Διακοπές!

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Πάρτυ εναντίον της κρίσης!


Την προηγούμενη Παρασκευή βρέθηκα καλεσμένος σε ένα πάρτυ στις Αχαρνές (Μενίδι). Δεν ήταν γιορτή, γενέθλια ή κάποια επέτειος. Ήταν ένα πάρτυ εναντίον της κρίσης! Ο κάθε καλεσμένος έπρεπε να φέρει το ποτό του και κάποιο σνακ και να το προσφέρει για το κοινό …καλό!
Ήξερα από πριν ότι θα υπάρχει και live μουσική. Η Χριστίνα Καραμαλτίδου από το φωνητικό συγκρότημα Eklipsis, o Γιάννης και ο Μιχάλης Κονιτόπουλος… Μαζί τους και άλλοι μουσικοί και μέλη της τοπικής χορωδίας.
Όταν μπήκα στο χώρο είδα πρώτα απ’ όλα νέα πρόσωπα. Πολλά νέα πρόσωπα, χωρίς να υπάρχουν κανόνες εμφάνισης. Χωρίς ομοιομορφία… Ετερόκλητα; Δεν θα το έλεγα έτσι. Ήμουνα μάλλον ο μεγαλύτερος, αλλά δεν ένιωθα αταίριαστος. Παντού στους τοίχους χρωματιστά χαρτόνια με συνθήματα: Από «Λέμε ξου στο ΔΝΤ», μέχρι ανέκδοτα, σχόλια για τη …Τζούλια κ.α.

Θα μπορούσε να είναι παρ’ όλα αυτά ένα συνηθισμένο πάρτυ, αν δεν άρχιζε το τραγούδι. Εκεί οι καλλιτέχνες, μπλέχτηκαν με όλους εμάς και ξαφνικά τραγουδούσαμε. Ναι. Οι φωνές μας ενωμένες σε μια ιδιότυπη νέα χορωδία… Αφού μας μάγεψε με μια εισαγωγή με πορτογαλέζικα και βραζιλιάνικα τραγούδια η Χ. Καραμαλτίδου, χωρίς μικρόφωνα, χωρίς πόζες, κοινό και μουσικοί έγιναν ένα. Όπως δεν γίνεσαι ποτέ και σε καμιά συναυλία, όπου οι ρόλοι είναι απολύτως καθορισμένοι: Οι μεν δίνουν την παράσταση, οι δε είναι οι θεατές της. Εδώ τα όρια καταργήθηκαν. Κι άρχισα να σκέφτομαι πόσο ανατρεπτικό είναι τελικά αυτό…

Και δεν άργησα κάνοντας ένα λογικό άλμα να σκεφτώ ότι κάποτε τραγουδούσαμε όλοι. Σε σπίτια, σε παραλίες, σε ταβέρνες. Κι όταν σταματήσαμε ξαφνικά να τραγουδάμε, σα να βουβαθήκαμε, σα να μεγαλώσαμε απότομα… Και η αριστερά; Η αριστερά έχασε τους χυμούς της και έγινε ένα σχήμα σκελετωμένο. Χωρίς την πνοή των τραγουδιών…
Τραγούδησα δυνατά στο πάρτυ. Και μετά σκεφτόμουνα πως χωρίς κανείς να βγάλει λόγους, χωρίς βαρύγδουπες αναλύσεις για την Κρίση, οι νέοι ετοιμάζουν τις απαντήσεις τους. Μπορεί να μην οδηγήσουν πουθενά… Όμως ο ρυθμός του τραγουδιού θα τους συνοδεύει. Έστω και άθελά τους!

ΥΓ. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Δρόμο του Σαββάτου, το βάζω εδώ για να το δει η... διοργανώτρια αρχή του πάρτυ, Θεοδοσία Καραγιάννη, που τώρα βρίσκεται στη Φινλανδία, μετέχοντας σε μια πολύ ενδιαφέρουσα κατασκήνωση για παιδιά... Επίσης έχω τη δυνατότητα να το εμπλουτίσω με εικόνες και ήχους...

Μια μικρή γεύση από τα τραγούδια:

4 σχόλια:

Ηδύλη είπε...

Καταπληκτικό! Ζήλεψα που δεν ήμουν εκεί

kostasst είπε...

Μου θύμισε τα παλιά δικά μας! Μπορώ να φέρω σε επαφή τις δυο χορωδίες σας!

domna είπε...

καλη ιδεα!εγω λεω να το κανετε!χαχα


ωραιο το αρθρο σας!

domna είπε...

καλη ιδεα!χαχα να το κανετε!χαχα