Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Του νεκρού αδερφού: 41 Γράμματα από το μέτωπο του Εμφυλίου



Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων Προς το παρόν, αντί για άλλο σχόλιο ή πρόλογο, ερικοί στίχοι από τις "Γειτονιές του κόσμου" του Γιάννη Ρίτσου:



Κι ο Αλέκος είπε:

"Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,
να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα, και συ να λείπεις,
να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα, και συ να λείπεις,
οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι, και συ να λείπεις,
ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια, και συ να λείπεις,
κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει- η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο, και συ να λείπεις,
σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται, και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,
δυο κορμιά να παίρνονται, και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,
και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα κάτου απ' το χώμα
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει,
όταν η καρδιά σου, που τόσο αγάπησε τον κόσμο, θα 'χει λιώσει".

Τότε ο Πέτρος πήρε το λόγο:

"Να λείπεις-
δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα
που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα
μέσα σ' όλο τον κόσμο".

Τι γίνεται όμως αν λείπεις για κάτι που δεν πίστεψες; 


 

Δεν υπάρχουν σχόλια: