιδιαίτερη. Τι είναι να είσαι γυναίκα και να μεγαλώνεις στην Ελλάδα;

Υπάρχει μια υπόρρητη θεματική ενότητα στα «Φώτα στο βάθος» που αφορά στη Γυναίκα, όπως βιώνω το φύλο, αλλά και όπως έχει καταγραφεί μέσα μου με μνήμες κι αναπαραστάσεις από τις γερόντισσες της ορεινής ελληνικής επαρχίας ως τις ηλικιωμένες ποδηλάτισσες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπου έζησα και περιηγήθηκα, κι από τις πολιτικές κρατούμενες στην τέχνη και την Ιστορία ως τα φρικιά στις παραλίες των γυμνιστών και στις διαδηλώσεις. Ασφυκτιώ στην Ελλάδα, όπως κάθε γυναίκα που έτυχε να ζήσει σε χώρες που τα κεκτημένα του φεμινιστικού κινήματος είναι ευρύτερα. Το φάσμα της καταπίεσης εκτείνεται από τον δημόσιο θηλασμό, ως το να είσαι ηλικιωμένη και να πίνεις ένα ποτάκι σε ένα μπαρ, όπως μία φιγούρα στο «Για τη γυναίκα, το γήρας και το γαμώτο» στο βιβλίο μου, κι ως το να δηλώνεις τη σεξουαλική σου απελευθέρωση και την ελευθεριακότητά σου στον έρωτα. 

*Δημοσιεύτηκε στο "Δρόμο" το Σάββατο 28/1/2013

Ο Λόρενς, η Ρεβέκκα κι εγώ…

Τι να γράψεις; Εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, περιοδικά γοητεύονται από τους διάσημους νεκρούς που πάντα «σβήνουν», «φεύγουν» και ποτέ δεν πεθαίνουν. Μόνο εμείς οι κοινοί θνητοί, πεθαίνουμε σε αυτή τη γη… Καθώς μεγαλώνω (μεγαλώνω= μετράω τις απώλειες γύρω μου) το ένα πίσω από το άλλο τα σύμβολα της παιδικής και νεανικής ηλικίας μου αφήνουν το μάταιο κόσμο, ενώ εμείς εξακολουθούμε να ακούμε τη φωνή τους, να βλέπουμε τις ταινίες τους… Δεν έχω όρεξη να γράψω κανέναν επικήδειο, αλλά μπορώ -άραγε- ποτέ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς τον «Λόρενς της Αραβίας» ή τη «Ρεβέκκα»; 

Έχω διανύσει χιλιόμετρα κινηματογραφικής ιστορίας. Έχω περπατήσει μέχρι τελικής πτώσης στα μονοπάτια φτιαγμένα από σελιλόιντ. Με πάθος για τον κινηματογράφο. Με ξενύχτια και μαραθώνιους.

Νιώθω σα να έχω στήσει ένα δικό μου ξωκλήσι που είναι γεμάτο με εικόνες ανθρώπων που μάλλον δεν ήταν άγιοι. Όλο και λιγότεροι ζουν πια ανάμεσά μας… Σκηνοθέτες και ηθοποιοί. Πρώτοι και δεύτεροι ρόλοι… Σκηνές, εικόνες και μουσικές.

Μπορεί ο Λόρενς της Αραβίας να μην είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει. Μπορεί να ήταν προπαγανδιστική. Ίσως να παραπληροφορούσε… Όμως  έμεινε χαραγμένη για πάντα. Από το θάνατο του ήρωα, με τον οποίο ξεκινάει η ταινία –έτσι που να μην μπορείς να δεις σκηνή χωρίς να σκέφτεσαι το μοιραίο τέλος- μέχρι τις πορείες στις ερήμους. Το ηλιοκαμένο, μελαγχολικό πρόσωπο του ήρωα να σου θυμίζει πως κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Η βαριά ιστορία και η αβάσταχτη ελαφρότητα της ύπαρξης μας…  Και το θυμόμουν πάντα όταν άκουγα το «…καληνύχτα Κεμάλ»  

Η Ρεβέκκα πάλι με έκανε να αγαπήσω για πάντα αυτό το είδος θρίλερ. Το χαμένο βλέμμα της Τζόαν Φοντέν, ο φόβος της που απλώνεται σαν σκιά σιγά- σιγά. Η φοβερή και τρομερή οικονόμος. Τα φαντάσματα που σέρνουμε μέσα μας, όταν οι νεκροί μας καταλήγουν να μας κυριεύουν. Να μας παραλύουν.

Δεν ήθελα να γράψω νεκρολογία, ούτε να διασταυρώσω τι είναι αυτό που είδα πραγματικά στην οθόνη και πόση σχέση έχει με αυτό που θυμάμαι. Λέω να ξαναδώ τις ταινίες, αν και μερικές φορές διστάζω:

Πώς θα ήταν να δω σήμερα ένα κορίτσι που αγάπησα κι έχει μείνει για πάντα 17- 18 χρονών στη μνήμη μου; Πώς θα ήταν να δω τις ρυτίδες στο πρόσωπό της και η νέα εικόνα να σκεπάσει εκείνη την παλιά; Κι άραγε το θέμα θα ήταν οι δικές της ρυτίδες ή μήπως οι δικές μου που θα μου έστελνε πίσω ως αντανάκλαση το πρόσωπό της;

Οι κινηματογραφικοί μας ήρωες βεβαίως δεν γερνάνε ποτέ. Όμως γερνάει το βλέμμα μας…

 Κείμενό μου που δημοσιεύτηκε στο Δρόμο το Σάββατο...

Το Πράσινο Παραμύθι και η Διατροφο- Ναυμαχία της Σαλαμίνας

Η ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ – ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Σας καλεί το Σάββατο , 21/12/13,στις 11:00 το πρωί , να παρευρεθείτε ,στην παρουσίαση του βιβλίου που ξεκίνησε από τα παιδία της Σαλαμίνας , «Το πράσινο παραμύθι Τρώω σωστά …και γελάω » που θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Δημήτρη Μπόγρη του Δημαρχείου Σαλαμίνας.

Οι διατροφολόγοι -διαιτολόγοι Παναγιώτα Μίαρη και Μαριέττα Μιχαήλ σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Κώστα Στοφόρο και τη ζωγράφο Στεφανία Βελδεμίρη μετέτρεψαν σε βιβλίο ένα πρόγραμμα που δοκιμάστηκε ήδη με επιτυχία σε μια σειρά εκδηλώσεων και σεμιναρίων που απευθύνονται σε γονείς, παιδιά και παιδαγωγούς.
Στόχος τους είναι να μάθουμε όλοι να τρώμε σωστά. Αξιοποιούμε τη μαγεία των παραμυθιών, το παιχνίδι, αλλά και τη δημιουργική συζήτηση. Η υγιεινή διατροφή δεν χρειάζεται να είναι βαρετή!
Θα εκπλαγείτε όταν δείτε πως οι ήρωες του «Πράσινου Παραμυθιού» - ο Φρουτένιος και η Λαχανίτσα- μπορούν με μαγικό τρόπο να πετύχουν εκεί που συχνά όλοι εμείς οι μεγάλοι …σκοντάφτουμε!

Το βιβλίο αυτό είναι ένα εργαλείο που μπορεί να αξιοποιηθεί μέσα και από τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Το καθένα μπορεί να βάλει τη δική του υπογραφή. Να φτιάξει τις δικές του ιστορίες. Να μάθει παίζοντας.

Το βιβλίο περιλαμβάνει δυο παραμύθια, το ένα για να το συνεχίσουν τα ίδια τα παιδιά, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, ερωτηματολόγιο, την …μυστική εξίσωση της διατροφής, οδηγίες για την αξιοποίηση του υλικού σε σεμινάρια ή στην τάξη, συμβουλές για τα παιδιά και τους γονείς για το πώς μπορούμε να οργανώσουμε τη διατροφή μας ώστε να είναι υγιεινή, απολαυστική και …γεμάτη χαμόγελα!

Καλούμε γονείς και παιδιά στις διαδραστικές παρουσιάσεις που θα γίνουν και απευθύνονται σε όλους.

Ελάτε να φτιάξουμε τα δικά μας παραμύθια, να κουβεντιάσουμε, να ενημερωθούμε.

Επιστροφή από τη Χαλκίδα...

 
Γυρίζω από τη Χαλκίδα με ένα μεγάλο χαμόγελο. Για τα δεκάδες παιδιά (πάνω από 120) που γέμισαν κάθε χώρο του φροντιστηρίου ELC Ανυφαντής. Για τα παραμύθια με τον Άι Βασίλη που μας παρουσίασαν. Για τις φοβερές ιδέες της Χριστίνας και του Χρήστου Ανυφαντή. Για τους μοναδικούς ανθρώπους (όπως η Αφροδίτη Ολυμπίου και η Ορσαλία Στάμου) που βοήθησαν να τα βγάλω πέρα με ένα πρωτοφανές πλήθος παιδιών. Για τη θάλασσα που είδα πηγαίνοντας το απόγευμα και φεύγοντας το βράδυ.... Για τα σακκουλάκια με τροφή για ταράνδους που έφερα στις αποσκευές μου. Το ταξίδι στη Χαλκίδα μόλις άρχισε....

Η Μαγική Τράπουλα των Παιδιών

Η εκπληκτική Μαγική Τράπουλα των παιδιών στη Magenta

Στη 2η συνάντησή μας στη Magenta, αφού διαβάσαμε το παραμύθι "Ο Καλόκαρδος", τα παιδιά έφτιαξαν μια Μαγική Τράπουλα με 14 φύλλα με την οποία φτιάξαμε στη συνέχεια ένα καινούργιο παραμύθι, εμπνευσμένο από το "Πράσινο Παραμύθι -τρώω σωστά και γελάω"

Η Παναγιώτα, η Κωνσταντίνα, η Ευγενία, η Λένα, η Στέλλα, η Έλλη, ο Ναίμ και ο Άγγελος είναι 8 καλλιτέχνες μας που πραγματικά δημιούργησαν υπό την καθοδήγηση της Σταυρούλας Καζιαλέ. Σας περιμένουμε κι εσάς το επόμενο Σάββατο το απόγευμα στο Νέο Ηράκλειο (Αγίας Τριάδος 8 -κοντά στον Ηλεκτρικό) με νέες εκλήξεις! Όλη η δουλειά των παιδιών θα βγει σε βιβλιαράκι

Στο Πράσινο Παραμύθι ο Πάστα Σαντιγής προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμποδίσει το γάμο του Φρουτένιου και της Λαχανίτσας.
Τα παιδιά στη Magenta με τη δική τους Μαγική Τράπουλα:

Στο Πράσινο Παραμύθι ο Πάστα Σαντιγής προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμποδίσει το γάμο του Φρουτένιου και της Λαχανίτσας.
Τα παιδιά στη Magenta με τη δική τους Μαγική Τράπουλα, έδωσαν μια τρελή -τρελή συνέχεια:

Ο Πιατούλης Καθαρούλης, που μιλάει κάθε μέρα γαλλικά, είναι φίλος με το Φρουτένιο και τη Λαχανίτσα και αποφασίζει αν τους βοηθήσει. Φεύγει λοιπόν για το Παρίσι απ' όπου θέλει αν φέρει μια αγελάδα, μια γάτα, ένα σκύλο, μια μαϊμού, ένα αρνί και άλλα ζώα για αν βοηθήσουν τους δυο φίλους του. Τα βάζει όλα σε ένα μαγικό ντουλάπι με ρόδες και ξεκινάει το ταξίδι της επιστροφής.
Όμως πέφτει σε ένα μαγικό δρόμο και βρίσκεται στη φυλακή που είχε φτιάξει ο Πάστα Σαντιγής. Η μαϊμού που είχε μαζί του καταφέρνει αν βγει από το κελί και να πάρει τα κλειδιά.από τον δεσμοφύλακα που κοιμόταν. Όμως ο Πάστα Σαντιγής είχε κάμερες και είδε την απόδραση, έτσι έστειλε τους Γαριδάκηδες να τους πιάσουν.    
Ο Πιατούλης τότε κατάφερε να ειδιποιήσει τους φίλους του: Μήλα, Μπανάνες, Ντομα΄τες, Μαρούλι, Αχλάδι κι έγινε μια μεγάλη μάχη.
Ο Πάστα Σαντιγής έγινε έξω φρενών αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα .
Στο τέλος ο Φρουτένιος και η Λαχανίτσα παντρεύτηκαν στην Αγία Γλυκερία.με κουμπάρα τη Ντομάτα.
Η νύφη φορούσε ένα υπέροχο μαρουλονυφικό κι ένα μαρουλοπανί στο κεφάλι. Ο γαμπρός ήταν ντυμένος πολύ κομψά με ντοματόφλουδες.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!!